Tarihçe-i Hayat

Kastamonu Həyatı

Mənbə: QuranRisale Redaksiya Heyəti və Tərcümə Fondu · Azərbaycan dili rəsmi elektron nəşri
Risale oxuma planı
§1

Bediüzzaman Said Nursî, Eskişəhər hapsinden çıktıktan sonra, Kastamonu vilayetine nefyedilir. Uzun bir müddet polis karakolunda ikamete mecbur edildikten sonra, karakolun tam qarşısında, daimî bir tarassud altında olan bir eve yerleştirilir.

§2

Orada, səkkiz sene ağır bir istibdat və göz hapsi altında bir sürgün həyatı geçirtilir. Lakin o, kat’iyen boş durmur, neşr-i envar-ı Kur’aniyeye gizli olaraq devam edir. Bilhassa İnebolu’da çox fedakâr və faal talebeleri yetişir. Eynilə Isparta talebeleri kimi şevkle Risale-i Nur’u yazmaya və etrafa perde altında neşretmeye başlırlar. Karadeniz havalisinde də Risale-i Nur eserleri beləliklə böyük bir rağbet görmeye başlır.

§3

Hazret-i Üstad Kastamonu’da iken Isparta’daki talebeleriyle daima alâkadar idi. O, izn-i İlahî ilə bilirdi ki Risale-i Nur’u dünyaya ilan və neşredəcək fedakârlardan və nâşirlerden kısm-ı a’zamı, Isparta’dan çıkacaq və ya Isparta merkezindeki hizmet ilə bu böyük vazife îfa ediləcək.

§4

Risale-i Nur şakirdleri, sevgili Üstadlarının hal və istirahatiyle çox alâkadardırlar. Müşfik Üstadlarından və Nurcu kardeşlerinin Risale-i Nur hizmetlerinden sık sık haber almayı arzu edərlər.

§5

Bediüzzaman Said Nursî, iyirmi yeddi sene zarfında, Nur talebelerine hitaben ilmî, imanî, İslâmî mevzularda və hizmet-i imaniyeye dair bazı məktublar yazmışdır. Nur talebeleri də çox müştak oldukları bu məktubları el yazılarıyla çoğaltarak neşretmişlerdir. Din düşmanlarının, postahanelerden Nur risalelerini və məktublarını göndermeyi yasak edəcək dereceye varan şiddetli tazyikatları zamanında bu məktubları və Nur risalelerini, Nur talebeleri köyden köye, kasabadan kasabaya, vilayetten vilayete götürmüşlerdir. Hattâ öz aralarında “Nur postacıları” meydana getirmişlerdir. Bütün ruh u canlarıyla gönüllü olan bu Nur postacıları, bu hizmetin en kudsî bir vazife olduğuna inanmışlardır.

§6

Gayet ehemmiyetli və hakikatli olduğu qədər gayet güzel olan və Risale-i Nur’un “Lâhika məktubları” adını alan bu məktublar, Nur talebelerinin ruhî bir çox ihtiyaçlarını tatmin etmişdir. Hem Risale-i Nur talebelerine, Kur’an və iman hizmetinde birer rehber hükmüne geçmiş hem İslâmiyet düşmanlarının bütün bütün yalan və uydurma propagandalarına aldanmamak və intibah vermək hususunda uyandırıcı bir təsir husule getirmişdir. Və bu surətlə də dinsizliğin o muvakkat şaşaalı saltanatı devrinde –çox kimselerin ümitsizliğe və atalete düşürüldüğü o karanlık günlerde– kalplere inşirah və sürur vermiş və iman hizmeti üçün faaliyet aşkını yerleştirmişdir. Və beləliklə mü’minleri yeisten kurtarıp İslâmiyet’in, Risale-i Nur’la istikbaldeki parlak zaferlerine işarəler edib müjdeler vermişdir.

§7

Bəli, o nurani Lâhika məktubları ki ruhları, kalpleri cezb və fetheden, akılları teshir eden hakikatlerle doludur. Bu Lâhika məktublarından bazıları ileride yeri geldikçe dercediləcəkdir. Hazret-i Üstadın Kastamonu’daki hayatına dair malûmatı, Kastamonu’dan yazdığı məktubların bir kısmından bazı parçalar almakla və oradaki hâlis və sadık Nur talebelerinin məktublarından bir neçə məktubu bu tarihçeye idhal etmək suretiyle takdim edirik.

§8

Aşağıda yazılan məktublar, beş yüz sahifeden ziyade olan Kastamonu Lâhikası’ndan, Üstadın Kastamonu’dan Isparta’daki talebelerine gönderdiyi məktublarından beş on mektuptur. Bu mektuplarda Hazret-i Üstad, talebelerine, el yazısıyla risaleleri yazmalarının, neşretmelerinin ehemmiyetini; Risale-i Nur talebelerinin şimdilik cüz’î kimi görünen hizmetlerinin, həqiqətdə kainatta en muazzam mesele olduğunu və bir gün bu memlekette Risale-i Nur’un nuruyla geniş çapta fütuhat olacağını müjdelemekte, Risale-i Nur’un dairesinin və neşriyatının temellerini, esaslarını vaz’ və tahkim etmektedir.

§9

* * *

§10

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§11

Aziz, sıddık qardaşlarım!

§12

Risale-i Nur’un hizmetindeki ekser şakirdleri birer nevi keramet və ikram-ı İlahî hissetdikləri kimi; bu âciz kardeşiniz çox möhtac olduğu üçün çox nevilerini və çeşitlerini hissedir. Və bu sıralarda bu havalideki şakirdler, yeminle itiraf edirlər ki: Biz Nur’un hizmetinde çalıştıkça hem maişetçe hem istirahat-i qəlbçe bir genişlik, bir ferah zâhir bir surette hissedirik. Mən kendimce o qədər hissedirəm ki nəfs və şeytanım, o bedahete qarşı hayret edərək sustular.

§13

Said Nursî

§14

* * *

§15

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§16

Âhiret Kardeşlerime Mühim Bir İhtar

§17

İki maddedir:

§18

Birincisi: Risale-i Nur’a intisap eden kimsenin en ehemmiyetli vazifesi, onu yazmak və yazdırmaktır və intişarına yardım etmektir. Onu yazan və yazdıran və okuyan, Risale-i Nur talebesi unvanını alır. Və o unvan altında, hər iyirmi dörd saatte mənim lisanımla bəlkə yüz defa, bazen daha ziyade hayırlı dualarımda və manevî kazançlarımda hissedar olmakla birlikdə; mənim kimi dua eden qiymətli minlərlə qardaşlarım və Risale-i Nur talebelerinin dualarına və kazançlarına də hissedar olur.

