(Âhiret hemşirelerimden Müzeyyene’nin fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 185. Məktub
Sevgili Üstadım!
İki aya yaxın zamandan beri, gelen âhiret kardeşlerle selâmınızı alıyorsam da mənim kimi âcize bir talebenin, sizin hər vaxt nurlu nasihatlerinizi dinlemeye ehtiyacı olduğundan dolayı, haftaları bütün mahzuniyetle geçirirəm. Bəli, zaman olur ki gözlerimden dökülen yaşları, nurlu risaleleri okumakla teskin edirəm. Zaman olur, kalbim mütemadiyen ağlır. Hele bu mübarək ramazan, bir neçə müfsidin kalbimize saldığı hançerin acısını kalben, bütün gün üçün üçün ağlamakla geçiririk.
Nihayet aldığım bir haber üzerine, yenə eskisi kimi âhiret kardeşlerimizin sizi ziyaret etmekten mahrum olmadıklarından memnun oldum. Yalnız mübarək ibadəthanenin və bütün ehl-i iştiyakın sizin duanızdan mahrum kaldığına çox acıram. Hattımın noksanlığı və zayıflığı dolayısıyla risaleleri yazamadığımdan məni affediniz.
Bu zamanlarda dünyayı sevmez olduğumuz halde, kurtulamadığımıza çox müteessirim. Issız sahralar, susuz çöller, kimsesiz yerler ruhumuzun meskeni olur. Hayalen oralarda dolaşırıq. Bəli, bir şey arırıq. Heyhat!.. Aradığımız gün hem çox uzaq hem çox yaxın görülür. Daha ne qədər bu hal içerisinde çırpınacağız, deyə feryat eden kardeşlerimizin hissiyatına bu âcize, bu fakire iştirak edirəm.
Âcize talebeniz
Müzeyyene

