(Ahmed Hüsrev’in fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 181. Məktub
Sevgili Üstadım!
Bu fakir talebenize teselli veren mektubunuzu aldım və ba’de’t-takbil okudum. Ruhumda hasıl olan manevî yaraların ızdırapları ilə çox müteellim olurdum. Hər şeyden ziyade hörmət ettiğiniz və ehemmiyeti dolayısıyla çox fazla itina ettiğiniz şeair-i diniyemize və sizi severek, hâhişle fîsebilillah emirlerinize itaat edərək, sizə koşan talebelerinize set çekmek suretiyle yapılan denâete ruhum sabredemirdi. Bir an evvel Hâlık’ına ulaşmak isteyen ruhumda, azîm bir galeyan hissediyordum. Digər taraftan da sizdən malûmat alamadığım üçün ızdırapların altında fevka’l-had eziliyordum. Zalimlerin kahrı üçün dərgah-ı İlahîye iltica etmekle teselli bulmak isterken bax bu mektubunuz, kaza və kadere razı olmaq suretiyle teselli ihsan edirdi. Mən də سَمِع۟نَا وَ اَطَع۟نَا deyərək kahr talebinde bulunmayı bırakıram.
Ey sevgili və müşfik Üstadım! Hər an duanıza möhtac talebeniz, öz hesabıma düşünürsem ruhen bir parça istirahat edirəm. Lakin Üstadım və qardaşlarım hesabına düşünürsem ızdırabım, yeisim birden bine çıkır. Ruhum feveran edir. Yenə Cənabı-Haqq hesabına itaat etmək istemir.
Aziz Üstad! Âlem-i İslâm’a indirilen o azîm darbeler, âlem-i İslâm hesabına sizin omuzlarınıza isabet ettiğini bilirəm. Belə olmakla birlikdə, ulvi ruhunuz, âlî hamiyetiniz, hadden efzûn sabrınız, daha çoxlu və olduqca gözəl hasletleriniz üzerinde en bâriz izleri gözüken şefkatiniz, zalimler hakkında da xeyr dua etmək olur.
Talebeniz
Ahmed Hüsrev