§19

Hem dörd vecihle dörd nevi ibadət-i makbule hükmünde bulunan kitabetinde hem imanını kuvvetlendirmek hem başkalarının imanlarını tehlikeden kurtarmaya çalışmak hem hadîsin hükmüyle, bir saat təfəkkür bazen bir sene qədər bir ibadət hükmüne geçen təfəkkür-ü imanîyi elde etmək və ettirmek hem hüsn-ü hattı olmayan və vaziyeti çox ağır bulunan üstadına yardım etmekle hasenatına iştirak etmək kimi çox faydaları elde edə bilər. Mən, kasemle temin ederim ki bir kiçik risaleyi özünə bilerek yazan adam, mənə böyük bir hədiyyə vermiş hükmüne geçer; bəlkə hər bir sahifesi bir okka şeker qədər məni memnun edər.

§20

İkinci Madde: Maatteessüf Risale-i Nur’un imansız və emansız cinnî və insî düşmanları, onun çelik kimi metin kalelerine, elmas kılıncı kimi qüvvətli hüccetlerine mukabele edemediklerinden, çox gizli desiseler və hafî vasıtalarla, haberleri olmadan yazanların şevklerini kırmak və fütur vermək və yazıdan vazgeçirmek cihetinde şeytancasına hücum edib darbe vururlar. Hususan burada ihtiyaç çoxlu və yazıcılar çox az, düşmanlar çox dikkatli, kısmen talebeleri mukavemetsiz olduğundan bu memleketi o Nurlardan bir derece mahrum edirlər.

§21

Mənim ilə həqiqət meşrebinde sohbet etmək və görüşmek isteyen adam, hangi risaleyi açsa mənim ilə deyil, hâdim-i Kur’an olan üstadıyla görüşür və həqiqətlər-i imaniyeden zevkle bir ders alabilir.

§22

…

§23

Sabri’nin məktubu yolda iken və gelmeden evvel o məktubun manevî təsiri ilə bu ayəsi, اَوَمَن۟ كَانَ مَي۟تًا âyetiyle birlikdə düşünürken birden hatırıma geldi. Risale-i Nur’un bu derece qüvvətli işarat-ı Kur’aniyeye və şakirdlerinin bu qədər qiymətli beşarat-ı Kur’aniyeye və aktabların iltifatına mazhariyetinin sırrı və hikməti, musibetin azameti və dehşetidir ki heç bir eserin mazhar olmadığı bir kudsî takdir və tahsin almış.

§24

Demək, ehemmiyet onun fevkalâde büyüklüğünde deyil bəlkə musibetin fevkalâde dehşetine və tahribatına qarşı mücahedesi az olduğu halde gayet böyük bir ehemmiyet kesbetmiş ki bu iki ayədə işarə və beşaret-i Kur’aniyede ifade edər ki Risale-i Nur dairesine girenler tehlikede olan imanlarını kurtarırlar və imanla kabre girirlər və cənnətə gidecekler deyə müjde verir. Bəli, bazı vaxt olur ki bir nefer gördüğü hizmet üçün bir müşirin fevkine çıkar, minlərlə derece qiymət alır.

§25

* * *

§26

On Doqquzuncu Söz’ün âhirinde beyan edilen Kur’an’daki tekrarın ekser hikmetleri, Risale-i Nur’da də cereyan edir. Bilhassa ikinci hikməti tam tamına vardır. O hikmət şudur ki:

§27

Hər kəs hər vaxt Kur’an’a möhtacdır. Lakin hər kəs, hər vaxt bütün Kur’an’ı okumaya muktedir ola bilməz. Lakin bir sureye galiben muktedir olur. Onun üçün en mühim makasıd-ı Kur’aniye ekser uzun surelerde dercedilerek; hər bir surə bir kiçik Kur’an hükmüne geçmiş. Demək, heç kimseyi mahrum etməmək üçün haşir və tevhid və kıssa-i Musa kimi bazı maksatlar tekrar edilmiş. Eyni ehemmiyetli hikmət içindir ki bazı defa haberim olmadan, ihtiyarım və rızam olmadığı halde, bazı ince həqiqətlər-i imaniye və qüvvətli hüccetleri müteaddid risalelerde tekrar edilmiş. Mən çox hayret ederdim. Nədən onlar mənə unutturulmuş?

§28

Sonra kat’î bir surette bildim ki: Hər kəs bu zamanda Risale-i Nur’a möhtacdır. Lakin umumunu elde edə bilməz. Elde etse də tamam okuyamaz. Lakin kiçik bir Risale-i Nur hükmüne geçmiş bir risale-i câmiayı elde edə bilər. Və ekser vaxtlarda möhtac olduğu meseleleri ondan okuyabilir və gıda kimi hər zaman ihtiyaç tekerrür ettiği kimi o da mütalaasını tekrar edər.

§29

Said Nursî

§30

* * *

§31

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§32

Şefkat-i insaniye, merhamet-i Rabbaniyenin bir cilvesi olduğundan əlbəttə rahmetin derecesinden aşmamak və Rahmeten li’l-âlemîn Zat’ın mertebe-i şefkatinden taşmamak gerektir. Əgər aşsa və taşsa o şəfqət, əlbəttə mərhəmət və şəfqət deyildir bəlkə dalalete və ilhada sirayet eden bir maraz-ı ruhî və bir sekam-ı kalbîdir.

§33

Mesela, kâfir və münafıkların cehennemde yanmalarını və azap və cihad kimi hâdiseleri öz şefkatine sığıştırmamak və tevile sapmak; Kur’an’ın və edyan-ı semaviyenin bir kısm-ı azîmini inkâr və tekzip olduğu kimi bir zulm-ü azîm və gayet derecede bir merhametsizliktir. Çünki masum heyvanları parçalayan canavarlara himayetkârane şəfqət etmək, o biçarə heyvanlara şedit bir gadir və vahşi bir vicdansızlıktır. Və minlərlə Müslümanların hayat-ı ebediyelerini mahveden və yüzer ehl-i imanı sû-i âkıbete və müthiş günahlara sevk eden adamlara şefkatkârane taraftar olmaq və merhametkârane cezadan kurtulmalarına dua etmək, əlbəttə o mazlum ehl-i imana dehşetli bir merhametsizliktir və şenî bir gadirdir.

§34

Risale-i Nur’da kat’iyetle ispat edilmiş ki küfür və dalalet, kainata böyük bir tahkir və mevcudata bir zulm-ü azîmdir və rahmetin ref’ine və âfatın nüzulüne vesiledir. Hattâ deniz dibinde balıklar, canilerden şekva edərlər ki “İstirahatimizin selbine səbəb oldular.” deyə rivayet-i sahiha vardır. O halde kâfirin və münafığın azap çekmesine acıyıp şəfqət eden adamlar, şefkate lâyık hədsiz masumlara acımırlar.

