(Ahmed Hüsrev’in fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 186. Məktub
Senelerden beri zalimlerin pençe-i zulmünde inleyen bu biçarə Müslüman kardeşlerinizle geçirmekte olduğunuz bu mübarək bayramın bəlkə dokuzuncusunu hücra köşelerde, dostlarınızdan uzaq, akraba və taallukatınızdan mahrum bir vaziyette, teali və terakkisi üçün çalıştığınız cemiyet-i İslâmiye arasından uzaklaştırıldığınız bir halde geçireceğinizi hatırladıkça yüreğim parçalanır, ruhum azîm bir elemle yanır, gözlerimden yaşlar dökülür. Kalbimden yükselip gelen bir ses “Ağla hem çox ağla! Bəlkə rahmet-i İlahiyenin nüzulü və âlem-i İslâm’ın saadet və selâmeti üçün ağlayanlarla birlikdə ağla!” dir.
Bu anda qəlb gözüm, bu hüzne iştirak edərək, Dicle və Fırat və Nil-i Mübarək kimi âlem-i gayb vâdilerinde sular akıtarak ağlır.
Âh, sevgili Üstadım! Ehl-i gaflet gülerken, ehl-i ilhad nefsî müştehiyatları arkasında koşarken biz ne acı hayatlarla qarşılaşırıq. Âh, sevgili Üstadım! Cənabı-Haqq bizə saadet vermeyəcək mi? Əcəba bu gün daha çox uzayacaq mı? İhtiyarsız özümə sorduğum bu suallere yenə özüm cavab verirken, teenni və səbir tavsiye edirəm. Və Sırr-ı İnna A’tayna tebşiratıyla müteselli oluram.
Ey qiymətli Üstadım! Sizin hüznünüze, huzurunuzda olduğum halde iştirakimi istiyordum. Elə hissedirəm ki ruhen heç də uzaq değilim. Bazen özümü unuturam. Güya kanatsız tayeran edir, koca çınar ağacının arasından girerek meclisinize dâhil oluram.
Sevgili Üstadım! Hâlık’ımdan ebediyen razı olmuşum. O da sizdən ebediyen razı olsun. Maalesef ziyaretinizle müşerref olamıram. Buna bedel Bekir Bey’le takdim etdiyim və arzu edilen şəkildə yazamadığım İ’caz-ı Kur’an’ın sahifelerini açtıkça hakir talebenizin hər sahifeye mukabil ellerinizden öpmekte olduğumu qəbul buyurmanızı istirhamla, sıhhat və salamatlıq və muvaffakiyetiniz üçün dua edərək el və ayaklarınızdan öperim, Efendim Hazretleri.
اَل۟بَاقٖى هُوَ ال۟بَاقٖى
Talebeniz
Ahmed Hüsrev

