Aziz, sıddık qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Kastamonu Lâhikası
Kastamonu Lahiyəsi 143. Məktub
Bu defa Hâfız Ali’nin və Halil İbrahim’in və Lütfü’nün bir vârisi Abdullah’ın ehemmiyetli üç məktublarını aldım.
Hâfız Ali’nin Hizb-i Kur’anî və Hizb-i Nurî’deki yanlışlardan teessürünü bildirir. Kat’iyen o bilsin ki o və Tahirî və Hâfız Mustafa və arkadaşlarının gayretleriyle tabedilen o iki hizb, bu zamanda, bu şerait içinde gayet parlak bir muzafferiyet-i Nuriyedir. Onların defter-i a’maline, hər tarafta hasenatları geçirilir. Kim okusa onların hissesi var. Yanlışları, tahminimizden çox azdır. Lillahi’l-hamd kolayca tashih ettik. Lâyık əllərə girmiş.
Halil İbrahim’in, Risale-i Nur hakkında gayet tatlı və güzel və mutabık təmsili və tavsifi –içinde– samimi ihlasından və kanaatinden geldiyi cihetle, bizce gayet parlak və edibane düşmüş. Risale-i Nur’a ait kısmını Lâhika’ya yazacağız. Hakikaten Risale-i Nur’un mühim və sebatkâr və daimî bir rüknü olduğuna şübhə kalmamış. Ona və rüfekasına hər gün hususi dualarımıza, kazançlarımıza, hususan İnce Mehmed hissedar olmalarını və selâmımızı tebliğ edersiniz.
Merhum Lütfü’nün ciddi və həqiqi bir vârisi olan Abdullah’ın mektubunda, Risale-i Nur’la alâkadar olan başta Tahirî və babası və Ali və Vehbi, Şükrü, Mustafa, Mehmed, Hüseyin, Mehmed, Hakkı və bilhassa eskiden Risale-i Nur’da mevkii bulunan Böyük Zühdü kimi kardeşlerimizin selâmları məni çox ziyade mesrur eyledi. Mən də o kardeşlerimize hem selâm hem dua hem istid’a edirəm. Onun mektubundaki sualleri isə indi bu dakikada isə zihnim başqa yerle meşgul, onların cavabına bakamır.
…
Üçüncü Mesele: Bir kardeşimiz kusurunu görmediyi münasibətilə, onu ikaz üçün yazılmış ince bir meseledir. Bəlkə sizə faydası olur deyə yazdık.
Bir zaman evliya-i azîmeden nefs-i emmaresinden kurtulanlardan bir neçə zattan, şiddetli mücahede-i nefsiyeler və nefs-i emmareden şekvalarını gördüm. Çox hayret ediyordum.
Hayli zaman sonra nefs-i emmarenin öz desaisinden başqa, daha şiddetli və daha ziyade söz dinlemez və daha ziyade ahlâk-ı seyyieyi idame eden və heves və damar və âsab, tabiat və hissiyat halitasından çıkan və nefs-i emmarenin son tahassungâhı bulunan və nefs-i emmareyi tezkiyeden sonra onun eski vazife-i seyyiesini gören və mücahedeyi âhir ömre qədər devam ettiren, bir manevî nefs-i emmareyi gördüm. Və anladım ki o mübarək zatlar həqiqi nefs-i emmareden deyil bəlkə mecazî bir nefs-i emmareden şekva etmişler. Sonra gördüm ki İmam-ı Rabbanî də bu mecazî nefs-i emmareden haber verir.
Bu ikinci nefs-i emmarede şuursuz kör hissiyat bulunduğu üçün ağıl və qəlbin sözlerini anlamır və dinlemir ki onlarla ıslah olsun və kusurunu anlasın. Yalnız tokatlar və elemler ilə nefret edib və ya tam bir fedailikle hər hissini maksadına feda etsin. Və Risale-i Nur’un erkânları kimi hər şeyini, enaniyetini bıraksın.
Bu acib asırda dehşetli bir aşılamak və şırınga ilə hem həqiqi hem mecazî iki nefs-i emmare ittifak edib elə seyyiata elə günahlara severek girir, kainatı hiddete getirir. Hattâ özüm, bir dakika zarfında iyirmi paralık bir sıkıntı ilə altmış liralık bir haseneye tercih etmeye çalıştım. Hem on dakika zarfında, böyük bir mücahede-i manevîde, mənim cephemde qırx ikilik bir top kimi düşmanlarıma atıp yol açtığı halde; o iki nefs-i emmarenin muvakkat bir gaflet fırsatında, hodgâmlık və meyl-i tefevvuk kimi gayet zulümlü və zulümatlı hissiyle, böyük bir şükür və teşekkür yerine “Ne üçün mən atmadım?” deyə en çirkin bir riya və rekabet damarını hissettim.
Cənabı-Haqq’a yüz min şükredirəm ki Risale-i Nur və bilhassa İhlas Risaleleri o iki nəfsin bütün desaisini izale və onların açtığı yaraları tedavi ettiği kimi o bir dakika və on dakikadaki haletleri birden izale etti. Və manevî bir istiğfar olan kusurumu bildim. O hatanın muaccel cezası olan içindeki elemden və azaptan kurtuldum.
Umum kardeşlerimize birer birer selâm ederiz.