§35

* * *

§36

Risale-i Nur, həqiqətlər-i İslâmiyeye dair ihtiyaçlara kâfi gəlir, başqa eserlere ihtiyaç bırakmır. Kat’î və çox tecrübelerle anlaşılmış ki imanı kurtarmak və kuvvetlendirmek və tahkikî yapmanın en qısa və en kolayı Risale-i Nur’dadır. Bəli on beş sene yerine, on beş haftada Risale-i Nur o yolu kestirir, iman-ı tahkikîye îsal edər.

§37

Bu fakir kardeşiniz iyirmi sene evvel, kesret-i mütalaa ilə bazen bir günde bir cilt kitabı anlayarak mütalaa ederken; iyirmi seneye yakındır ki Kur’an və Kur’an’dan gelen Risale-i Nur mənə kâfi gelirdi. Bir tək kitaba möhtac olmadım, başqa kitabları da yanımda bulundurmadım. Risale-i Nur çox mütenevvi həqiqətləre dair olduğu halde, telifi zamanında, iyirmi seneden beri mən möhtac olmadım. Əlbəttə siz, iyirmi derece daha ziyade möhtac olmamaq lâzım gəlir.

§38

Hem madam ki mən sizlərə kanaat ettim və edirəm, başkalara bakmıram və meşgul olmuram. Siz də Risale-i Nur’a kanaat etmeniz lâzımdır bəlkə bu zamanda elzemdir.

§39

* * *

§40

Birinci Esas: Ehl-i imanın meyusiyetine qarşı “İstikbalde bir nur var.” deyə müjde verdiğidir. Bir hiss-i kable’l-vuku ilə Risale-i Nur’un istikbalde, dehşetli bir zamanda, çox ehl-i imanın imanlarını takviye edib kurtarmasını hissedip; o adese ilə Hürriyet İnkılabı’ndaki siyaset dairelerine bakmış; tabirsiz, tevilsiz tatbike çalışmış. Siyaset və qüvvət və kemiyet noktasında zannetmiş. Doğru hissetmiş lakin tam doğru diyememiş.

§41

İkinci Esas: Eski Said, bazı siyasî insanlar və hârika ediblerin hissetdikləri kimi çox dehşetli bir istibdadı hissedip ona (istibdada) qarşı cephe almışlardı. O hiss-i kable’l-vuku tabir və tevile möhtac iken bilmeyerek resmî, zayıf və ismî bir istibdat görüb o siyasî və dâhî edibler ona qarşı hücum gösteriyorlardı. Halbuki onlara dehşet veren, bir zaman sonra geləcək olan istibdatların zayıf bir gölgesini asıl zannederek elə davranmışlar, elə beyan etmişler. Maksat doğru lakin hedef hata.

§42

İşte Eski Said də eski zamanda belə acib bir istibdadı hissetmiş. Bazı âsârında, ona hücum ilə beyanatı var. O müthiş istibdad-ı acibeye qarşı meşruta-i meşruayı bir vasıta-i necat görürdü. Və hürriyet-i şer’iye, Kur’an’ın ahkâmı dairesindeki meşveretle o müthiş musibeti def’edər deyə düşünüb elə çalışmış.

§43

Hem Münazarat Risalesi’nin ruhu və esası hükmünde olan, hâtimesindeki Medresetü’z-Zehranın həqiqəti isə istikbalde çıkacaq olan Risale-i Nur medresesine bir zemin ihzar etmək idi ki bilmediyi halde ihtiyarsız olaraq ona sevk olunurdu. Bir hiss-i kable’l-vuku ilə o nurani həqiqəti maddî surətində arırdı. Sonra o həqiqətin maddî ciheti də vücuda gelmeye başladı. Sultan Reşad (merhum), on doqquz min altın lirayı Van’da teməli atılan o Medresetü’z-Zehraya verdi, temel atıldı. Lakin sâbık Harb-i Umumî çıktı, geri kaldı.

§44

Beş altı sene sonra Ankara’ya gittim, yenə o həqiqətə çalıştım. İki yüz mebustan yüz altmış üç mebusun imzalarıyla, o medresemize yüz əlli min banknota iblağ edərək o tahsisat qəbul edildi. Lakin minlərlə teessüf medreseler kapandı, o həqiqət geri kaldı. Lakin Cənabı-Haqq’a hədsiz şükür olsun ki o medresenin manevî hüviyeti Isparta vilayetinde tesis edildi, Risale-i Nur’u tecessüm ettirdi. İnşâallah istikbalde Risale-i Nur şakirdleri, o âlî həqiqətin maddî suretini də tesis etmeye muvaffak olacaklar.

§45

Said Nursî

§46

* * *

§47

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§48

…

§49

Risale-i Nur’un yüksək, qiymətli hizmet-i imaniyesi onlara kâfi olaraq kanaat verirdi. O şakirdlerin gayet keskin qəlb basîreti belə bir həqiqəti anlamış ki: Risale-i Nur ilə hizmet isə imanı kurtarır, tarîkat və şeyhlik isə velayet mertebeleri kazandırır. Bir adamın imanını kurtarmak isə on mü’mini velayet derecesine çıkarmaktan daha mühim və daha sevaplıdır. Çünki iman, saadet-i ebediyeyi kazandırdığı üçün bir mü’mine, küre-i arz qədər bir saltanat-ı bâkiyeyi temin edər. Velayet isə mü’minin cennetini genişletir, parlattırır. Bir adamı sultan etmək, on adamı vali yapmaktan daha sevaplı bir hizmettir.

§50

İşte bu dakik sırrı, sənin Ispartalı kardeşlerinin bir kısmının akılları görmese də umumunun keskin kalpleri görmüş ki mənim kimi bir biçarə, günahkâr bir adamın arkadaşlığını evliyalara əgər bulunsaydı, müçtehidlere də tercih ettiler.

§51

Bu həqiqətə binaen, bu şehre bir kutub, bir gavs-ı a’zam gelse səni on günde velayet derecesine çıkaracağam dese, sən Risale-i Nur’u buraxıb onun yanına gitsen Isparta kahramanlarına arkadaş olamazsın.

§52

Said Nursî

§53

* * *

§54

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§55

Risale-i Nur talebelerinden bir kısım kardeşlerimin mənim haddimin çox fevkinde hüsn-ü zanlarını ta’dil etmək üçün ihtar edilen bir muhaveredir.

