Manevî bir ihtar ilə bir iki ince meseleyi sizə yazıram:
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Kastamonu Lâhikası
Kastamonu Lahiyəsi 19. Məktub
BİRİNCİSİ
Geçen ramazan-ı şerifte, Ehl-i Sünnet’in salamatlıq və necatı üçün edilen çoxlu duaların şimdilik aşikâre kabulleri görünmemesine hususi iki səbəb ihtar edildi:
Birincisi: Bu asrın acib bir hâssasıdır. (Hâşiye) Bu asırdaki ehl-i İslâm’ın fevkalâde safderunluğu və dehşetli canileri də âlîcenabane affetmesi və bir tək haseneyi və minlərlə seyyiatı işleyen və minlərlə manevî və maddî hukuk-u ibadı mahveden adamdan bir tək haseneyi görse ona bir nevi taraftar çıkmasıdır. Bu surətlə ekall-i kalil olan ehl-i dalalet və tuğyan; safdil taraftar ilə ekseriyet teşkil edərək, ekseriyetin hatasına terettüp eden musibet-i âmmenin devamına və idamesine bəlkə teşdidine qədər-i İlahiyeye fetva verirler; biz buna müstahakız deyərlər.
Bəli, elması bildiyi (âhiret və iman kimi) halde, yalnız zaruret-i kat’iye surətində şişeyi (dünya və mal kimi) ona tercih etmək ruhsat-ı şer’iye var. Yoxsa kiçik bir ihtiyaçla və ya heves ilə və ya tama’ və hafif bir korku ilə tercih edilse eblehane bir cehalet və hasarettir, tokada müstahak edər. Hem âlîcenabane affetmek isə yalnız özünə qarşı cinayetini affedebilir. Öz hakkından vazgeçse hakkı var; yoxsa başkaların hukukunu çiğneyen canilere afuvkârane bakmaya hakkı yoxdur, zulme şerik olur.
İkinci Səbəb: Yazmaya izin olmadığından yazılmadı.
İKİNCİ MESELE
Qardaşlarım! Eskişəhər Hapishanesinde, âhir zamanın hâdisatı hakkında gelen rivayetlerin tevilleri mutabık və doğru çıktıkları halde, ehl-i ilim və ehl-i iman onları bilmemelerinin və görmemelerinin sırrını və hikmetini beyan etmək niyetiyle başladım; bir iki sahife yazdım, perde kapandı, geri kaldı.
Bu beş senede, beş altı defa eyni meseleye müteveccih olub muvaffak olamıyordum. Yalnız o meselenin teferruatından mənə ait bir hâdiseyi beyan etmək ihtar edildi. Belə ki:
Hürriyet’in bidayetinde, Risale-i Nur’dan çox evvel, qüvvətli bir ümit və itikad ilə ehl-i imanın meyusiyetlerini izale üçün “İstikbalde bir ışık var, bir nur görürəm.” deyə müjdeler veriyordum. Hattâ Hürriyet’ten evvel də talebelerime beşaret ederdim. Tarihçe-i Hayat’ımda merhum Abdurrahman’ın yazdığı kimi Sünuhat misillü risalelerde də “Mən bir ışık görürəm.” deyə dehşetli hâdisata qarşı o ümit ilə dayanıp mukabele ederdim. Mən də hər kəs kimi o ışığı siyaset âleminde və hayat-ı içtimaiye-i İslâmiyede və çox geniş bir dairede tasavvur ederdim. Halbuki hâdisat-ı âlem məni o gaybî ihbarda və beşarette bir derece tekzip edib ümidimi kırardı.
Birden bir ihtar-ı gaybî ilə kat’î kanaat verəcək bir surette kalbime geldi. Denildi ki: Ciddi bir alâka ilə sənin eskiden beri tekrar ettiğin “Bir ışık var, bir nur göreceğiz.” deyə müjdelerin tevili və tefsiri və tabiri, sizin hakkınızda bəlkə iman cihetiyle âlem-i İslâm hakkında də en ehemmiyetlisi, Risale-i Nur’dur. Bu ışıktır səni şiddetle alâkadar etmişdi. Və bu nurdur ki eskide də tahayyül və tahminin ilə geniş dairede bəlkə siyaset âleminde geləcək mesudane və dindarane haletlerin və vaziyetlerin mukaddimesi və müjdecisi iken, bu muaccel ışığı o müeccel saadet tasavvur edərək, eski zamanda siyaset kapısıyla onu arıyordun.
Bəli, otuz sene evvel bir hiss-i kable’l-vuku ilə hissettin. Lakin necə kırmızı bir perde ilə siyah bir yere bakılsa karayı kırmızı görür. Sən də doğru gördün lakin yanlış tatbik ettin. Siyaset cazibesi səni aldattı.

