Risale-i Nur’un kahramanı Hüsrev tarafından kaleme alınmışdır
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Sikke-i Tasdik-i Gaybî
Sikke-i Tasdik-i Gaybi 74. Məktub
بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ
Risalei’n-Nur’un kerametlerindendir ki: Üstadımız (radıyallahu anh) çox defa risalelerde: “Ey mülhidler və ey zındıklar! Risalei’n-Nur’a ilişmeyiniz. Əgər ilişirseniz yaxında sizi bekleyen belalar, sel kimi başınıza yağacaqdır.” deyə on seneden beri kerratla söylüyorlardı.
Bu hususta şahit olduğumuz felaketlerden birincisi: Dörd sene evvel Erzincan’da və İzmir civarında vukua gelen hərəkət-i arz olmuşdur. O vaxtlar münafıklar, desiselerle Isparta mıntıkasında Sava və Kuleönü və civarı köylerdeki Risale-i Nur talebelerine iliştiler. Otuz qırx qədər Risale-i Nur talebelerini “Camiye gitmiyorsunuz, takiyye (takke) giyiyorsunuz, tarîkat dersi veriyorsunuz.” deyə mahkemeye sevk etmişlerdi. Cənabı-Haqq, İzmir civarını və Azerîleri və civarındaki halkı dehşetler içinde bırakan zelzeleler ilə Risale-i Nur’un bir vesile-i def’-i bela olduğunu gösterdi. Bu zelzelelerden bir hafta sonra, mahkemeye sevk edilmiş olan o kardeşlerimizin hepsi beraet ettirilerek kurtulmuşlardı.
İkincisi: Yenə vaxt vaxt Risale-i Nur talebelerinin arkalarında koşmakta devam eden mülhidler, hatt-ı Kur’an ilə çocuk okuttuklarını bahane edərək Isparta’da müteveffa Mehmed Zühdü rahmetullahi aleyh ilə Sava karyesinden Hâfız Mehmed rahmetullahi aleyh ismindeki iki Risalei’n-Nur talebesine hücum etmişler. Nur dersini okuyan çocukları, bu iki kardeşimizin evlerinden alınan Risale-i Nur eczalarıyla birlikte mahkemeye sevk edilmiş. Merhum Mehmed Zühdü, para cezasıyla mahkûm edilmek istenilmiş. Neticede, merkezi Erbaa və Tokat’ta vukua gelen ikinci bir korkunç zelzele ilə Cənabı-Haqq, Risalei’n-Nur bir vesile-i def’-i bela olmakla şakirdlerine yardım edərək Üstadlarının verdiyi haberin sıhhatini tasdik etmək üçün o kardeşimizi beraet ettirmiş və alınan bütün Risale-i Nur eczalarını özlərinə iade ettirmişdir.
Üçüncüsü isə: İçinde bulunduğumuz Denizli Hapishanesindeki musibetin başımıza gelmesine səbəb olan o münafıklar; Rumî min üç yüz əlli doqquz (1359) senesinde tekrar başta sevgili Üstadımız olduğu halde, bizə və Risalei’n-Nur’a hücum ettiler. Bir kısmımızı Isparta’dan topladılar, bir kısmını Çivril’den Isparta’ya getirdiler, sevgili Üstadımızı da yalnız olaraq Kastamonu’dan Isparta’ya sevk ettiler. Daha başqa vilayetlerden də arkadaşlarımız Isparta’ya getirilmişdi. Ehl-i garazın iğfaline kapılan Isparta Adliyesi, Risalei’n-Nur’un gayesi haricinde bulunan cephelerde, bizce manası olmayan ithamlar altında bizi sıkırdı. Bilhassa qiymətli Üstadımızı daha çox tazyik ettikleri vaxt, Üstadımıza lüzumlu lüzumsuz bir çox sualler açan Isparta Müddeiumumîsinin: “Bu belalar dediyin nedir?” deyə olan sualine cevaben: Bəli demiş, zındıklar əgər Risalei’n-Nur’a və şakirdlerine ilişseler yaxında bekleyen belaların hərəkət-i arz suretiyle geleceğini söylemişdi.
Daha sonra bizi Denizli’ye sevk ettiler. Kastamonu, İstanbul, Ankara dâhil olmaq üzere on vilayetten adliyelere sevk edilen yüzü mütecaviz Risale-i Nur talebelerinin bir kısmı bırakılmış, yetmiş kişiden ibaret olan bir digər kısmı da Denizli’de “Medrese-i Yusufiye” namını alan hapiste bulunurdu. Bizim bütün müracaatlarımıza sudan cavab verilir, sevgili Üstadımız daha çox tazyik və sıkıntı içerisinde yaşattırılır; ufunetli, rutubetli, zulmetli, havasız bir yerde bütün bütün konuşmaktan və temastan men’edilmek suretiyle haps-i münferidde azap çektirilirdi.
