Bir zaman Barla’da təmsil üçün yazdığım bir risalede: İki adam, İstanbul’a gidəcək. Birisinin yüzde doksan doqquz dostu İstanbul’dadır. Onun üçün oraya iştiyakla gedər. O biri onun aksi, ilh. mealinde bir şey yazılmış. Indi eynilə bu hastalığımın ihtarıyla, geçmiş zamana geçtim və o zamanlarda hayatımı geçirdiyim memleketlerde də hayalen gezdim. O şirin hayatımın devirlerinde, hər memlekette yüz dostumdan ancaq bir ikisini görebildim. Ötekiler, berzah memleketlerinde… Hattâ öz Nurs köyümde, bir tək amcazadem və talebem Molla Davud da (rh) eski ahbaplarım, akrabalarım yanına berzaha gittiğini gördüm. Iyirmi seneki ayrı ayrı ikinci vatanım sayılan Barla, Kastamonu kimi yerlerde, üç kısım dosttan ancaq iki kısmını gördüm; ötekiler də getmək üzeredirler.
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası I
Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 139. Məktub
Mənbə: QuranRisale Redaksiya Heyəti və Tərcümə Fondu · Azərbaycan dili rəsmi elektron nəşri
Bu hayalî həqiqətə binaen, hakikaten Nurların ışığıyla nurani gördüyümüz berzaha getmək, mənə deyil ağır gəlmək bəlkə bir iştiyak verdi. Mənim bedelime hem vazifemi görüb hem sevap kazandıracaq yüzer Hüsrevler, Tahirîler, Mustafalar, Nazifler, Osmanlar, Abdurrahmanlar, Aliler, Sabriler, Feyziler, Ahmedler, Mehmedler, Âtıflar, Mustafalar, Sadıklar, Osmanlar və hâkeza Nurların bahadırları dünyada arkamda kaldıkları, ölümü mənə çox hafifleştirirlər. Yalnız günah cihetinde ölürəm, hasenat cihetinde yaşıram deyə Allah’a hədsiz şükredirəm.

