Aziz, sıddık qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Kastamonu Lâhikası
Kastamonu Lahiyəsi 134. Məktub
Bu şiddetli kışta və manevî, dehşetli ayrı tarz bir kışta və nev-i beşer içtimaî hayatında müthiş, kanlı digər tarz bir kışta çırpınan bîçarelere, rikkat-i cinsiye və şefkat-i neviye cihetinden gayet derecede bir hüzün və elem hissettim. Çox yerlerde beyan etdiyim kimi yenə Erhamü’r-Râhimîn və Ahkemü’l-Hâkimîn olan onların Hâlık-ı Kerîm və Rahîm’in hikmət və rəhməti, mənim kalbimin imdadına yetişti. Manen denildi ki:
“Senin bu şiddet-i teessürün, o Hakîm və Rahîm’in hikmetini, rahmetini bir nevi tenkit hükmüne geçer. Rahmet-i İlahiyeden ileri şəfqət olunmaz. Hikmet-i Rabbaniyeden daha ekmel hikmət, daire-i imkânda ola bilməz. Âsiler cezalarını; masumlar, mazlumlar zahmetlerinden on derece ziyade mükâfatlarını alacaklarını düşün. Sənin daire-i iktidarın haricinde olan hâdisata, onun mərhəmət və hikmət və adaleti və rububiyeti noktasında bakmalısın.” Mən də o lüzumsuz, şiddetli elem-i şefkatten kurtuldum.
Otuz sene evvel aşâirlerde gezerken belə sual ettiler:
Əcəba bu zaman və dehrin şikâyetindeki, hattâ böyük zatlar və evliyalar də felekten və zamandan şikâyet edirlər. Ondan, Sâni’-i Zülcelal’in sanat-ı bedî’ine itiraz çıxmaz mı?
Cavab: Xeyr və aslâ!.. Bəlkə manası şudur: Güya şikâyetçi deyər ki: İstediyim emir və arzu etdiyim şey və teşehhi etdiyim hal, hikmet-i ezeliyenin düsturuyla tanzim olunan âlemin mahiyeti müstaid deyil və inayet-i ezeliyenin pergârıyla nakşolunan feleğin kanunu müsait deyil və meşiet-i ezeliyenin matbaasında tabolunan zamanın tabiatı muvafık deyil və mesalih-i umumiyeyi tesis eden hikmet-i İlahiye razı deyildir ki bu âlem-i imkân, Feyyaz-ı Mutlak’ın yed-i kudretinden, bu ukûlümüzün hendesesiyle və tehevvüsümüzün iştihasıyla istediyimiz hər bir semeratı koparsın. Verse də tutamaz, düşse də kaldıramaz. Bəli, bir şahsın tehevvüsü üçün böyük bir daire-i muhita hərəkət-i mühimmesinden durdurulmaz.
İşte otuz sene evvelki cevaba Risale-i Nur də zelzeleler bahsinde, belə kiçik bir hâşiye ilhak edir ki:
Hər bir unsurun, maddî və manevî kış və zelzele kimi hâdiselerin yüzer hayırlı neticeleri və gayeleri varken; şerli və zərərli bir tək neticesi üçün onu vazifesinden durdurmak, o yüzer hayırlı neticeleri terk etmekle, yüzer şer etmək, tâ bir tək şer gelmesin kimi hikmete, həqiqətə, rububiyete münafî olur. Lakin küllî kanunların tazyikinden feryat eden fertlere, inayat-ı hâssa və imdadat-ı hususiye ilə və ihsanat-ı mahsusa ilə Rahmanu’r-Rahîm hər bîçarenin imdadına yetişebilir. Dertlerine derman yetiştirir. Lakin o ferdin hevesiyle deyil, həqiqi menfaatiyle yardım edər. Bazen dünyada istediyi bir cama mukabil, âhirette bir elmas verir.