İşte bu sıralarda Denizli zindanının bu dehşetli ızdıraplarını geçirmekte idik. Allah’tan başqa heç bir istinadgâhları bulunmayan bu bîçarelerin bir kısmı Kastamonu’dan, digər bir kısmı İnebolu’dan, digər bir kısmı da İstanbul’dan henüz gelmemişlerdi. Bu vatanın hər köşesinde hak və həqiqət üçün çırpınan və saf kalpleriyle necatları üçün Rabb-i Rahîm’lerine iltica eden çoxlu masumların semavatı delip geçen və arşü’r-Rahman’a dayanan âhları boşa gitmedi. Allahu Zülcelal Hazretleri, o mübarək Üstadımızın Isparta’da söylediyi kimi masumları cənnətə götüren, zalimleri cəhənnəmə yuvarlayan dehşetli bir digər zelzeleyi gönderdi. Qarşısında Risalei’n-Nur müdafaa vaziyetinde bulunmamasından çox haneler harap oldu, çox insanlar enkaz altında ezildi, çokları sokak ortalarında kaldı. Henüz memleketlerinin hapishanelerinde bulunan kardeşlerimizden Kastamonu’dan Mehmed Feyzi və Sadık və Emin və Hilmi və İnebolu’dan Ahmed Nazif, Denizli Hapishanesine sevk edildiklerinde bu malûmatı verdiler:
“Zelzele tam gece saat sekizde başladı. Bütün arkadaşlar, لَٓا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ zikrine devam ediyorduk. Zelzele bütün şiddetiyle devam etmekte idi. O sırada hatırımıza geldi: Risalei’n-Nur’u aşkla və bir sâik ilə üç beş defa şefaatçi edərək Cənabı-Haqq’tan halâs istedik. Elhamdülillah, derhal əsla oldu.
Kastamonu’da isə o gece kaleden kopan çox böyük bir taş, aşağıya yuvarlanarak bir haneyi ezmiş, bir çox hanelerde yarıklar, çıkıklıklar olmuş, bir neçə ev çökmüş, hükûmet binası yarılmış, daha bunun kimi hasarat və zayiat olmuş. Lakin zelzele hər gün olmaq suretiyle bir müddet devam etmiş. Tosya’da min beş yüz ev harap olmuş, ölü və yaralı miktarı çox fazla imiş. Kargı və Osmancık tamamen, Lâdik və sair mahallerde zayiat fazla miktarda imiş. İnebolu’da bir minarenin alemi eğrilmiş, ufak tefek çatlaklıklar olmuş, hasarat və zayiat olmamış.”
Ahmed Nazif, Emin, Sadık, Mehmed Feyzi
Üçüncü olan bu hərəkət-i arzdan sonra, yenə Risalei’n-Nur’a və talebelerine və müellifine hücum eden ehl-i garazın sözünü dinleyen adliye, eyni tarzda bizi sıkmakta devam edirdi. Zındıka taraftarları, mübarək Üstadımızın ihbarları olan və Risale-i Nur’un böyük kerametlerinden olub zelzeleler eliyle gelen beliyyelere ehemmiyet vermək istemiyorlardı. Risalei’n-Nur’un İlahî və Kur’anî hakikatlerine qarşı cephe alan bu zümrenin başına bir dördüncü tokat daha geldi.
Garibi bu ki biz şubatın üçüncü günü mahkemeye çağrılmışdık. Izdırap və elemleri içinde yüreklerimizi ağlatan hastalıklı haliyle özündən sorulan suallere cavab vermək üçün altmış beş qədər talebesinin önünde ayağa kalkan mübarək Üstadımızın cavabları arasında “O zındıkların dünyaları başlarını yesin və yiyəcək!” kelimeleri, tekrar tekrar Heyet-i Hâkimenin yüzlerine qarşı ağzından dökülürdü. Bir neçə defa mahkemeye gedib geldikten sonra 7 Şubat 1944 tarihli İstanbul’da münteşir “Hemşəhəri” ismindeki bir gazete elime geçti. Gazete okumaya və radyo dinlemeye hevesli olmamaklığımla birlikdə “Yirminci asrın medenileriyiz.” deyərək bugünkü terakkiyat-ı beşeriyeyi özlərindən bilen, Allah’ı unutan, âhirete inanmayan insanların başlarına Cənabı-Haqqın, motorlu vasıtalar eliyle necə ateşler yağdırdığını, o münkirlerin dünkü cənnət hayatlarının bugünkü cehennemî hâlât içinde necə geçmekte olduğunu bilmək və Risalei’n-Nur’un bereketiyle Anadolu’yu bu dehşetli ateş yağmurundan necə muhafaza etmekte olduğunu görmək və şükretmek haletinden gelen bir merak ilə bazı bu kimi havadisleri sorardım və dinlerdim.
