Emin və Feyzi’nin Isparta’daki kardeşlerine, Üstadlarının hastalığı hakkında bir məktublarıdır
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Sikke-i Tasdik-i Gaybî
Sikke-i Tasdik-i Gaybi 39. Məktub
…
Ramazan-ı şerifte beş gün savm-ı visal içinde gıda olaraq, ekmeksiz muhallebi üç və beş altı kaşık soğuk yoğurt… Üçüncü gece, yarım kaşık muhallebi və dördüncü gece iftarda sulu şehriyeden beş kaşık və beş kaşık da yenə o şehriyeden sahurda və yoğurt keza üç dörd kaşık; beşinci gece, tanesiz kimi gayet hafif şehriye beş altı kaşık; sahurda isə yenə beş altı kaşık. İşte beş günde pirinç çorbası su sayılmamak şartıyla şehriyeden beş dirhem, yoğurt süzülse on dirhem, muhallebi susuz altı yeddi dirhem, mecmuu otuz dirhem gıda ilə beş gün savm-ı visal, yalnız teravih noksan olaraq sair vazifelerin yapılması, Risaletü’n-Nur şakirdlerine ihata edilen inayatın hârikalarından bir kerametini gördük.
Hem Üstadımızdan heç görmediyimiz ikimiz yani Feyzi, Emin; Barla, Isparta Süleymanları kimi inceden inceye hastalık hiddetlerini tahrik etməmək üçün ihtiyat edemediğimizden, şiddetli hiddetini gördük. Bu hastalığında yenə eser-i rahmettir ki heç hayal və hatıra gelmeyen aşr-ı âhirin gayet mühim gecelerinde, Üstadımızın tam îfa edemediyi vazife yerinde bu havalide hər bir şakird, öz hususi çalışmasından başqa, bir saati Üstad hesabına Risaletü’n-Nur’un şakirdlerinin mücahede-i maneviyelerine iştirak və onları hedef edib onların defter-i a’maline geçmeye, eyni Üstad kimi çalışmaya başladılar. Hattâ Üstadımız dirdi: Ehemmiyetsizliğimle birlikdə Isparta və havalisinde kardeşlerimizin a’mal-i uhreviyesine bir medar-ı müheyyic hükmünde mənim kusurlu çalışmam kâfi gelmirdi; demək Üstad yerinde, onun bir neçə saat çalışmasına bedel, çoxlu saatler eyni vazifeyi görmeye başladılar. Cənabı-Haqq rahmetiyle, bu hastalık vesilesiyle bir şahs-ı manevî və qüvvətli bir medar olacaq bu tedbiri ihsan eyledi, cüz’iyetten külliyete çıkardı.
Hem bu hastalık letaifindendir ki Üstadımızın heç sesi çıkmırdı, konuşamırdı. Heç beklenilmeden, birden iftar vaxtında bir doktor geldi, elini tuttu. Üstadımız dedi ki: “Mən hastalığımı muayene ettirmem, mən hekimlere möhtac değilim. Hekim, Cənabı-Haqq’tır.” Birden canlandı, sesi çıkmaya başladı. Güya özü bir doktor şeklini aldı. Doktor isə bir hasta hükmüne geçti. Doktora ehemmiyetli bir məktubu okudu, doktorun derdine deva olacaq bir ilaç oldu. Sonra top atıldı. Doktora dedi: “Burada iftar et.” Doktor dedi: “Bugün kusur etmişim, oruç tutamadım.” demesiyle çox hayret ettiğimiz Üstadımızın vaziyeti, orucu bozmuş bir doktorun tıp noktasında hâkimane vaziyetini qəbul etmedi ki o vaziyet ona verildi.
Bəli, Risale-i Nur’un şahs-ı manevîsinden gelen şifa duası, elə yüz min doktora mukabil gəlir deyə biz də tasdik ettik. Hem bu hastalığın Leyle-i Kadirde Risaletü’n-Nur talebeleri, hususan masumlar ettikleri şifa duaları elə bir derecede hârika bir surette tesirini gösterdi ki Üstadımıza sıhhat halinden daha ileri bir surette bir vaziyet verildi, Leyle-i Kadre lâyık bir tarzda çalışmaya başladı. Risale-i Nur şakirdlerinden gelen bu dua-yı şifa, hârika bir mu’cize kimi bir keramet olduğunu biz gözümüzle gördük.
Risale-i Nur şakirdlerinden
Emin, Feyzi