§56

Bundan qırx sene evvel, böyük qardaşım Molla Abdullah rahmetullahi aleyh ilə bir muhaveremi hikâye edirəm:

§57

O merhum qardaşım, evliya-i azîmeden Hazret-i Ziyaeddin’in (kuddise sırruhu) has müridi idi. Ehl-i tarîkatça, mürşidinin hakkında müfritane muhabbet və hüsn-ü zan etse də makbul gördükleri üçün o merhum qardaşım dedi ki: “Hazret-i Ziyaeddin bütün ulûmu bilir. Kainatta, kutb-u a’zam kimi hər şeye ıttılaı var.” Məni, onunla rabtetmek üçün hârika makamlarını beyan etti.

§58

Mən də o kardeşime dedim ki: “Sen mübalağa edirsən. Mən onu görsem çox meselelerde onu ilzam edebilirim. Hem sən, mənim qədər həqiqi onu sevmirsən. Çünki kainattaki ulûmları bilir bir kutb-u a’zam surətində tahayyül ettiğin bir Ziyaeddin seversin yani o unvan ilə bağlısın, muhabbet edersin. Əgər perde-i gayb açılsa, həqiqəti görülse sənin muhabbetin ya zâil olur veyahut dörtte birisine iner. Lakin mən o zat-ı mübareği, sənin kimi çox ciddi severim, takdir ederim. Çünki sünnet-i seniye dairesinde, həqiqət mesleğinde, ehl-i imana hâlis və təsirli və ehemmiyetli bir rehberdir. Şahsî makamı görülse deyil geri çekilmek, vazgeçmek, muhabbette noksan olmaq; bilakis daha ziyade hörmət və takdir ilə bağlanacağam. Demək mən həqiqi bir Ziyaeddin’i, sən də hayalî bir Ziyaeddin’i seversin.”

§59

Mənim o qardaşım, insaflı və müdakkik bir âlim olduğu üçün mənim nöqtə-i nazarımı qəbul edib takdir etti.

§60

Ey Risale-i Nur’un qiymətli talebeleri və məndən daha bahtiyar və fedakâr qardaşlarım! Şahsiyetim itibarıyla sizin ziyade hüsn-ü zannınız bəlkə sizə zərər verməz. Lakin sizin kimi hakikatbîn zatlar vazifeye, hizmete baxıb o noktada bakmalısınız. Perde açılsa mənim baştan aşağıya qədər kusuratla âlûde mahiyetim görünse mənə acıyacaqsanız. Sizi kardeşliğimden kaçırmamak üçün kusuratımı gizlirəm.

§61

Said Nursî

§62

* * *

§63

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§64

Bir hafta evvelki mektubunuza qarşı hüsn-ü zannınızı bir derece cerh eden mənim cavabımın hikməti şudur ki:

§65

Bu zamanda elə fevkalâde hâkim cereyanlar var ki hər şeyi öz hesabına aldığı üçün faraza həqiqi beklenilen və bir asır sonra geləcək o zat də bu zamanda gelse idi, harekâtını o cereyanlara kaptırmamak üçün siyaset âlemindeki vaziyetten feragat edəcək və hedefini değiştirəcək deyə tahmin edirəm.

§66

Hem üç mesele var: Biri həyat, biri şeriat, biri iman. Həqiqət noktasında və en mühimmi və en a’zamı, iman meselesidir. Lakin şimdiki umumun nazarında və hal-i âlem ilcaatında en mühim mesele, həyat və şeriat göründüyünden o zat indi olsa da üç meselenin birden umum rûy-i zeminde vaziyetlerini değiştirmek nev-i beşerdeki cari olan âdetullaha muvafık gelmediğinden, herhalde en a’zam meseleyi esas yapıp o biri meseleleri esas yapmayacaq. Tâ ki iman hizmeti safvetini umumun nazarında bozmasın və avamın çabuk iğfal olunabilen akıllarında, o hizmet başqa maksatlara âlet olmadığı tahakkuk etsin.

§67

Hem iyirmi seneden beri tahripkârane eşedd-i zulüm altında o derece ahlâk bozulmuş və metanet və sadakat kaybolmuş ki ondan bəlkə yirmiden birisine itimat edilmez. Bu acib hâlâta qarşı, fevkalâde sebat və metanet və sadakat və hamiyet-i İslâmiye lâzımdır; yoxsa akîm kalır, zərər verir.

§68

Demək en hâlis və en selâmetli və en mühim və en muvaffakiyetli hizmet, Risale-i Nur şakirdlerinin daireleri içindeki kudsî hizmettir.

§69

Said Nursî

§70

* * *

§71

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§72

Bu seneki ramazan-ı şerif hem âlem-i İslâm üçün hem Risale-i Nur şakirdleri üçün gayet ehemmiyetli və çoxlu kıymetlidir.

§73

Risale-i Nur şakirdlerinin iştirak-i a’mal-i uhreviye düstur-u esasiyeleri sırrınca hər birisinin kazandığı miktar, kardeşlerine eyni miktar defter-i a’maline geçmesi o düsturun və rahmet-i İlahiyenin muktezası olmaq haysiyetiyle, Risale-i Nur’un dairesine sıdk və ihlas ilə girenlerin kazançları çox azîm və küllîdir. Hər biri, minlərlə hisse alır. İnşâallah emval-i dünyeviyenin iştiraki kimi inkısam və tecezzi etmeden hər birisinin defter-i ameline eyni geçmesi; bir adamın getirdiyi bir lamba, minlərlə âyinelerin hər birisine eyni lamba inkısam etmeden girmesi gibidir.

§74

Demək Risale-i Nur’un sadık şakirdlerinden biri, Leyle-i Kadrin hakikatini və ramazanın yüksək mertebesini kazansa umum həqiqi sadık şakirdler sahib və hissedar olmaq, vüs’at-i rahmet-i İlahiyeden çox qüvvətli ümitvarız.

§75

Said Nursî

§76

* * *

§77

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§78

Birinci Mesele: Kardeşlerimizden birisinin namaz tesbihatında tekâsül göstermesine binaen dedim: Namazdan sonraki tesbihatlar, tarîkat-ı Muhammediyedir (asm) və velayet-i Ahmediyenin (asm) bir evradıdır. O noktadan ehemmiyeti büyüktür.

§79

Sonra bu kelimenin həqiqəti belə inkişaf etti: Necə ki risalete inkılab eden velayet-i Ahmediye (asm) bütün velayetlerin fevkindedir; elə də o velayetin tarîkatı və o velayet-i kübranın evrad-ı mahsusası olan namazın akabindeki tesbihat, o derece sair tarîkatların və evradların fevkindedir. Bu sır də belə inkişaf etti:

§80

Necə zikir dairesinde bir mecliste veyahut hatm-i Nakşiyede bir mescidde birbiriyle alâkadar heyet-i mecmuada nurani bir vaziyet hissedilir. Qəlbi hüşyar bir zat, namazdan sonra سُب۟حَانَ اللّٰهِ ۝ سُب۟حَانَ اللّٰهِ deyip tesbihi çekerken o daire-i zikrin reisi olan Zat-ı Ahmediyenin (asm) muvacehesinde, yüz milyon, tesbih elinde çektiklerini manen hisseder; o azamet və ulviyetle سُب۟حَانَ اللّٰهِ ۝ سُب۟حَانَ اللّٰهِ ۝ سُب۟حَانَ اللّٰهِ deyər.