İşte bu gazetenin də harp boğuşmalarına ait resimlerine bakıyordum. Nazarıma çarpan böyük yazı ilə yazılmış bir sütunda, Anadolu’nun iyirmi bir vilayetini sarsan və şubatın birinci gününün gecesinde sabaha qarşı hər kəs uykuda iken vukua gelen və çoxlu zayiata mal olan dehşetli bir zelzeleyi haber verirdi. Derhal, şubatın üçünde mahkemede sevgili Üstadımızın Heyet-i Hâkimeye “Zındıkların dünyaları başlarını yesin və yiyəcək!” deyə tekrar tekrar söylediyi sözleri hatırladım. “Eyvah!” dedim “Risale-i Nur ıslah edər, ifsad etməz; imar edər, harap etməz; mesud edər, pərişan etməz.” deyə söylerken “Aksiyle bizi və Risalei’n-Nur’u ittiham etmək, Hâlık’ın hoşuna gitmir.” dedim.
İşte merkezi Gerede, Bolu və Düzce olan bu kanlı zelzele, Risalei’n-Nur’un dördüncü bir kerameti idi. Bu gazete bu malûmatı verir: Ankara, Bolu, Zonguldak, Çankırı və İzmit vilayetlerinde fazla kayıplar varmış. Gerede’de iki min ev yıkılmış, yıkılmayan evler də oturulmayacaq derecede harap olmuş, binden fazla ölü varmış, enkaz altından mütemadiyen ölü çıkartılıyormuş. Düzce’de zərər çokmuş, ölü və yaralıların miktarı malûm değilmiş. Ankara’da yüz üç ölü və bir o qədər da yaralı varmış. Bine yaxın ev yıkılmış. Debbağhane’de iki ev çökmüş, bazı köylerde sarsıntıyı müteakip yangınlar olmuş. İlk sarsıntı çox qüvvətli olmuş, sarsıntıyı yer altından gelen birtakım gürültüler takip etmiş. Bolu’dan və digər yerlerin köylerinden bir hafta geçtiği halde henüz malûmat alınamıyormuş. Digər bir yerde iki yüz ev yıkılmış, on bir ölü varmış. Bolu ilə telgraf və telefon hatları kesilmiş, zelzele mıntıkasında şiddetli bir kar fırtınası hüküm sürüyormuş. İzmit’te zelzele olurken şimşekler çakmış, şəhər bir neçə saniye aydınlık içinde kalmış. Bir çox yerlerde halk çırılçıplak sokaklara fırlamış. Dünyanın bütün rasathaneleri bu böyük Anadolu zelzelesini kaydetmiş. Bir İngiliz rasathanesi sarsıntının çox harap edici olduğunu bildirmişdir. Sinop’ta eyni günde çox korkunç bir fırtına olmuş, gök gürültüleri və şimşeklerle gittikçe şiddetini artırmışdır.
Daha sonra başqa bir gazetede, tamamlayıcı və hayret verici bu malûmatları gördüm: Zelzeleden evvel kediler, köpekler üçer beşer olaraq toplanmışlar; düşünceli, hüzünlü kimi alık alık birbirine bakarak bir müddet birlikdə oturmuşlar, sonra dağılmışlar. Gerek zelzele olurken və gerekse olmadan evvel və ya olduktan sonra da bu hayvanlardan hiçbiri görülmemiş, kasabalardan uzaklaşarak kırlara gitmişler. Bir garibi də bu ki: Bu heyvanlar isyanımızdan mütevellid olaraq başımıza geləcək felaketleri hal dilileriyle haber verdiklerini yazırlar da biz anlamırıq deyərək taaccüb edirlər.
İşte Üstadımız Bediüzzaman uzun senelerden beri “Zındıklar Risale-i Nur’a dokunmasınlar və şakirdlerine ilişmesinler. Əgər dokunurlar və ilişirlerse yaxından bekleyen felaketler, onları yüz defa pişman edəcək!” deyə Risalei’n-Nur ilə haber verdiyi yüzler hâdisat içinde bax zelzele eliyle doğruluğunu imza edərək gelen dörd hakikatli felaket daha…
Cənabı-Haqq bizə və Risalei’n-Nur’a taarruz edenlerin kalplerine iman və başlarına həqiqəti görəcək ağıl ihsan etsin. Bizi bu zindanlardan, onları da bu felaketlerden kurtarsın, âmin!
Mevkuf
Hüsrev

