Aziz, sıddık qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Kastamonu Lâhikası
Kastamonu Lahiyəsi 119. Məktub
Mən çox kat’î bir surette və bine yaxın tecrübelerim neticesinde kat’î kanaatim gelmiş və ekser günlerde hissedirəm ki: Risale-i Nur’un hizmetinde bulunduğum günde, o hizmetin derecesine göre kalbimde, bedenimde, dimağımda, maişetimde bir inkişaf, inbisat, ferahlık, bereket görürəm. Hem orada iken hem burada çox kardeşlerimden eyni haleti hissettim və edirəm. Və çokları itiraf edir ki “Biz də hissedirik.” deyərlər. Hattâ sizə geçen sene yazdığım kimi mənim çox az gıda ilə yaşadığımın sırrı, o bereket imiş.
Hem İmam-ı Şafiî’den (ra) rivayet var ki hâlis talebe-i ulûmun rızkına, mən kefalet edebilirim, demiş. Çünki rızıklarında vüs’at və bereket olur.
Madam ki həqiqət budur və madam ki hâlis talebe-i ulûm unvanına Risale-i Nur şakirdleri bu zamanda tam liyakat göstermişler; əlbəttə şimdiki açlık və kahta mukabil Risale-i Nur hizmetini buraxmaq və zaruret-i maişet özrüyle, maişet peşine koşmak yerine en iyi çarə, şükür və kanaat və Risale-i Nur talebeliğine tam sarılmaktır.
Bəli, hər tarafta bu derd-i maişet herkesi sarsır. Ehl-i dalalet bundan istifadə edər. Ehl-i diyanet də özünü mazur bilir “Zarurettir, ne yapalım?” deyər. Demək ki Risale-i Nur şakirdleri bu açlık və zaruret musibetine qarşı, yenə Nur’la mukabele etməli. Hər şakirdin vazifesi, yalnız öz imanını kurtarmak deyil bəlkə başkasının imanlarını da muhafaza etmeye mükelleftir. O da hizmete ciddi devam ilə olur.
Sizə yazmışdık ki muarızlara adâvetle mukabele etmeyiniz. Mümkün olduğu qədər, ehl-i takva, ehl-i ilme qarşı dostane vaziyet alınız. Lakin bu noktaya dikkat ediniz ki Risale-i Nur’un zararına və şakirdlerinin salabet və metanetlerine ilişəcək bir tarzda daireniz içine sokmayınız. Öyleler niyet-i hâlise ilə girmezse bəlkə fütur verirler. Əgər enaniyetli və hodfüruş isə Risale-i Nur şakirdlerinin metanetlerini kırarlar; nazarlarını, Risale-i Nur’un haricine çekip dağıtırlar. Indi çox dikkat və metanet və ihtiyat lâzımdır.
Bu havalide, hakikaten ümidimin fevkinde, Risale-i Nur talebelerinden iki kahraman yetiştiler. Baba, oğul; Ahmed Nazif, Salahaddin. Bu iki zat Risale-i Nur’un neşrinde iki yüz adam qədər çalıştıklarını görürük. Ezcümle: Biri yani oğlu, Kars’ta durup hem Van’a hem Erzurum’a hem Konya’ya hem buralara –sizə leffen gönderdiyim məktub kimi– muhabereler ilə təsirli bir surette çalışır; tam bir Abdurrahman’dır.
Kardeşiniz
Said Nursî