§81

Sonra o serzâkirin emr-i manevîsiyle اَل۟حَم۟دُ لِلّٰهِ ۝ اَل۟حَم۟دُ لِلّٰهِ dediyi vaxt, o halka-i zikrin və o çox geniş bulunan hatme-i Ahmediyenin (asm) dairesinde yüz milyon müridlerin اَل۟حَم۟دُ لِلّٰهِ ۝ اَل۟حَم۟دُ لِلّٰهِ larından tezahür eden azametli bir hamdi düşünüb içinde اَل۟حَم۟دُ لِلّٰهِ ilə iştirak edər və hâkeza اَللّٰهُ اَك۟بَرُ ۝ اَللّٰهُ اَك۟بَرُ və duadan sonra لَٓا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ ۝ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ ۝ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ otuz üç defa o tarîkat-ı Ahmediyenin (asm) halka-i zikrinde və hatme-i kübrasında sâbık mana ilə o ihvan-ı tarîkatı nazara alıb o halkanın serzâkiri olan Zat-ı Ahmediye aleyhissalâtü Vəssalama müteveccih olub اَل۟فُ اَل۟فِ صَلَاةٍ وَ اَل۟فُ اَل۟فِ سَلَامٍ عَلَي۟كَ يَا رَسُولَ اللّٰهِ deyər deyə anladım və hissettim və hayalen gördüm.

§82

Demək tesbihat-ı salâtiyenin çox ehemmiyeti var.

§83

İkinci Mesele: Otuz Birinci Âyet’in işaratının beyanında

§84

يَس۟تَحِبُّونَ ال۟حَيٰوةَ الدُّن۟يَا bahsinde denilmiş ki: Bu asrın bir hâssası şudur ki hayat-ı dünyeviyeyi, hayat-ı bâkiyeye bilerek tercih ettirir. Yani kırılacaq bir cam parçasını, bâki elmaslara bildiyi halde tercih etmək bir düstur hükmüne geçmiş. Mən bundan çox hayret ediyordum. Bugünlerde ihtar edildi ki:

§85

Necə bir uzv-u insanî hastalansa, yaralansa sair aza, vazifelerini kısmen buraxıb onun imdadına koşar. Elə də hırs-ı həyat və hıfzı və zevk-i həyat və aşkı taşıyan və fıtrat-ı insaniyede dercedilen bir cihaz-ı insaniye; çox esbabla yaralanmış, sair letaifi kendiyle meşgul edib sukut ettirmeye başlamış, vazife-i həqiqiyelerini onlara unutturmaya çalışır.

§86

Hem necə ki bir cazibedar, sefihane və sarhoşane şaşaalı bir eğlence bulunsa çocuklar və serseriler kimi böyük makamlarda bulunan insanlar və mestûre hanımlar də o cazibeye kapılıp həqiqi vazifelerini tatil edərək iştirak edirlər. Elə də bu asrın hayat-ı insaniye, hususan hayat-ı içtimaiyesi elə dehşetli lakin cazibeli və elîm lakin meraklı bir vaziyet almış ki insanın ulvi latîfelerini, qəlb və aklını, nefs-i emmarenin arkasına düşürüp pervane kimi o fitne ateşlerine düşürttürür.

§87

Bəli, hayat-ı dünyeviyenin muhafazası üçün zaruret derecesinde olmaq şartıyla, bazı umûr-u uhreviyeye muvakkaten tercih edilmesine ruhsat-ı şer’iye var. Lakin yalnız bir ehtiyaca binaen, helâkete sebebiyet verməyən bir zarara göre tercih edilmez, ruhsat yoxdur. Halbuki bu asır, o damar-ı insanîyi o derece şırınga etmiş ki kiçik bir ihtiyaç və âdi bir zarar-ı dünyevî yüzünden elmas kimi umûr-u diniyeyi terk edər.

§88

Bəli, insaniyetin yaşamak damarı və hıfz-ı həyat cihazı, bu asırda israfat ilə və iktisatsızlık və kanaatsizlik və hırs yüzünden berekâtın kalkmasıyla və möhtaclıq u zaruret-i maişet ziyadeleşmesiyle o derece o damar yaralanmış və zedelenmiş və mütemadiyen ehl-i dalalet nazar-ı dikkati bu fâni hayata celb ede ede o derece nazar-ı dikkati özünə celbetmiş ki edna bir hâcet-i hayatiyeyi, böyük bir mesele-i diniyeye tercih ettirir.

§89

Bu acib asrın bu acib hastalığına və dehşetli marazına qarşı Bəyanı Möcüzə Quran’ın tiryak-misal ilaçlarının nâşiri olan Risale-i Nur dayanabilir və onun metin, sarsılmaz, sebatkâr, hâlis, sadık, fedakâr şakirdleri mukavemet edə bilər. Elə isə hər şeyden evvel onun dairesine girməli. Sadakatle, tam metanetle və ciddi ihlas və tam itimatla ona yapışmak lâzım ki o acib hastalığın tesirinden kurtulsun.

§90

Said Nursî

§91

* * *

§92

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§93

Hâfız Ali’nin öz üstadı hakkında, mənim haddimden çoxlu ziyade isnad ettiği meziyet və masumiyeti; onun masum dili ilə hakkımda medih olaraq deyil, bir nevi dua olaraq tasavvur edirik.

§94

Hem Hâfız Ali’nin, Sav kimi yerler, karyeler və Isparta, bir medrese-i Nuriye hükmüne geçmesi və Risale-i Nur’un sadık şakirdleri hârikulâde olaraq günden güne yükselmeleri və tenevvür etmeleri, bizleri bəlkə Anadolu’yu bəlkə âlem-i İslâm’ı mesrur u müferrah eden bir hakikatli haber telakki edirik.

§95

Âhirdeki “Muhbir-i Sadık’ın haber verdiyi kimi manevî fütuhat etmək və zulümatı dağıtmak, zaman və zemini hemen hemen gelmektedir.” deyən fıkrasına, bütün ruh u canımızla rahmet-i İlahiyeden dua ilə niyaz edirik, temenni edirik.

