Emirdağ Lâhikası I

Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 205. Məktub

Mənbə: QuranRisale Redaksiya Heyəti və Tərcümə Fondu · Azərbaycan dili rəsmi elektron nəşri
Risale oxuma planı
§1

Aziz, sıddık qardaşlarım!

§2

Evvela: Nur’un ehemmiyetli və çox hayırlı bir şakirdi, çokların adına məndən sordu ki: Nur’un hâlis və ehemmiyetli bir kısım şakirdleri, çox musırrane olaraq âhir zamanda gelen Âl-i Beyt’in böyük bir mürşidi səni zannedirlər və o qədər çekindiyin halde onlar ısrar edirlər. Sən də bu qədər musırrane onların fikirlerini qəbul etmirsən, çekinirsən. Əlbəttə onların elinde bir həqiqət və kat’î bir hüccet var və sən də bir hikmət və həqiqətə binaen onlara muvafakat etmirsən. Bu isə bir tezattır, herhalde hallini istirik.

§3

Mən də bu zatın təmsil ettiği çox mesaillere cevaben derim ki: O has Nurcuların ellerinde bir həqiqət var. Lakin iki cihette bir tabir və tevil lâzım:

§4

BİRİNCİSİ: Çox defa məktublarımda işarə etdiyim kimi Mehdi-i Âl-i Resul’ün təmsil ettiği kudsî cemaatinin şahs-ı manevîsinin üç vazifesi var. Əgər çabuk kıyamet kopmazsa və beşer bütün bütün yoldan çıkmazsa o vazifeleri onun cemiyeti və seyyidler cemaati yapacağını rahmet-i İlahiyeden beklirik. Və onun üç böyük vazifesi olacaq:

§5

Birincisi: Fen və felsefenin tasallutuyla və maddiyyun və tabiiyyun taunu, beşer içine intişar etmesiyle, hər şeyden evvel felsefeyi və maddiyyun fikrini tam susturacaq bir tarzda imanı kurtarmaktır. Ehl-i imanı dalaletten muhafaza etmək və bu vazife hem dünya hem hər şeyi bırakmakla, çox zaman tetkikat ilə meşguliyeti iktiza ettiğinden Hazret-i Mehdi’nin o vazifesini, bizzat özü görmeye vaxt və hal müsaade edə bilməz. Çünki hilafet-i Muhammediye (asm) cihetindeki saltanatı, onun ilə iştigale vaxt bırakmır. Herhalde o vazifeyi ondan evvel bir taife bir cihette görəcək. O zat, o taifenin uzun tetkikatı ilə yazdıkları eseri özünə hazır bir program yapacaq, onun ilə o birinci vazifeyi tam yapmış olacaq. Bu vazifenin istinad ettiği qüvvət və manevî ordusu, yalnız ihlas və sadakat və tesanüd sıfatlarına tam sahib olan bir kısım şakirdlerdir. Ne qədər da az da olsalar manen bir ordu qədər qüvvətli və qiymətli sayılırlar.

§6

İkinci Vazifesi: Hilafet-i Muhammediye (asm) unvanı ilə şeair-i İslâmiyeyi ihya etmektir. Âlem-i İslâm’ın vahdetini nöqtə-i istinad edib beşeriyeti maddî və manevî tehlikelerden və gazab-ı İlahîden kurtarmaktır. Bu vazifenin, nöqtə-i istinadı və hâdimleri, milyonlarla efradı bulunan ordular lâzımdır.

§7

Üçüncü Vazifesi: İnkılabat-ı zamaniye ilə çox ahkâm-ı Kur’aniyenin zedelenmesiyle və şeriat-ı Muhammediyenin (asm) kanunları bir derece tatile uğramasıyla o zat, bütün ehl-i imanın manevî yardımlarıyla və ittihad-ı İslâm’ın muavenetiyle və bütün ulema və evliyanın və bilhassa Âl-i Beyt’in neslinden hər asırda qüvvətli və kesretli bulunan milyonlar fedakâr seyyidlerin iltihaklarıyla o vazife-i uzmayı yapmaya çalışır.

