Aziz, sıddık qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası I
Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 106. Məktub
Bir biçarə vesveseli və hassas və dinsizlerle görüşen bir adam, meşhur dua-i Nebevî olan Cevşenü’l-Kebir hakkında və ağıl haricindeki sevap və faziletine dair bir hadîsi görmüş, şüpheye düşmüş. Demiş: “Râvi, Ehl-i Beyt’in imamlarındandır. Halbuki hədsiz bir mübalağa görünür. Mesela, içinde deyər: Bu duaya Kur’an qədər sevap verilir. Hem göklerdeki böyük melâikeler, o dua sahibini gördükçe, kürsîlerinden inip ona çox böyük bir tevazu ilə hörmət edərlər. Bu isə ağlın və mantığın mikyaslarına gəlməz.” deyə Risale-i Nur’dan imdat istedi.
Mən də Kur’an’dan və Cevşen’den və Nurlardan gayet kat’î və tam ağıl və hikmete mutabık bir cavab verdim. Sizə gayet qısa bir icmalini beyan edirəm. Belə ki ona dedim:
Evvela: Iyirmi Dördüncü Söz’ün Üçüncü Dal’ında on adet usûl var, belə şüpheleri esasıyla keser, izale edər. Ona bak, cavabını al.
Sâniyen: Hər gün bütün ümmet qədər hasenat ona işlenen və bütün ümmetin saadetlerine yardım eden və ism-i a’zamın mazharı və kainatın çərdək-i aslîsi hem en mükemmel və câmi’ meyvəsi olan Zat-ı Ahmediye aleyhissalâtü Vəssalam o duanın öz hakkında o azîm mertebesini görmüş, ona haber veren Cebrail aleyhisselâmdan işitmiş, başkalarını özünə kıyas etmiş və ya edilmiş.
Demək, o çox fevkalâde və acib sevap, Zat-ı Ahmediye’nin (asm) velayet-i kübrasından ona gelmiş. Küllî, umumî deyil. Bəlkə o duanın mahiyetinde belə hârika bir qiymət var və ism-i a’zam mazharı olan zatın tebaiyetiyle başkalara də o sevap mümkündür. Lakin gayet ehemmiyetli şartları var, yalnız okumak kâfi gəlməz. Yoxsa muvazene-i ahkâmı bozar, farzlara ilişir.
Sâlisen: O dua, necə ki Zat-ı Ahmediye’ye baktığı vaxt mübalağadan münezzeh və ayn-ı həqiqət olur. Elə də o duadaki yüzer Əsmaül-Hüsnanın hakikatlerine baktığı zaman, deyil mübalağa bəlkə onların nihayətsiz tecellilerinden gelmesi mümkün və gelebilen feyizlerin nihayetsizliğini göstermek üçün çox az bir kısmını Muhbir-i Sadık (asm) haber vermiş və teşvik üçün mübhem və mutlak bırakmış. Sonra mürur-u zamanla o kaziye-i mümkine və mütləq, bilfiil vaki və külliye telakki edilmiş.
Râbian: “Yirminci Lem’a-i İhlas”ta bir adama beş yüz senelik bir genişlikte bir cənnət verilmesine dair olan bir hâşiye var. Ona da bak, gör ki o koca cennetin verilmesi, bilmediyimiz tarzda bir mâlikiyet deyil bəlkə insan necə hususi hanesine çox cihetlerle mâliktir, sahiptir; elə də zemin yüzündeki şeylere çox duygularıyla bir nevi mâliktir, tasarruf və istifadə edə bilər.
Hem koca dünyayı, mənim hanemdir, mənə vermiş və güneş lambamdır diyebilir. Demək bazı fevka’l-had, hârika və ağıl haricindeki bir kısım sevaplar, bu mezkûr həqiqətə bakar.
Hem İslâmiyet’te hər sevabın, hər fazilet-i a’malin en evvel mazharı və bizlerin bir duada, bir zerre sevabımızda, o duada bir dağ qədər sevap və feyzi kazanan Zat-ı Ahmediye (asm) hususi virdler və dualar və şeriat və risalet cihetiyle deyil bəlkə velayet-i Ahmediye noktasında və umumî olmayan derslerinde, özünə verilen en yüksək mertebeyi beyan edər. Özünə tam tebaiyet eden has vârislerini, o noktalara teşvik edər. وَال۟عِل۟مُ عِن۟دَ اللّٰهِ لَا يَع۟لَمُ ال۟غَي۟بَ اِلَّا اللّٰهُ dedim.
O vesvese edib şüphelere düşen adam, lillahi’l-hamd kurtuldu, tam kanaati geldi. Bəlkə sizin bazılarınıza faydası var deyə sizə də gönderdim.
Umumunuza minlərlə selâm…