§96

Lakin biz Risale-i Nur şakirdleri isə: Vazifemiz hizmettir, vazife-i İlahiyeye karışmamak və hizmetimizi onun vazifesine bina etmekle bir nevi tecrübe yapmamakla birlikdə; kemiyete deyil, keyfiyete bakmak hem çoktan beri sukut-u ahlâka və hayat-ı dünyeviyeyi hər cihetle hayat-ı uhreviyeye tercih ettirmeye sevk eden dehşetli esbab altında Risale-i Nur’un indiyə qədər fütuhatı və zındıkanın və dalaletin savletlerini kırması və yüz minlərlə bîçarelerin imanlarını kurtarması və biri yüze və bazen bine mukabil yüzer və minlərlə həqiqi mü’min talebeleri yetiştirmesi, Muhbir-i Sadık’ın ihbarını eynilə tasdik etmiş, vukuatla ispat etmiş və edir.

§97

Və inşâallah heç bir qüvvət Anadolu’nun sinesinden onu çıkaramaz. Tâ âhir zamanda, hayatın geniş dairesinin asıl sahipleri (yani Mehdi və şakirdleri) Cənabı-Haqqın izniyle gəlir, o daireyi genişlettirir və o toxumlar sümbüllenir. Bizler də kabrimizde seyredip Allah’a şükrederiz.

§98

Said Nursî

§99

* * *

§100

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§101

Aziz, sıddık qardaşlarım!

§102

Evvelce, hayat-ı dünyeviyeyi hayat-ı uhreviyeye tercih etmeye dair yazılan iki parçaya tetimmedir.

§103

Bu acib asrın hayat-ı dünyeviyeyi ağırlaştırması və yaşama şeraitini ağırlaştırıp çoğaltması və hâcat-ı gayr-ı zaruriyeyi, görenekle tiryaki və müptela etmekle hâcat-ı zaruriye derecesine getirmesiyle, həyatı və yaşamayı, hər kəsin hər vaxtte en böyük maksat və gayesi yapmışdır. Onunla hayat-ı diniye və ebediye və uhreviyeye qarşı ya set çeker və ya ikinci, üçüncü derecede bırakır. Bu hatanın cezası olaraq elə dehşetli tokat yeddi ki dünyayı başına cəhənnəm eyledi.

§104

İşte bu dehşetli musibette, ehl-i diyanet də böyük bir vartaya düşürlər və kısmen anlamırlar.

§105

Ezcümle: Gördüm ki ehl-i diyanet, ehl-i takva bir kısım zatlar, bizimlə gayet ciddi alâkadarlık peyda ettiler. O bir iki zatta gördüm ki diyaneti istəyər və yapmasını sever tâ ki hayat-ı dünyeviyesinde muvaffak olabilsin, işi rast gelsin. Hattâ tarîkatı keşif və keramet üçün istəyər.

§106

Demək, âhiret arzusunu və dinî vezaifin uhrevî meyvelerini, dünya hayatına bir dirsek, bir basamak kimi yapır. Bilmir ki saadet-i uhreviye kimi saadet-i dünyeviyeye də medar olan həqiqətlər-i diniyenin fevaid-i dünyeviyesi, yalnız tercih edici və teşvik edici derecesinde ola bilər. Əgər illet derecesine çıksa və o amel-i hayrın yapılmasındaki maksat o fayda olsa o aməli iptal edər; lâekall ihlası kırılır, sevabı kaçar.

§107

Bu hasta və gaddar və bedbaht asrın bela və vebasından və zulüm və zulümatından en mücerreb bir kurtarıcı, Risale-i Nur’un mizanları və muvazeneleriyle, neşretdiyi nur olduğuna qırx min şahit vardır. Demək, Risale-i Nur’un dairesine yaxın bulunanlar, içine girmezse tehlike ihtimali kavîdir.

§108

Bəli يَس۟تَحِبُّونَ ال۟حَيٰوةَ الدُّن۟يَا عَلَى ال۟اٰخِرَةِ işarəiyle bu asır, hayat-ı dünyeviyeyi hayat-ı uhreviyeye, ehl-i İslâm’a da bilerek tercih ettirdi.

§109

Hem min üç yüz otuz dörd (1334) tarihinde başlayıp elə bir rejim ehl-i iman içine sokuldu. Bəli عَلَى ال۟اٰخِرَةِ cifir və ebced hesabıyla min üç yüz otuz üç (1333) və ya dörd edərək, eyni vakitte Eski Harb-i Umumî’de İslâmiyet düşmanları galebe çalmakla muahede şartını, dünyayı dine tercih rejiminin mebdeine tevafuk edir. İki üç sene sonra bilfiil neticeleri görüldü.

§110

Said Nursî

§111

* * *

§112

Üstad Bediüzzaman’ın İkinci Dünya Harbi Esnasında Yazdığı Mühim Bir Məktub

§113

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§114

Şiddet-i şəfqət və rikkatten və bu kışın şiddetli soğuğuyla birlikdə manevî və şiddetli bir soğuk və musibet-i beşeriyeden bîçarelere gelen felaketler, sefaletler, açlıklar şiddetle rikkatime dokundu.

§115

Birden ihtar edildi ki: Belə musibetlerde kâfir də olsa hakkında bir nevi mərhəmət və mükâfat vardır ki o musibet ona nisbeten çox ucuz düşer. Belə musibet-i semaviye, masumlar hakkında bir nevi şehadet hükmüne geçir.

§116

Üç dörd aydır ki dünyanın vaziyetinden və harbinden heç haberim yokken Avrupa və Rusya’daki çoluk çocuğa acıyarak tahattur ettim. O manevî ihtarın beyan ettiği taksimat, bu elîm şefkate bir merhem oldu. Belə ki:

§117

O musibet-i semaviyeden, zalim kısmının cinayetinin neticesi olaraq gelen felaketten vefat eden və pərişan olanlar əgər on beş yaşına qədər olanlar isə ne dinde olursa olsun şehit hükmündedir. Müslümanlar kimi böyük mükâfat-ı maneviyeleri, o musibeti hiçe indirir.

§118

On beşten yuxarı olanlar, əgər masum və mazlum isə mükâfatı büyüktür bəlkə onu cehennemden kurtarır. Çünki âhir zamanda madam ki fetret derecesinde din və din-i Muhammedî aleyhissalâtü Vəssalama bir lâkaytlık perdesi gelmiş və madam ki âhir zamanda Hazret-i İsa’nın (as) din-i həqiqisi hükmedəcək, İslâmiyet’le omuz omuza geləcək. Əlbəttə indi, fetret kimi karanlıkta kalan Hazret-i İsa’ya (as) mensup Hristiyanların mazlumlarının çektikleri felaket, onlar hakkında bir nevi şehadettir, denilebilir.

