بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası I
Emirdağ Lahiyəsi 2. Kitab 136. Məktub
Vasiyetnamenin Bir Zeyli
Eşref Edib’in neşretdiyi Tarihçe-i Hayat’ın otuzuncu sahifesindeki Said’in hususiyetlerinden altı numunesinden yeddinci numunesi ki mukabelesiz hediyeyi ömründe qəbul etməmək, kanaat və iktisada istinaden, şiddet-i möhtaclıqıyla birlikdə altmış yetmiş sene evvelki öz talebelerinin tayinatını da özü verdiyi acib vaziyetin şimdiki bir misali və bir sırrı kaç senedir anlaşıldı deyə vasiyetnamenin âhirinde bunu yazmanın zamanı geldi.
Bəli, şiddet-i möhtaclıq və istiğna ilə hədiyyə almamakla birlikdə Cənabı-Haqq’a hədsiz şükür olsun ki yasak olmayan daktilo makinesi ilə intişar eden Risale-i Nur’un verdiyi sermaye ilə indi manevî Medresetü’z-Zehranın dörd beş vilayetinde hayatını Risale-i Nur’a vakfeden və nafakasına çalışmaya zaman bulamayan fedakâr Nur talebelerinin tayinatına acib bir bereketle kâfi gelen və Nur nüshalarının qiymətı olan o mübarək sermayeyi mən öldükten sonra da o hâlis, fedakâr kardeşlerime vasiyet edirəm ki altmış yetmiş sene evvelki kaidemi yetmiş sene sonraki şimdiki düsturlarıma eynilə tatbik etsinler. İnşâallah Risale-i Nur’un tab serbestiyeti olsa o düstur daha fazla inkişaf edər.
Medar-ı hayrettir ki o eski zamanda Evkaf’tan beş talebenin tayinatını Van’da Eski Said qəbul etmiş. O az para ilə bazen talebesi yirmiye, otuza, altmışa qədər çıktığı halde öz talebelerinin tayinatını özü verirdi. O kanaat və iktisadın bereketiyle və öz beş altı mavzer tüfeğini satmakla istiğna kaidesini bozmadı. O zaman meşhur Tahir Paşa kimi çox yardımcılar varken kaidesini bozmadı. O altmış yetmiş senelik düstur-u hayatının bir işarə-i gaybiye ilə altmış yetmiş sene sonra o kanaat və istiğnanın bir meyvəsi inayet-i İlahiye ilə ihsan edildi ki o qədər mahkemeler və yasaklar və müsadereler və eski harfle izin vermemekle birlikdə, kaç senedir dörd beş vilayet vüs’atindeki manevî Medresetü’z-Zehranın fedakâr talebelerinin tayinatını Risale-i Nur özü hədiyyə etti.
Halbuki o nüshaların bir kısm-ı mühimmini hədiyyə olaraq mukabelesiz etrafa və âlem-i İslâm və Avrupa’ya gönderdiyi və elindeki nafakasını Nur’un teksirine sarf ettiği halde, yenə Nur’un nüshaları acib bir tarzda hem özünə hem o hâlis fedakârlarına kâfi gelmesi, eski zamandaki işarə-i gaybiyesinin bir güzel meyvəsi və bir hikməti olduğuna kat’iyen kanaatim geldiğinden vasiyetnamemin âhirinde beyan edirəm.
Bu vasiyetname məndən sonra bâki kalan tayinat içinde də konulsun tâ ki bazı insafsız insanlar “Bu Said günde beş on kuruşla yaşadığı və kimseden para almadığı halde şimdiki mirası yüzer lira görünür, harada buldu?” dememek üçün bu həqiqəti izhar etmək münasib olur.
Indi manevî evlatlarım, fedakâr hizmetkârlarım olan Zübeyr, Ceylan, Sungur, Bayram, Hüsnü, Abdullah, Mustafa kimi və has və hâlis Nur’un kahramanları olan Hüsrev və Nazif, Tahirî, Mustafa Gül kimi zatların nezaretinde o düsturumun muhafaza edilmesini vasiyet edirəm.
Said Nursî

