(Zekâi’nin fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 192. Məktub
Aziz Üstadım!
Bu elîm hâdisat hususunda səbir və təvəkkülden bahsetmek bilirim ki zaiddir. Esasen bizim kimi hayatın cüz’î ızdırabından âh u enîn eden kemterlere, səbir və təvəkkül kimi define-i saadet və necatın kıymetini siz öğrettiniz. Hamdolsun, günden güne bu kelimelerin mefhumunu daha iyi kavrırıq və takdir edebilirik. İlk zamanlarda yani Nurlara çox uzaq olduğumuz gaflet zamanlara, hayatta, hâdisatta, hər şeyde (səbir və təvəkkül) bizlərə zâhiren acı və kabil-i hazım deyil kimi gelirdi, elə görüyorduk. Lakin bu hususatı bihakkın telkin və tenvir buyuran Üstadımızın irşadı, bizim nazarımızda sathî və zâhirî şeyleri silmektedir. Bu fakirin və günahkârın en ziyade medar-ı süruru olan bir şey varsa o da ancaq ağıl və fikir və bahr-i muhit-i kebirden bir katre nisbetinde qəlb gözüyle həqiqi nurları görüb muvakkat bir an və zaman üçün mütelezziz olmasıdır.
Sevgili Üstadım, hamdolsun kardeşlerimiz fikren və ruhen hal-i terakkidedirler. İnşâallah, manen və nazar-ı İlahîde də terakki edirlər. Iyirmi Yeddinci Məktub gittikçe coşan berrak bir şelale kimi çağlamaktadır. Yegâne arzum və emelim tarîk-i salamatlıq sâliklerinin kesretini və elimizdeki mecmua-i həqiqətlərin daha çox qiymətli və temiz ellerde dolaştığını görmektir. İnşâallah zaman bu mukteza-yı hak və həqiqəti icra edəcəkdir. Âcizleri bu ümit və intizar ilə hayırlı âkıbeti Cənabı-Haqq’tan temenni edir və şimdilik gayyur, sadık, müttaki ağabeylerim və kardeşlerimin meziyetleriyle və temiz kalpleriyle və hüsn-ü niyetleriyle iftihar edirəm.
Nurlarla, projektörlerle, semavî yıldızlarla ezelî bir iman kimi manevî toplarla mücehhez olan sefine-i maneviyemizin bu zamanın dalgalarından, kasırgalarından âzade kalmasını Cenab-ı Hallak-ı âlem’den yalvarırken müteveccih olduğumuz, yaradılış-i âlemlere bâis və bâdî olan iki cihan serveri, âcizlerin senedi Cenab-ı Peygamber aleyhissalâtü Vəssalam Efendimizin və etbaı ervahının sefinemizin erkân və etbaıyla müttefik olduğu ümit və imanını beslirəm.
Âcizleri isə manen hər an zərər və ziyan içinde bir taraftan ıslah-ı hal edememiş, hasara uğrayan mukaddes bilgilerin tashih və takviyesine möhtac, digər taraftan nəfsin hücumuna maruz və huzuzatına müptela, öbür taraftan günahlarına mukabil olmayan cüz’î bir bəndəlikin saadet-i ebediyeyi bihakkın temine kâfi gelemeyeceğinden korkup kusurlarımın cezasının tahayyülünden an be-an müzmahilim. Bizler öz bəndəlikimiz və bu nâkıs hizmetimizle bizə delil bir mürşid və bir şefî olmadıkça saadet-i ebediyeye vâsıl olmaq ne qədər uzaq. Heyhat! Hayat-ı dünyeviye dümdüz deyil. Hissiyat-ı beşeriye tebeddüle çox müstaid.
Aziz Üstadım! Madam ki bizi talebeliğinize və kardeşliğinize, hattâ kabule lâyık olmayan vatandaşlarınızı və mecruhları huzurunuza və arkadaşlığınıza qəbul buyurdunuz. Və bizim yaralarımıza deva olacaq semavî eczahane-i kudsiyeden ilaçları bizə gösterir və istimal ediyorsunuz. Lütfen bu âciz talebelerinizin feryatlarına acıyarak bir an evvel bizi tedavi edin də yaralarımız kabuklansın, kurusun. Ondan sonra esas mühim vazifelerimizi îfa etmeye başlayalım. Bizim yaralarımıza deva olacaq iksirler və tiryaklar sizdə mevcud iken, şifayı və delâlet-i âliyelerini zat-ı fâzılanelerinden umarız.
Sefine-i maneviyenizin ilanat müvezzii talebeniz
Zekâi