§119

Hususan ihtiyarlar və musibetzedeler, fakir və zayıflar, müstebit böyük zalimlerin cebir və şiddetleri altında musibet çekirlər. Əlbəttə o musibet, onlar hakkında medeniyetin sefahetinden və küfranından və felsefenin dalaletinden və küfründen gelen günahlara keffaret olmakla birlikdə, yüz derece onlara kârdır deyə həqiqətdən haber aldım. Cenab-ı Erhamü’r-Râhimîn’e hədsiz şükrettim. Və o elîm elemden və şefkatten teselli buldum.

§120

Əgər o felaketi gören zalimler isə və beşerin perişaniyetini ihzar eden gaddarlar və öz menfaati üçün insan âlemine ateş veren hodgâm, alçak insî şeytanlar isə tam müstahak və tam adalet-i Rabbaniyedir.

§121

Əgər o felaketi çekenler, mazlumların imdadına koşanlar və istirahat-i beşeriye üçün və esasat-ı diniyeyi və mukaddesat-ı semaviyeyi və hukuk-u insaniyeyi muhafaza üçün mücadele edenler isə əlbəttə o fedakârlığın manevî və uhrevî neticesi o qədər büyüktür, o musibeti onlar hakkında medar-ı şeref yapar, sevdirir.

§122

Said Nursî

§123

* * *

§124

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§125

Aziz, sıddık, mübarək qardaşlarım!

§126

Üç gün evvel, eynilə nurlu hediyeniz Kastamonu’ya geleceği anda rüyada görüyordum ki terfi-i makam və rütbe üçün bizlərə ferman-ı şahane manevî bir canibden gəlir, kemal-i hörmətlə ellerinde tutup bizə getirirlər. Biz baktık ki o ferman-ı âlî, Kur’an-ı Azîmüşşan olaraq çıktı. O halde bu mana kalbe geldi: Demək, Kur’an yüzünden Risale-i Nur’un şahs-ı manevîsi və biz şakirdleri, bir terfi və terakki fermanını âlem-i gaybdan alacağız.

§127

Indi tabiri isə o fermanı təmsil eden masumların kalemiyle manevî tefsir-i Kur’an’ı aldığımızdır. Bu rüyanın şimdiki tabiri çıkmadan bir iki saat evvel, Feyzi ilə Emin’in gösterdikleri tabir də haktır və ehemmiyetlidir.

§128

Hem bu medar-ı sürur və ferah olan hədiyyə-i nuraniyeyi, bir hiss-i kable’l-vuku ilə mənim ruhum tam hissetmiş, akla haber vermemiş idi ki o gelmeden iki gün evvel, Feyzi və Emin’in fıkrasında beyan edilen rüyayı gördüyüm gecenin gününde, sabahtan akşama qədər və ikinci günü də kısmen, heç görmediyim bir tarzda bir sevinç, bir sürur hissedip mütemadiyen bir bahane ilə ferahımı izhar edib otuz qırx defa tebessüm ilə güldüm.

§129

Mən və hem Feyzi çox taaccüb və hayret ettik. Otuz günde bir defa gülmeyenin, bir günde otuz defa gülmesi bizleri hayrette bıraktı. Indi anlaşıldı ki o sürur və o sevinç, mezkûr manevî fermanı təmsil eden masumlar və ümmilerin kalemlerinin yazıları nesl-i âtinin sahaif-i hayatlarına, âlem-i İslâm’ın sahife-i mukadderatına və ehl-i imanın istikbalinin defterlerine neşr-i envar edəcək olan və o masumların hâlis və safi amelleri və hizmetleriyle sahife-i a’malimize hasenatları yazılıp kaydedilmesinin və Risale-i Nur şakirdlerinin mukadderatının mesudane idamesinin haberini veren, o daha gelmeyen hediyeden gelirdi. Mənim, o azîm yekûnden hisseme düşen binden bir cüzü ruhen hissedilmiş, məni mesrurane heyecana getirmişdi.

§130

Bəli, belə yüzer masumların makbul amelleri və reddedilmez duaları sair kardeşlerimin defterlerine geçmesi misillü, mənim kimi bir günahkârın sahife-i a’maline də girmesi, minlərlə sürur və sevinç verir. Belə karanlık bir zamanda, bu ağır şerait altında belə masumane və kahramanane çalışmak üçün biz hem masumları və o ümmileri və muallimlerini tebrik hem peder və validelerini tebrik hem köylerini tebrik hem memleketlerini hem milletlerini hem Anadolu’yu təbrik edirik.

§131

Mübarək masumların və ümmilerin hər birine birer hususi teşekkürname və tebrikname yazmak elimden gelseydi yazacaktım; elə isə bu arzumu bilfiil yazılmış kimi qəbul etsinler. Mən onların isimlerini bir daire surətində yazacağam, dua vaxtında bakacağam. Hem onları Risale-i Nur’un has şakirdleri dairesine dâhil edib bütün manevî kazançlarıma hissedar edəcəyəm.

§132

Mənim tarafımdan onların peder və validelerine və ya akrabalarına və üstadlarına selâmlarımızı tebliğ ediniz. Cənabı-Haqq onları və evlatlarını dünyada və âhirette mesud eylesin, âmin âmin âmin!

§133

Said Nursî

§134

* * *

§135

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§136

Aziz qardaşlarım!

§137

Həqiqətlər-i imaniye, hər şeyden evvel bu zamanda en birinci maksat olmaq və sair şeyler ikinci, üçüncü, dördüncü derecede kalmak və Risale-i Nur’la onlara hizmet etmək en birinci vazife, medar-ı merak və maksud-u bizzat olmaq lâzım iken şimdiki hal-i âlem, hayat-ı dünyeviyeyi hususan hayat-ı içtimaiyeyi və bilhassa hayat-ı siyasiyeyi və bilhassa medeniyetin sefahet və dalaletine ceza olaraq gelen gazab-ı İlahînin bir cilvesi olan Harb-i Umumî’nin tarafgirane, damarları və âsabları tehyic edib bâtın-ı kalbe qədər, hattâ həqiqətlər-i imaniyenin elmasları derecesine o zərərli, fâni arzuları yerleştirəcək derecede bu meş’um asır elə şırınga etmiş və edir və elə aşılamış və aşılır ki Risale-i Nur dairesi haricinde bulunan bir kısım sathî bəlkə də bir kısım zayıf veliler; o siyasî və içtimaî hayatın rabıtaları sebebiyle, həqiqətlər-i imaniyenin hükmünü ikinci, üçüncü derecede buraxıb o cereyanların hükmüne tabi olaraq hemfikir olan münafıkları sever, özünə muhalif olan ehl-i həqiqəti bəlkə ehl-i velayeti tenkit və adâvet edər hattâ hissiyat-ı diniyeyi o cereyanlara tabi yaparlar.

