Emirdağı’nın Manidar Bir Hatırası
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası I
Emirdağ Lahiyəsi 2. Kitab 76. Məktub
Beş seneden beri teneffüs üçün Emirdağı’nın etrafında faytonla gezdiyim zaman garib bir tarzda, bir yaşından yeddi yaşına qədər küçücük çocuklar valide və pederlerine qarşı gösterdikleri alâkadan ziyade bir iştiyakla faytonuma koşup elime sarılıyorlardı. Hattâ bir iki defa fayton altına düşüp hârika bir tarzda zərər görmeden kurtuldular.
Hattâ heç məni görmeyen, bilmeyen bir və iki, üç yaşında çocuklar yalın ayak dikenler içinde koşa koşa faytona yetişirlər. Böyük adamlar kimi temenna edib elinizi öpelim, derlerdi. Bu hale hem mən hem qardaşlarım və görenler hayret ediyorduk. Bu hal bir mahalleye mahsus deyil, hər tarafta hattâ köylerinde eyni hal devam edirdi.
Məni aldatmayan bir hatıra-i həqiqət ilə mənim və arkadaşlarımın kanaatimiz geldi ki bu masum taifenin masumiyetleri cihetiyle, sevk-i fitri denilen bir hiss-i kable’l-vuku ilə Risale-i Nur’un bu memlekette masum çocuklara və özlərinə çox menfaati olacaq, deyə ağıl və fikirleri derk etmediyi halde, o masumane his ilə Risale-i Nur’un manası itibarıyla tercümanına, annesine yalvarmasından ziyade bir iştiyak ilə koşuyorlardı.
Biz də bir hiss-i kable’l-vuku ilə hissedirik ki ileride bu kiçik masum mahluklarda böyük Nurcular çıkacaq. Və ileride Nur’un has şakirdleri olacaq ki bu vaziyeti gösterirlər.
Mən də bu nevi küçücük masumları, evladım olmadığından evlad-ı maneviye olaraq dualarıma umumen dâhil ettim. Hər sabah bunları da Nur talebeleri ilə birlikdə dualarımda yâd edirəm.
Hem onlardan bir yaşındaki masumu, qırx yaşındaki lâkayt bir adama tercih etmeye səbəb, bunlar günahsız və samimi bir alâka göstermesinden əlbəttə onları sevk eden bir həqiqət var. Mən də o cihetten onları büyüklere temenna etdiyim kimi onların temennalarına ciddi mukabele edirəm.
Hem masumiyetleri hem ileride tam Nurcu olmalarına binaen, dualarını öz hakkımda makbul olacaq deyə onlara derdim: “Madam siz mənim evlad-ı maneviyem oldunuz. Mən də sizə dua edirəm. Siz də günahınız olmadığı üçün duanız mənim hakkımda inşâallah makbuldür. Siz də mənə dua ediniz. Çünki ziyade hastayım.” derdim.
Mən və mənim yanımdaki kardeşlerimin qüvvətli bir ihtimal ilə kanaatimiz gəlir ki masonlar və zındıkların planı ilə Bolşevizm tarzında gençleri terbiye etmək üçün bir vaxt bazı mektepler açıldığı və sonra değişen bu mekteplerle gençleri ifsada çalıştıklarına mukabil, İslâmiyet’in kahraman bayraktarı olan Türk milletinin masum kiçik yavruları, nurani bir intibah və bir hiss-i kable’l-vuku ilə Nurlardan ders almaları, gençlerin başına gelen o belaya qarşı bir mukabeledir ki inşâallah o yavruların hem özləri hem gençler, mason və zındıkların şerlerinden kurtulmasına bir işarətir ki bu acib vaziyeti gösterirlər.
Said Nursî

