(Ahmed Hüsrev’in fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 95. Məktub
بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ وَ اِن۟ مِن۟ شَى۟ءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَم۟دِهٖ
اَلسَّلَامُ عَلَي۟كُم۟ وَ رَح۟مَةُ اللّٰهِ وَ بَرَكَاتُهُ اَبَدًا دَائِمًا
Qiymətli Üstadım!
Tarih-i məktubdan iki gün evvel idi. Iyirmi Yeddinci Məktub’un Üçüncü Zeylini yazmakla meşguldüm. Hulusi və Re’fet Bey, Zekâi və Səbri Efendi kimi kardeşlerimin, Risaletü’n-Nur və Mektubatü’n-Nur’a qarşı gösterdikleri ateşîn muhabbetle, kalbî iştiyaklarını gösteren kalemleri, məni də heyecana düşürmüştü. Bu sırada Bekir Ağa, sizdən gelen bir mektupla teşrif etti. Bekir Ağa, mutadının hilafı olaraq, çox gülşen yüzlü idi. Məktubu eyni sevinçle, ba’de’t-takbil birlikdə açtık. Bir varak-pare-i fâzılaneleriyle, Iyirmi Doqquzuncu Məktub’un Səkkizinci Kısmı’nın səkkiz sahifeden ibaret olan Səkkizinci Remzi, üç səkkiz tevafukatıyla özünü gösterdi.
Iyirmi Yeddinci Məktub’un Üçüncü Zeyli’nden hasıl olan sevinçli bir heyecan-ı kalbî və Bekir Ağa’nın Üstadına və Nurlara qarşı kalbî iştiyakını gösteren sevimli yüzü və dörd aydan beri beklediyimiz tevafukatın gayesinin mebdeini gösteren Səkkizinci Remiz’deki, sevgili Üstadımızın manevî bir nur ilə parlayan və gülümseyen, o yüksək en hârika, tatlı sözü, fakir talebenizde elə bir halet-i azîme tevlid etmişdi ki bax o dakikam saadet-i ebediyeye nâil olanların geçirdiyi anlardan bir dakika idi.
Bu sürur içinde mektubunuzu və Səkkizinci Remzi okudum. Okurken hər bir cümlenin nihayetinde “Var ol, mesud ol, bahtiyar ol Üstadım!” nidaları kalbime tercümanlık eden lisanımdan ihtiyarsız dökülürdü. İlk defa Bekir Ağa ilə bir defa Rüşdü Efendi kardeşimle, bir defa da Re’fet bəy qardaşimle okudum.
Bəli sevgili Üstadım, senelerden beri Kur’an-ı Azîmü’l-Bürhan’ın bahr-i ummanında medfun defineleri, Risaletü’n-Nur və Mektubatü’n-Nur ilə meydana çıkarmışdınız. İşte azîm bir define daha lütf-u İlahî ilə Iyirmi Doqquzuncu Məktub’un Səkkizinci Kısmının Səkkizinci Remzi’nde en parlak və gözler kamaştıran nurlarıyla tezahür edir, özünü gösterir. Beşerin nazarını istəyər istəməz özünə çevirir.
Min üç yüz seneden beri, sahib-i insafı hayrette bırakan və dünyanın hər köşesinde və beşerin hər tabakasında, cin və beşer lisanında, semavatta melek və ruhanîler lisanında, en yüksək makam-ı mümtazı işgal eden o Furkan-ı İlahî’nin esrar-ı mühimmesinden və i’caz-ı azîmesinden bir parçası daha, susmak bilmeyen mu’ciz-nüma bir sadâ və latîf bir âvâz və tükenmez bir feyizle qarşımıza çıkır.
O qiymətli Kur’an’ın bugün mükevvenatı yed-i kudretinde tutan və azamet-i kibriyasıyla idare eden və azamet-i celali qarşısında hər şeyi özünə secde ettiren bir Zat-ı Vâcibü’l-vücud’un kelâmı olduğunu, üzerindeki hədsiz damgalarıyla gösteren risalelerinizin kıymeti ne büyüktür. O risalelere necə qiymət verilir, necə başkasıyla muvazene edilir, necə bir başkasının tefevvuku tahattur edilir?
