Aziz, sıddık qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası I
Emirdağ Lahiyəsi 2. Kitab 9. Məktub
Sizə, şahsıma ait bir neçə meseleyi beyan etmək kalbime ihtar edildi.
Evvela: Bazı has qardaşlarım, şahsıma hizmette dikkatsizlik ettiklerinden onların mənə qarşı acımasını noksan gördüyümden bazen hiddet və tekdir etdiyim vaxt kalbime geldi ki: O bîçareler ziyade hüsn-ü zanla tahmin edirlər ki “Üstadımız istese bəlkə bazı ruhanîler, cinnîler də hizmet edecekler bəlkə edirlər. Hizmet-i Nuriyede inayetin aşikâre cilvesi gösterir ki onun şahsının perişaniyetine meydan verilmir və şefkatimize möhtac deyil.” deyə hizmette bazı kusurları olur. Hattâ bugün də biri araba getirecekti, dikkatsizlik yüzünden mən yayan çıktım. Bir saatte on saat qədər zəhmət çektim. Mən də bir neçə gün evvel belə kusuru yapanlara demişdim, tekrar edəcəyəm, siz də dinləyin:
Necə ki Risale-i Nur’u və hizmet-i imaniyeyi, dünyevî rütbelerine və şahsım üçün uhrevî makamlarına âlet yapmaktan sırr-ı ihlas şiddetle məni men’ettiği kimi; elə də öz şahsımın istirahatine və dünyevî hayatımın güzelce, zahmetsiz geçmesine, o hizmet-i kudsiyeyi âlet yapmaktan cidden çekinirəm. Çünki uhrevî hasenatın bâki meyvelerini fâni hayatta cüz’î bir zevk üçün sarf etmək, sırr-ı ihlasa muhalif olmasından kat’iyen haber verirəm ki:
“Târikü’d-dünya ehl-i riyazetin arzu və qəbul ettikleri ruhanî, cinnî hüddamlar mənə hər gün hem aç olduğum zamanda və yaralı olduğum vakitte en güzel ilaç getirseler həqiqi ihlas üçün qəbul etmemeye özümü mecbur bilirəm. Hattâ berzahtaki evliyadan bir kısmı temessül edib mənə helva baklavaları hizmet-i imaniyeye hürmeten verseler yenə onların elini öpüb qəbul etməmək və uhrevî, bâki meyvelerini dünyada fâni bir surette yememek üçün nəfsim də kalbim kimi qəbul etmemeye rıza gösterir. Lakin kasd və niyetimiz olmadan inayət cihetinde gelen bereket kimi ikramat-ı Rahmaniye, hizmetin makbuliyetine bir alâmet olduğundan nefs-i emmare karışmamak şartıyla ruhumla qəbul ederim.” Hər ne ise… Bu mesele bu qədər kâfi.
Sâniyen: Eski Harb-i Umumî’de Pasinler Cephesi’nde şehit merhum Molla Habib’le birlikdə Rusya’ya hücum niyetiyle gidiyorduk. Onların topçuları bir iki dakika fâsıla ilə bizə üç top güllesi atırdı. Üç gülle, tam başımızın iki metre üstünden geçip arkada dere içine saklanan askerimiz görünmedikleri halde geri kaçtılar.
Tecrübe üçün dedim: “Molla Habib ne dersin, mən bu gâvurun güllesine gizlenmeyəcəyəm.”
O da dedi: “Mən də sənin arkandan çekilmeyəcəyəm.” İkinci top güllesi çox yakınımızda düştü.
Hıfz-ı İlahî bizi muhafaza ettiğine kanaatle Molla Habib’e dedim: “Haydi ileri! Gâvurun top güllesi bizi öldüremez. Geri çekilmeye tenezzül etmeyeceğiz.” dedim.
Hem Bitlis Muhasarası’nda və avcı hattında Rus’un üç güllesi öldürəcək yerime isabet etti. Biri də şalvarımı delip iki ayağımın arasından geçip o tehlikeli vaziyette sipere oturmaya tenezzül etməmək bir halet-i ruhiye taşıdığımdan, arkadan Kumandan Kel Ali, Vali Memduh Bey işittiler. “Aman çekilsin və ya sipere otursun!” dedikleri halde “Bu gâvurun gülleleri bizi öldürmeyəcək.” dediyim və heç bir ihtiyat və tedbire ehemmiyet vermeyerek o gençlik zamanında, o zevkli hayatımın muhafazasına çalışmadığım halde; indi seksen yaşına girdiyim halde gayet derecede bir ihtiyat və hayatımı muhafaza, hattâ vesvese derecesinde tehlikelerden çekinmek haleti acib bir tezat göründüyünden əlbəttə o gençlik hayatını pervasızca feda etmək, bir iki sene ihtiyarlık və zevksiz hayatını bu derece muhafaza etmək böyük bir hikmət içindir. Və iki üç kudsî maksat içinde vardır:
Birincisi: Gizli, gayr-ı resmî və bir kısım resmî, insafsız düşmanlarımızın desiseleriyle Nur şakirdlerinin bedeline bütün hücumları mənim şahsıma və mənimlə meşgul olmasına və bilmeyerek ehemmiyeti məndən bilmekle Nur şakirdlerinin bir derece desiselerden və hücumlardan kurtulmalarına bu ihtiyar və pərişan hayatım vesile olduğundan, Eski Said’in on gençlik həyatı qədər, kardeşlerimin hatırı üçün şimdilik ona muvakkaten ehemmiyet verirəm. Əgər mən ortadan çekilsem mənə verdiyi zəhmət, ruhumdan ziyade sevdiyim has kardeşlerime verilecekti. O halde bir zəhmət, yüz adet zəhmət olurdu.
