بِاسْمِهٖ سُبْحَانَهُ وَ اِنْ مِنْ شَىْءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Mektubat
Dördüncü Məktub
سَلَامُ اللّٰهِ وَ رَحْمَتُهُ وَ بَرَكَاتُهُ عَلَيْكُمْ وَ عَلٰى اِخْوَانِكُمْ لَاسِيَّمَا … الخ
Aziz qardaşlarım!
Mən indi Çam Dağı’nda, yüksək bir tepede, böyük bir çam ağacının tepesinde bir menzilde bulunuram. İnsten tevahhuş və vuhuşa ünsiyet ettim. İnsanlarla sohbet arzu etdiyim vaxt, hayalen sizleri yanımda bulur, bir hasbihal ederim, sizinlə müteselli olurum. Bir mani olmazsa bir iki ay burada yalnız kalmak arzusundayım. Barla’ya dönsem arzunuz vechile sizdən ziyade müştak olduğum şifahî bir musahabe çaresini arayacağız. Indi bu çam ağacında hatıra gelen iki üç hatırayı yazıram.
Birincisi: Bir parça mahrem bir sırdır lakin səndən sır saklanmaz. Belə ki:
Ehl-i həqiqətin bir kısmı necə ki ism-i Vedud’a mazhardırlar və a’zamî bir mertebede o ismin cilveleriyle, mevcudatın pencereleriyle Vâcibü’l-vücud’a bakırlar. Elə də bu hiç-ender heç olan kardeşinize, yalnız hizmet-i Kur’an’a istihdamı hengâmında və o hazine-i bînihayenin dellâlı olduğu bir vakitte, ism-i Rahîm və ism-i Hakîm mazhariyetine medar bir vaziyet verilmiş. Bütün Sözler, o mazhariyetin cilveleridir. İnşâallah o Sözler وَمَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ اُوتِىَ خَيْرًا كَثٖيرًا sırrına mazhardırlar.
İkincisi: Tarîk-ı Nakşî hakkında denilen:
Deyər tarîk-ı Nakşibendî lâzım âmed çâr terk:
Terk-i dünya, terk-i ukba, terk-i hestî, terk-i terk
olan fıkra-i rânâ birden hatıra geldi. O hatıra ilə birlikdə, birden bu fıkra tulû etti:
Deyər tarîk-ı acizlik-mendî lâzım âmed çâr çîz:
Möhtaclıq-ı mutlak, acizlik-i mutlak, şükr-ü mutlak, şevk-i mutlak ey aziz!
Sonra sənin yazdığın: “Bak kitab-ı kainatın safha-i rengînine, ilâ âhir…” olan rengîn və zengin şiir hatırıma geldi. O şiir ilə semanın yüzündeki yıldızlara baktım. “Keşke şair olsaydım, bunu tekmil etseydim.” dedim. Halbuki şiir və nazma istidadım yokken yenə başladım lakin nazım və şiir yapamadım, necə hutur etti isə elə yazdım. Mənim vârisim olan sən, istersen nazma çevir, tanzim et. İşte birden hatıra gelen bu:
Dinlə də yıldızları bu hutbe-i şirinine
Name-i nurîn-i hikmət, bak ne takrir eylemiş.
Həmişə birlikdə nutka gelmiş, hak dili ilə deyərlər:
Bir Kadîr-i Zülcelal’in haşmet-i sultanına
Birer bürhan-ı nur-efşanız biz, vücud-u Sâni’a
Hem vahdete hem qüdrətə şahitleriz biz.
Bu zeminin yüzünü yaldızlayan
Nâzenin mu’cizatı çün melek seyranına.
Bu semanın arza bakan, cənnətə dikkat eden
Minlərlə müdakkik gözleriz biz. (Hâşiye[1])
Tûba-i yaradılışten semavat şıkkına
Həmişə Kehkeşan ağsanına
Bir Cemil-i Zülcelal’in dest-i hikmetiyle takılmış
olduqca gözəl meyveleriz biz.
Bu semavat ehline birer mescid-i seyyar,
Birer hane-i devvar birer ulvi âşiyane
Birer misbah-ı nevvar birer gemi-i cebbar
Birer tayyareleriz biz.
Bir Kadîr-i Zülkemal’in, bir Hakîm-i Zülcelal’in
Birer qüdrət möcüzəsi birer sənət möcüzəsi-ı hâlıkane
Birer nadire-i hikmət birer dâhiye-i yaradılış
Birer nur âlemiyiz biz.
Belə yüz min dil ilə yüz min bürhan gösteririz,
İşittiririz insan olan insana.
Kör olası dinsiz gözü, görməz oldu yüzümüzü,
Hem işitmez sözümüzü, hak söyleyen âyetleriz biz.
Sikkemiz bir, turramız bir, Rabb’imize müsebbihiz, zikrederiz abîdane.
Kehkeşan’ın halka-i kübrasına mensup birer meczuplarız biz.
اَلْبَاقٖى هُوَ الْبَاقٖى
Said Nursî
***
[1] Hâşiye: Yani cənnət çiçeklerinin fidanlık və mezraacığı olan zeminin yüzünde hədsiz mu’cizat-ı qüdrət teşhir edildiğinden, semavat âlemindeki melaikeler o mu’cizatı və o hârikaları temaşa ettikleri kimi; ecram-ı semaviyenin gözleri hükmünde olan yıldızlar də güya melaikeler kimi zemin yüzündeki nâzenin masnuatı gördükçe cənnət âlemine bakırlar və o muvakkat hârikaları bâki bir surette cennette də temaşa edirlər kimi bir zemine, bir cənnətə bakırlar. Yani o iki âleme nezaretleri var, deməkdir.

