Aziz, sıddık, hâlis, muhlis qardaşlarım və hizmet-i Kur’aniyede ciddi, həqiqi arkadaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Kastamonu Lâhikası
Kastamonu Lahiyəsi 111. Məktub
Bu yaxında hem Isparta’da hem bu havalide Risale-i Nur’un İhlas Lem’aları intişara başladığı münasibətilə və bir iki kiçik hâdise cihetiyle şiddetli bir ihtar kalbe geldi. Riyaya dair üç nöqtə yazılacaq:
Birincisi: Farz və vâciblerde və şeair-i İslâmiyede və sünnet-i seniyenin ittibaında və haramların terkinde riya giremez. İzharı riya ola bilməz. Məgər gayet zaaf-ı imanla birlikdə, fitrətən riyakâr ola.
Bəlkə şeair-i İslâmiyeye temas eden ibadətlerin izharları, ihfasından çox derece daha sevaplı olduğunu, Hüccetü’l-İslâm İmam-ı Gazalî (ra) kimi zatlar beyan edirlər. Sair nevafilin ihfası çox sevaplı olduğu halde şeaire temas eden, hususan belə bid’alar zamanında ittiba-ı sünnetin şerafetini gösteren və belə böyük kebair içinde haramların terkindeki takvayı izhar etmək, deyil riya bəlkə ihfasından çoxlu derece daha sevaplı və hâlistir.
İkinci Nöqtə: Riyaya insanları sevk eden esbabın
Birincisi: Zaaf-ı imandır. Allah’ı düşünmeyen, esbaba perestiş edər, halklara hodfüruşlukla riyakârane vaziyet alır.
Risale-i Nur şakirdleri, Risale-i Nur’dan aldıkları qüvvətli iman-ı tahkikî dersiyle; esbaba və nâsa bəndəlik noktasında bir qiymət, bir ehemmiyet vermir ki bəndəliklerinde onlara gösterişle riya etsinler.
İkinci Səbəb: Hırs və tama’, zaaf və möhtaclıq noktasında teveccüh-ü nâsı celbine medar riyakârane vaziyet almaya sevk edir.
Risale-i Nur’un şakirdleri, iktisat və kanaat və təvəkkül və kısmetine rıza kimi Risale-i Nur’un dersinden aldıkları izzet-i imaniye, inşâallah onları riyadan və dünya menfaatleri üçün hodfüruşluktan men’edər.
Üçüncü Səbəb: Hırs-ı şöhret, hubb-u câh, makam sahibi olmaq, emsaline tefevvuk etmək kimi hisler və insanlara iyi görünmek, tasannukârane haddinden fazla özünə ehemmiyet verdirmek və tekellüfkârane lâyık olmadığı yüksək makamlarda görünmek tarzını takınmak ilə riya edər.
Risale-i Nur şakirdleri eneyi nahnü’ye tebdil ettikleri, yani enaniyeti buraxıb Risale-i Nur dairesinin şahs-ı manevîsinin hesabına çalışması, mən yerine biz demeleri və ehl-i tarîkatın “fena fi’ş-şeyh” və “fena fi’r-resul” və nefs-i emmareyi öldürmek kimi riyadan kurtaran vasıtaların bu zamanda biri də “fena fi’l-ihvan” yani şahsiyetini kardeşlerinin şahs-ı manevîsi içinde eritip elə davrandığı üçün inşâallah ehl-i həqiqətin riyadan kurtulmaları kimi bu sır ilə onlar da kurtulurlar.
Üçüncü Nöqtə: Vazife-i diniye itibarıyla, nâsa hüsn-ü qəbul ettirmek, o makamın iktiza ettiği yüksək tavırlar və vaziyetler, hodfüruşluk və riya sayılmaz və sayılmamalı. Məgər o adam, o vazifeyi öz enaniyetine tabi edib istimal ede.
Bəli bir imam, imamet vazifesinde tesbihatları izhar edər, isma’ edər; heç bir cihetle riya ola bilməz. Lakin vazife haricinde, o tesbihatları aşikâre halklara işittirmeye riya girebildiyi üçün gizlisi daha sevaplıdır.
Risale-i Nur’un həqiqi şakirdleri, neşriyat-ı diniyelerinde və ittiba-ı sünnetteki ibadətlerinde və içtinab-ı kebairdeki takvalarında, Kur’an hesabına vazifedar sayılırlar. İnşâallah riya olmaz. Meğerki Risale-i Nur’a başqa bir maksad-ı dünyeviye üçün girmiş ola.
Daha yazılacaktı lakin bir tevakkuf hali kesti.