§8

Indi həqiqət-i hal belə olduğu halde, en birinci vazifesi və en yüksək mesleği olan imanı kurtarmak və imanı tahkikî bir surette umuma ders vermək, hattâ avamın da imanını tahkikî etmək vazifesi isə manen və hakikaten hidayet edici, irşad edici manasının tam sarahatini ifade ettiği üçün Nur şakirdleri bu vazifeyi tamamıyla Risale-i Nur’da gördüklerinden, ikinci və üçüncü vazifeler buna nisbeten ikinci və üçüncü derecedir deyə Risale-i Nur’un şahs-ı manevîsini haklı olaraq bir nevi Mehdi telakki edirlər.

§9

O şahs-ı manevînin də bir mümessili, Nur şakirdlerinin tesanüdünden gelen bir şahs-ı manevîsi və o şahs-ı manevîde bir nevi mümessili olan biçarə tercümanını zannettiklerinden, bazen o ismi ona da verirlər. Gerçi bu bir iltibas və bir sehivdir lakin onlar onda mes’ul deyillər. Çünki ziyade hüsn-ü zan, eskiden beri cereyan edir və itiraz edilmez. Mən də o kardeşlerimin həddindən artıq hüsn-ü zanlarını bir nevi dua və bir temenni və Nur talebelerinin kemal-i itikadlarının bir tereşşuhu gördüyümden onlara çox ilişmezdim. Hattâ eski evliyanın bir kısmı, keramet-i gaybiyelerinde Risale-i Nur’u eyni o âhir zamanın hidayet edicisi olduğu deyə keşifleri, bu tahkikat ilə tevili anlaşılır.

§10

Demək iki noktada bir iltibas var, tevil lâzımdır:

§11

Birincisi: Âhirdeki iki vazife, gerçi həqiqət noktasında birinci vazife derecesinde deyillər lakin hilafet-i Muhammediye (asm) və ittihad-ı İslâm ordularıyla zemin yüzünde saltanat-ı İslâmiyeyi sürmek cihetinde herkeste, hususan avamda, hususan ehl-i siyasette, hususan bu asrın efkârında o birinci vazifeden min derece geniş görünür.

§12

Və bu isim bir adama verildiyi vaxt, bu iki vazife hatıra gəlir; siyaset manasını ihsas edər bəlkə də bir hodfüruşluk manasını hatıra getirir bəlkə bir şan şeref və makam-perestlik və şöhret-perestlik arzularını gösterir. Və eskiden beri və indi də çox safdil və makamperest zatlar, Mehdi olacağam deyə dava edərlər. Gerçi hər asırda hidayet edici bir nevi Mehdi və müceddid gəlir və gelmiş lakin hər biri üç vazifelerden birisini bir cihette yapması itibarıyla, âhir zamanın Böyük Mehdi unvanını almamışlar.

§13

Hem mahkemede Denizli ehl-i vukufu, bazı şakirdlerin bu itikadlarına göre, mənə qarşı demişler ki: “Eğer mehdilik dava etse bütün şakirdleri qəbul edecekler.”

§14

Mən də onlara demişdim: “Mən, özümü seyyid bilemirəm. Bu zamanda nesiller bilinmir. Halbuki âhir zamanın o böyük şahsı, Âl-i Beyt’ten olacaqdır. Gerçi manen mən Hazret-i Ali’nin (ra) bir veled-i manevîsi hükmünde ondan həqiqət dersini aldım və Âl-i Muhammed aleyhisselâm bir manada həqiqi Nur şakirdlerine şâmil olmasından, mən də Âl-i Beyt’ten sayılabilirim. Lakin bu zaman şahs-ı manevî zamanı olmasından və Nur’un mesleğinde heç bir cihette benlik və şahsiyet və şahsî makamları arzu etmək və şan şeref kazanmak olmaz və sırr-ı ihlasa tam muhalif olmasından, Cənabı-Haqq’a hədsiz şükredirəm ki məni özümə beğendirmemesinden, mən elə şahsî və haddimden hədsiz derece fazla makamata gözümü dikmem və Nur’daki ihlası bozmamak üçün uhrevî makamat də mənə verilse bırakmaya özümü mecbur bilirəm.” dedim, o ehl-i vukuf sustu.

Şəxsi oxuma qeydi

Bu qeyd yalnız cihazında saxlanır və serverə göndərilmir.

Ən çox 1 200 simvol