İkincisi: Gerçi has qardaşlarım hər biri mükemmel bir Said hükmünde Nur’a sahiptirler. Lakin ihlastan sonra en böyük kuvvetimiz tesanüdde bulunduğundan və meşreplerin ihtilafıyla –hapiste olduğu kimi– bir derece tesanüd qüvvəti sarsılmasıyla, hizmet-i Nuriyeye böyük bir zərər gelmesi ihtimaline binaen; bu biçarə, ihtiyar, hasta hayatım tâ Lem’alar, Sözler mecmuası da çıkıncaya qədər və korkaklık və kıskançlık damarıyla hocaları Nurlardan ürkütmek belası def’oluncaya qədər və tesanüd tam muhkemleşinceye qədər, o hayatımı muhafazaya bir mecburiyet hissedirəm.
Çünki uzun imtihanlarda mahkemeler, düşmanlarım; mənim gizli və mevcud kusurlarımı göremediklerinden, hıfz-ı İlahî ilə bütün bütün məni çürütemediklerinden Risale-i Nur’a galebe edemirlər. Lakin hayat-ı içtimaiyede çox tecrübelerle mahiyeti bilinmeyen, mənim vârislerim genç Saidlerin bir kısmını Nur’un zararına iftiralarla çürütebilirler deyə o telaştan bu ehemmiyetsiz hayatımı ehemmiyetle muhafazaya çalışıram. Hattâ yanımda bir rovelver varken, ikinci bir qüvvətli rovelver daha tedarik etmeye lüzum gördüm. Düşmanların zehirleri kardeşlerimin duasıyla kırıldıkları kimi sair suikastları də inşâallah akîm kalacaqdır.
Ezcümle: İki saat kamer tamamıyla tutulduğu eyni gecede, gizli düşmanlarım Ankara’dan bizdən Nur mecmuaları istemeleri üzerine buraya gelen iki adam, birden otuz altı mecmua gönderdiğimizin eyni ikinci gününde tahminlerince daha gönderilmemiş deyə hem o kitablar harada olduğunu bilmək və Afyon’daki resmî və makam sahibi bir iki masona haber vermək və taharri ettirmek və kilitli olan iki odamda yemek və içmek kaplarıma zehir atmak üçün fevkalâde bir tarzda dama çıkmışlar və iki odanın hər birinin bir penceresini kırmadan acib bir tarzda açıp içeriye girmişler. Mənim yatdığım oda isə arkasından sürgülü olmasından mənə suikast edememişler. Hıfz-ı İlahî və inayet-i Rabbaniye onların eline bir uç vermedi.
Mən daha lüzumlu şeyler yazacaktım. Lakin rahatsızlık “Yeter!” dedi.
Hər vaxt ihtiyat, ihlas, tesanüd, sebat, sarsılmamak və vazifemizi etmək və vazife-i İlahiyeye karışmamak “sırran tenevverat” düsturuna göre hərəkət etmək və telaş və meyus olmamaq lâzım və elzemdir.
Hem tekrar derim: Nur şakirdleri kimi çox az zahmetle çoxlu qiymətli hizmet və çoxlu manevî kazanç elde edenler tarihlerde görülmür. Ağır şerait altında bazen bir saat nöbet bir sene ibadət hükmüne geçtiği misillü, inşâallah Nurcuların hizmet-i imaniye və Kur’aniyedeki saatleri yüzer saat hükmünde hayırlar kazandırır.
Umum kardeşlere və hemşirelere selâm və iki cihanda selâmetlerine dua eden və dualarını isteyen kardeşiniz
* * *
…Həqiqi fedakâr Zübeyr, en lüzumlu və hizmete şiddet-i ehtiyacım zamanında buraya imdadıma geldi. Yoxsa Isparta’dan o sistemde birisini isteyecektim…