Beşerin zulmetli simasına nurlar saçan və tevhid haricindeki hər türlü akideleri zîr ü zeber eden və şakirdlerine gülümseyerek tatlı bir yüzle bakan və hoş və çox şirin bir dil ilə söyleyen o risaleler və o risalelerin sahibi və nâşiri olan sevgili Üstadım, siz talebelerinizin kalplerinde risalelerinizle yaşıyorsunuz. Hem elə bir surette yaşıyorsunuz ki kiçik bir işarəinize müheyya talebelerinizin ruhlarında ırmakların çağladıkları kimi tevali eden və tükenmek bilmeyen İlahî bir muhabbetle yaşıyorsunuz. Hayat-ı fâniyeye veda etseniz hətta böyük böyük cemaatlerin arasında hörmətlə yâd edileceğinize (Hâşiye) və namınızın dünya və ukbada ihtiramla taşınacağına və risalelerinizin çox böyük hâhişle revaçta olacağına kaviyyen ümitvarım.
Bəli, necə sözlerim haksız olsun ki en tehlikeli anlarda hətta hakkı söylemekte susmayan və çox âlî ruhu taşıyan və talebelerine hər an teselli nurlarını dağıtan, Qurani-Kərim’in bugünkü dellâl-ı muhteremi olan Üstadım! Sizin din-i mübin-i İslâm’a olan merbutiyetinize və o böyük muhabbetinize və o yüksək sa’yinize mükâfat olaraq defter-i hasenatınıza Cenab-ı Vâcibü’l-vücud Hazretleri lâyüad və lâyuhsa ecirleri yazmasını rahmet-i İlahiyeden niyaz ederim.
Necə bugünkü beşeriyet sizə və Risaletü’n-Nur’a medyun olmasın ki semamızda dolaşan güneşin saçtığı və hər an ufûlüyle bir başqa âlemi gösteren nurları kimi deyil, Kur’an’ın arş-ı a’zamından gelen nurlarla ölmez, tükenmez, sermedî bir nuru, risalelerinizde gösteriyorsunuz.
İşte o risaleler ki hər biri başlı başına menbaları və mecraları ayrı və lakin bir bahr-i muhit-i ummana dökülen nehirler gibidir. Susuz olan, bu nehirlerin hangisine varsa necə doyuncaya qədər su içmez? El və yüzlerini temizlemek isteyenler, necə olur da bu enhardan istifadə etməz? Veyahut arazilerini iska üçün cetveller yaparak hangi tarafa götürülse azîm cemaatler necə tefeyyüz etməz?
Bu enharda elə azîm şifalar var ki hastalar içse hər türlü devayı içinde bulurlar. Yaralılar içse min türlü yaralarına merhem bulurlar. İhtiyarlar içse hayat-ı ebediyenin civanmert gençlerinden olurlar. Tazeler içse saadet-i dâreyni bir anda elde edərlər.
Risaleleri okuyanlar, sevgili Üstadım sizin ne böyük və âlî bir kalbe mâlik bulunduğunuzu teslim üçün bilmem təfəkküre ihtiyaç var mı?
Bunca zamandan beri “Kur’an-ı Azîmüşşan’ın dellâlıyım və bu kudsî vazifemi heç bir şeye değişmem.” deyə vaki olan ilanatınıza, bir kat daha qüvvət veren, bu kereki neşir buyurduğunuz Iyirmi Doqquzuncu Məktub’un Səkkizinci Kısmı’nın səkkiz sahifelik olan Səkkizinci Remzi ne güzel gösterir və bu gösterilen həqiqətlərə meftun olmamaq mümkün mü?
Âh sevgili Üstadım, dil və kalemim müsait olsa hər bir risale üçün lâyık oldukları şəkildə medhiyeler yapıp takdim etsem. Heyhat, hər şeyde olduğu kimi bu hususta da çox fakirim.
Bəli sevgili Üstadım! Sevincimizi artıran bir mesele daha var. O da “Kenzü’l-Arş duasının feyzinden gelen bir nükte-i Kur’aniye” adı altında neşredilen iki sahifelik huruf-u hecaiye-i Kur’aniyenin bu kısma ilâvesi və bu kısmın da yazmakta olduğumuz tevafuklu və hâşiyeli Qurani-Kərim’in baş tarafına, umumun istifadə və istifazalarının kolaylıkla teminine binaen dercedilmesi hakkındaki tensib-i fâzılaneleridir. Bu tensib bizce də çoxlu musîb görülmekle, fakir talebenizin nazarını maziden hale, halden də istikbale çevirir. Və istikbaldeki parlayan nurları göstermekle, nihayətsiz sürurlara müstağrak kılıyorsunuz.
Ahmed Hüsrev

