Aziz, qiymətli, sadık və sebatkâr qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Kastamonu Lâhikası
Kastamonu Lahiyəsi 10. Məktub
Fihriste’yi taksimü’l-a’mal tarzında mütesanid heyetinizin şahs-ı manevîsine tevdiiniz çox güzeldir. Tam və daimî bir üstad buldunuz. O manevî üstad, bu âciz kardeşinizden çox yüksektir; daha mənə ihtiyaç bırakmır.
Səbri qardaş! Sənin rüyan mübarəkdir və manidardır. İnşâallah zaman onu tabir edəcək.
Qardaşlarım! Sizin hatırınız və askerliğiniz endişesi üçün hâdisat-ı zamana baktım, kalbime belə geldi:
Menfî esasata bina edilen və Karun kimi اِنَّمَٓا اُوتٖيتُهُ عَلٰى عِل۟مٍ deyip ihsan-ı Rabbanî olduğunu bilmeyip şükretmeyen və maddiyyun fikriyle şirke düşen və seyyiatı hasenatına galip gelen bu medeniyet-i Avrupaiye elə bir semavî tokat yeddi ki yüzer senelik terakkisinin mahsulünü yaktı, tahrip edib yangına verdi.
Avrupa zalim hükûmetleri zulümleriyle və Sevr muahedesiyle âlem-i İslâm’a və merkez-i hilafete ettikleri ihanete mukabil elə bir mağlubiyet tokadını yediler ki dünyada də bir cəhənnəmə girip çıkamırlar, azapta çırpınırlar.
Bəli bu mağlubiyet, eynilə zelzele kimi ihanetin cezasıdır. Burada çox zatlar kat’iyen hükmedirlər ki: Risaletü’n-Nur’un iki merkez-i intişarı olan Isparta və Kastamonu vilayetleri sair yerlere nisbeten âfat-ı semaviyeden mahfuz kaldıklarının səbəbi, Risaletü’n-Nur’un verdiyi iman-ı tahkikî və qüvvət-i itikadiyedir. Çünki belə âfatlar, zaaf-ı imandan neş’et eden hataların neticesidir. Hadîsçe, sadaka belayı def’ettiği kimi o kuvve-i imaniye də o âfata qarşı derecesiyle mukabele edir.

