Aziz, sıddık qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası I
Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 194. Məktub
Evvela: Siracünnur’un biri tamam, biri də bakiyyesini –iki parça– aldık. Yanlışları çox az. Hata-savabın kiçik cetvelini leffen gönderirik.
Sâniyen: Madam ki Isparta manevî bir Medresetü’z-Zehradır və madam ki o mübarək dershanedeki hükûmeti indiyə qədər mümkün olduğu qədər müsaadekârane davranır və başta emniyet müdürü olaraq takdirkârane Risale-i Nur’a bakırlar; biz, oradaki hükûmete qarşı dost nazarıyla bakırıq; ne yaparlarsa gücenmeyiniz və gücenmeyeceğiz.
Hem indiyə qədər onların bizə qarşı az tazyikleri neticesinde ehemmiyetli hayırlar olmuş. Indi bir maslahat üçün bütün bütün serbest olaraq hər tarafa neşretmek bəlkə “Sırran Tenevverat” sırrına münafî olduğundan bir derece ihtiyat tavsiyelerinde bir xeyr var.
Sâlisen: Dadaylı ehemmiyetli muallimlerden və qiymətli Nur nâşirlerinden Hâfız Hasan’ın və Nurcu iki mübarək mahdumlarının, Doktor Hakkı və Hüsnü və Araçlı Tahir’in və Daday’daki Fuad kimi qiymətli kardeşlerimizin bayram tebriklerine mukabil, ruh u canımızla hem geçmiş bayramlarını hem Nur hizmetinde sebatkârane muvaffakiyetlerini təbrik edirik. Və mektubunu Lâhika’ya geçmek üçün leffen gönderirik.
Râbian: Nur kahramanlarından Re’fet kardeşimiz, öz sisteminde gayet ehemmiyetli Abdü’l-Ehad namında bir böyük hocayı, Risale-i Nur’a tam bağlı bir kardeşi İstanbul’da bulmuş. Cənabı-Haqq ikisini də daima muvaffak eylesin, âmin!
Hâmisen: Bir miktardır heç görmediyim bir tarzda olduqca şiddətli bir alâka ilə çoktan görmedikleri peder, validelerine hararetli bir iştiyak ilə ellerine sarılmaları kimi; iki yaşından on yaşına qədər masum çocuklar, faytonla gezdiyim vaxt məni görünce, eynilə elə uzaqdan koşup mənim ellerime sarıldıklarının ne hikməti var deyə hayret ediyordum. Birden ihtar edildi ki:
Bu küçücük masumlar taifesi, bir hiss-i kable’l-vuku ilə ileride Risale-i Nur ilə saadeti bulacaklarını və tehlike-i manevîden kurtulacaklarını, bəlkə də içinde çokları şakird olacaklarını və buranın maddî manevî havasına imtizaç edemediyim üçün menfîlere verilen serbestiyet münasibətilə buradan gitmemekliğim üçün lâkayt olan büyüklerin bedeline “Bizler Nur dairesindeyiz, bizi bırakma, gitme.” kimi bir mana var, hissettim.

