بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası I
Emirdağ Lahiyəsi 2. Kitab 62. Məktub
اَلسَّلَامُ عَلَي۟كُم۟ وَ رَح۟مَةُ اللّٰهِ وَ بَرَكَاتُهُ اَبَدًا دَائِمًا
Evvela: İstifsar-ı hatırla el və ayaklarınızdan öper, sıhhat və âfiyetinizi Cənabı-Haqq’tan dilerim və ziyade möhtac olduğum duanızı beklerim efendim.
Sâniyen: Bura üçün merak edəcək heç bir şey kalmadı. 5 Marttaki merak 18 Nisanda ferah buldu. Polis dairesi Nur dairesi oldu. Tarsus savcısı tetkik edib “Bu kitabları geriye verin.” o vaxt demişdi. Komiser Bey mənə “Git, Mersin’dekilerini də al, gel; hepsini bir verelim.” deyə məni Mersin’e gönderdi. Mersin Emniyeti “Biz sənin kitablarını Ankara’ya gönderdik, gelirse veririz, gelmezse burada kitabın yox.” dedi. Döndüm tekrar Tarsus komiserine geldim. Komiser Bey boynunu bükerek “Hoca, biz emir kuluyuz; gücenme, kusura bakma. Biz sənin kitablarını emirsiz veremeyiz.” cavabında bulundu. 18 Nisan’da “Kitabların gelmiş. Git, al da gel.” dediler. Hemen gittim. Zülfikar, Sikke-i Tasdik, Tılsım, Afyon Müdafaanızı, Hülâsa bu beş kitablarımızın Ankara’ya varıp geldiğini, dışındaki sarılı kâğıttan anladım.
Netice: “Kitabların içinde satılmaması üçün bir şey yoxdur.” deyərək bir vesika ilə birlikdə kitablarımızı elime teslim ettiler. Mən də Komiser Bey’e bir Tılsım mecmuası, Emniyet Memuru Edhem Bey’e bir Hülâsa bir də yeni harfle Tarihçe-i Həyat hədiyyə ettim, çox memnun oldular. Onlar da Nurcu oldular.
Üstadım Efendim! “Bu tarafın vazifesi sənin.” demişdin. Mən də söz verdim, Isparta’dan gittiğimde martta gelirim demişdim. Gaziantep və Maraş’a varamadığım üçün ruhum “Sen vazifeni tam yapmadın.” dir.
Üstadım Efendim! Eskişəhər’e gitmeden bir sene evvel, ilk görüşdüyümüzden üç dörd ay sonra rüyada Üstadım hanemize gelmiş idin. Mənə dediniz: “Seni bir yere göndersem gedər misin?” Mən də “Giderim, efendim!” dedim. Sən də “Seni üç aylık bir yere gönderəcəyəm.” dedin. Mən də hemen yürüdüm. Mənə “Dur!” deyə emir verdin. Mən də durdum. “Mən sənə indi git emrini verdim mi?” dedin. Mən hemen uyandım. O zamandan beri merak ediyordum. “Acaba bu sene emir verdi mi ki hem üç aylık yol bizə də nasib olur mu ki?” deyə gece və gündüz gözyaşları döküyordum. Demək mukadder indi imiş.
اَل۟حَم۟دُ لِلّٰهِ هٰذَا مِن۟ فَض۟لِ رَبّٖى
Efendim! El və ayaklarınızdan hörmətlə və hasretle öpürəm.
Çox kusurlu köleniz
Süleyman Kaya
21.4.1951

