(Saatçi Lütfü Efendi’nin fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 98. Məktub
بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ وَ اِن۟ مِن۟ شَى۟ءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَم۟دِهٖ
اَلسَّلَامُ عَلَي۟كُم۟ وَ رَح۟مَةُ اللّٰهِ وَ بَرَكَاتُهُ اَبَدًا دَائِمًا
İ’caz-ı Kur’aniye’den İhlas-ı Şerifle Muavvizeteyn və Fatiha-i Şerife surelerinin tevafukat-ı hurufiye sırlarını gösteren, Iyirmi Doqquzuncu Məktub’un Səkkizinci Remz’ini aldım və okudum. Neşir buyrulan işbu risaledeki tevafukat, indiyə qədər emsali nâ-mesbuk bir sırrı meydana koymuş. Bu hususa dair mütalaada bulunmak, kuvve-i kalemiyemin və havsala-i mevcudemin kat kat fevkinde bulunmakla birlikdə, aff-ı Üstadanelerine mağruren bu qədər diyebilirim ki:
Neşir buyrulan risaledeki izahat, herhangi bir bedbin və kör olan bir gafili uyandırmaya və hattâ bütün mevcudiyetiyle kararmış kalpleri tenvire və irşada çox böyük delil bulunduğundan, muhterem Üstadımızın tasavvurî qərarı vechile, hər ferdin Kur’an-ı Azîmü’l-Bürhan’daki mu’cizatı görmesi üçün Kur’an’ın baş tarafına derci hususu çox muvafık görüldüyünü arz eylerim, Efendim Hazretleri.
Saatçi Lütfü

