بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Kastamonu Lâhikası
Kastamonu Lahiyəsi 114. Məktub
Qardaşlarım!
Kur’an’ın bir tək âyetinin bir tək işarəi ihbar-ı gayb nevinden bir lem’a-i i’caziyeyi tevafuk suretiyle gösterdiğini manevî bir ihtar ilə gördüm.
اَيُحِبُّ اَحَدُكُم۟ اَن۟ يَا۟كُلَ لَح۟مَ اَخٖيهِ مَي۟تًا
Bu âyet-i kerîmenin makam-ı cifrîsi –şedde və tenvin sayılmazsa– min üç yüz əlli bir (1351), مَي۟تًا in aslı مَيِّتًا olmasından min üç yüz altmış bir (1361) edərək bu tarihte, umûr-u azîmeden bir dehşetli gıybeti, bu ayənin mana-yı işarî külliyetinde dâhil edir. Umûr-u azîmeden belə bir acib gıybet eyni tarihte, eyni senede vukua geldi. Belə ki:
On səkkiz sene müddetinde sünnet-i seniyeyi muhafaza üçün başına şapka koymadığından, on səkkiz senedir haps-i münferid hükmünde ihtilattan men’ və yalnız bir odada hayatını geçirmeye mecbur edilen və hususi ibadətgâhında ezan-ı Muhammedî okuyup “Allahu ekber” dediğinden və “Lâ ilahe illallah” hakikatini güneş kimi gösterdiğinden, yüz arkadaşıyla taht-ı tevkife alınan və mahkûm edilen bir adamı, yüzer emare və karinelere istinaden inayet-i İlahiyeden geldiğine kat’î bir kanaati ilə işarat-ı Kur’aniyeden bir müjdeyi hem özünə hem musibetzede arkadaşlarına bir teselli niyetiyle beyan ettiği üçün onu gıybet və galiz tabiratla teşhir etmək və onun dersleriyle imanlarını kurtaran masum şakirdlerini ondan tenfir edib şübhələr vermək; güya ortalıkta medar-ı inkâr heç bir şey yox və heç bir münkeratı və cinayeti görmür kimi yalnız o bîçarenin mevhum bir hatasını, səkkiz senede seksen müdakkiklerin nazarında saklanan və sathî və inadî nazarına göre bir içtihadî yanlışını görür zannıyla galiz tabirler ilə zemmetmek; əlbəttə bu asırda, bu memlekette Bəyanı Möcüzə Quran’ın kasden işarəine medar ola bilər azîm bir hâdisedir.
Bence Kur’an’ın necə ki hər surə və bazen bir ayə və bazen bir kəlmə bir mu’cize olur; elə də bu ayənin tək bir işarəi, ihbar-ı gayb nevinden bir lem’a-i i’caziyedir.
Bu ayənin bu işarəi, bu asırda, Risale-i Nur şakirdlerinin hakkındaki gıybete baktığına üç emare var:
Birincisi: Birinci Şuâ olan İşarat-ı Kur’aniye Risalesi’nde, Risale-i Nur’a və tercümanına da işarə eden beşinci ayə olan اَوَمَن۟ كَانَ مَي۟تًا فَاَح۟يَي۟نَاهُ وَجَعَل۟نَا لَهُ نُورًا يَم۟شٖى بِهٖ فِى النَّاسِ gayet qüvvətli karinelerle مَي۟تًا kelime-i kudsiyesi cifir və ebced hesabıyla və üç cihet-i manasıyla Saidü’n-Nursî’ye tevafuk etmesidir.
İkinci emare: اَيُحِبُّ اَحَدُكُم۟... الخ âyetinin makam-ı cifrîsi və riyazîsi min üç yüz altmış bir (1361) etmesidir ki eyni tarihte o acib hâdise oldu.
Üçüncü emare: … İhtiyarım haricinde, beş vecihle zemmi zemmeden və mu’cizane gıybetten altı cihetle zecreden اَيُحِبُّ اَحَدُكُم۟ اَن۟ يَا۟كُلَ لَح۟مَ اَخٖيهِ مَي۟تًا ayəsi qarşımda özünü gösterip temessül eyledi. Manen “Mənə bak!” dedi. Mən də baktım, birden tesbihat içinde gördüm ki: min üç yüz əlli birden, tâ min üç yüz altmış bir tarihini gösterdi. Halimize baktım; perde altında əlli birden, tâ altmış bire qədər Risale-i Nur meded beklediyi İstanbul âfakında, perde altında bir nevi taarruz bulunmuş və altmış birde birden patlamasıdır.
Tahlil: ت, خ min. م, م, ى, ى yüz. ل, ل, ك, ك yüz. Üçüncü ن, ى, م yüz. ح, ح, ح, ب, د otuz. Dördüncü ى on. Beş elif, bir ه ilə birlikdə on. Âhirdeki tenvin vakfen elif olduğu üçün yekûnü min üç yüz əlli bir (1351). مَي۟تًا aslı yâ-i müşeddede olduğundan min üç yüz altmış bir (1361) edər.
Hâşiye: Bu ayə bizi şiddetle gıybetten men’ettiğinden bizi gıybet edenleri unutmalıyız, medar-ı gıybet etməməliyik. İnşâallah daha tekerrür etmeyəcək.