§138

İşte bu asrın bu acib tehlikesine qarşı, Risale-i Nur’un hizmet və meşgalesi, şimdiki siyaseti və cereyanlarını o derece nazarımdan ıskat etmiş ki bu Harb-i Umumî’yi dörd aydır merak etmedim, sormadım.

§139

Hem Risale-i Nur’un has talebeleri, bâki elmaslar hükmünde olan həqiqətlər-i imaniyenin vazifesi içinde iken, zalimlerin satranç oyunlarına bakmakla vazife-i kudsiyelerine fütur vermemek və fikirlerini bulaştırmamak gerektir.

§140

Cənabı-Haqq bizə nur və nurani vazife vermiş, onlara da zulümlü və zulümatlı oyunları vermiş. Onlar bizdən istiğna edib yardım etmedikleri və elimizdeki kudsî nurlara müşteri olmadıkları halde, onların karanlıklı oyunlarına vazifemizin zararına bakmaya tenezzül etmək hatadır. Bizə və merakımıza, dairemiz içindeki ezvak-ı maneviye və envar-ı imaniye kâfi və vâfidir.

§141

Said Nursî

§142

* * *

§143

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§144

Bugünlerde Risale-i Nur’a suikast edenlerin və sizlərə sıkıntı verenlerin haklarında, mənə verdiyi bir hiddet neticesinde bedduaya teşebbüs ettim. Birden Isparta’ya kıyamadım. Beddua yerine “Yâ Rab! Isparta Risale-i Nur’un bir Medresetü’z-Zehrasıdır. Oradaki fena memurları də ıslah eyle, hüsn-ü âkıbet ver.” deyə dua eyledim və edirəm.

§145

Said Nursî

§146

* * *

§147

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§148

Aziz, sıddık, fedakâr qardaşlarım!

§149

Nurlar; bilakis Isparta tevakkufuna qarşı, buralarda inkişafat ilə tezahür etti.

§150

اَل۟حَم۟دُ لِلّٰهِ هٰذَا مِن۟ فَض۟لِ رَبّٖى

§151

En ziyade bizə nezaretle, bizimlə və siyasetle alâkadar mühim bir zat geldi. Ona dedim ki:

§152

Bu on səkkiz senedir sizlərə müracaat etmedim və heç gazete okumadım; bu səkkiz aydır, bir defa cihanda ne olur deyə sormadım; üç senedir burada işitilen radyoyu dinlemedim tâ ki kudsî hizmetimize manevî zərər gelmesin.

§153

Bunun səbəbi şudur ki: İman hizmeti, iman həqiqətləri, bu kainatta hər şeyin fevkindedir; heç bir şeye tabi və âlet ola bilməz. Lakin bu zamanda ehl-i gaflet və dalalet və dinini dünyaya satan və bâki elmasları şişeye tebdil eden gafil insanlar nazarında o hizmet-i imaniyeyi hariçteki qüvvətli cereyanlara tabi və âlet telakki etmək və yüksək kıymetlerini umumunun nazarında tenzil etmək endişesiyle, Kur’an-ı Hakîm’in hizmeti bizə kat’î bir surette siyaseti yasak etmiş.

§154

Sizler ey ehl-i siyaset və hükûmet! Evham edib bizlerle uğraşmayınız. Bilakis teshilat göstermeniz lâzım. Çünki hizmetimiz, emniyet və hörmət və merhameti tesis ilə hem asayişi hem inzibatı hem hayat-ı içtimaiyeyi anarşilikten kurtarmaya çalışıp sizin həqiqi vazifenizin temel taşlarını tesbit edir, takviye və teyid edir.

§155

Said Nursî

§156

* * *

§157

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§158

Aziz, sıddık qardaşlarım!

§159

Indi bundan on dakika evvel, cesurca lakin kalemsiz iki adam, Risale-i Nur dairesine biri birisini getirdi.

§160

Onlara dedim ki: “Bu dairenin verdiyi böyük neticelere mukabil, sarsılmaz bir sadakat və kırılmaz bir metanet istəyər. Isparta kahramanlarının gösterdiyi hârikalar və cihan-pesendane hidemat-ı nuriyenin esası, hârika sadakatleri və fevkalâde metanetleridir. Bu metanetin birinci səbəbi: Qüvvət-i imaniye və ihlas hasletidir. İkinci səbəbi: Cesaret-i fitriyedir.”

§161

Onlara: “Siz cesaretle və efelikle tanınmışsınız və dünyaya ait ehemmiyetsiz şeyler üçün fedakârlık gösterseniz əlbəttə Risale-i Nur’un kudsî hizmetinde cihana değer uhrevî neticelerine mukabil, merdane və fedakârane cesaret gösterip sadakatinizi muhafaza edersiniz.” dedim. Onlar da tam qəbul ettiler.

§162

Said Nursî

§163

* * *

§164

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§165

Âlem-i insaniyette və İslâmiyet’te üç muazzam mesele olan iman və şeriat və hayattır. İçlerinde en muazzamı iman həqiqətləri olduğundan bu həqiqətlər-i imaniye-i Kur’aniye başqa cereyanlara, başqa kuvvetlere tabi və âlet edilmemek və elmas kimi o Kur’an’ın hakikatlerini, dini dünyaya satan və ya âlet eden adamların nazarında cam parçalarına indirmemek və en kudsî və en böyük vazife olan imanı kurtarmak hizmetini tam yerine getirmek üçün Risale-i Nur’un has və sadık talebeleri, gayet şiddet və nefretle siyasetten kaçırlar.

§166

Hattâ sizin bu kardeşiniz –siz də bilirsiniz– bu on səkkiz senedir, o qədər möhtac olduğum halde siyasete, hayat-ı içtimaiyeye temas etməmək üçün hükûmete qarşı bir tək müracaatım olmadığı kimi bu səkkiz doqquz aydır küre-i arzın bu herc ü mercini bir tək defa ne sual və ne də merak ettim.

§167

Said Nursî

§168

* * *

§169

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§170

Ey qardaşlarım!!

§171

Sizler biliyorsunuz ki bizim mesleğimizde benlik, enaniyet, şan və şeref perdesi altında makam sahibi olmaktan, öldürücü zehir kimi ondan kaçırıq. Onu ihsas eden haletten şiddetle içtinab edirik. Əlbəttə burada, altı yeddi sene gözünüzle və iyirmi seneden beri tahkikatınızla anlamışsınız ki mən şahsıma qarşı hörmət və makam vermək istemirəm. Sizleri o noktada şiddetle tekdir etmişim. Mənə haddimden fazla mevki vermeyiniz deyə sizə darılıram. Yalnız, Kur’an-ı Hakîm’in bu zamanda bir mu’cize-i maneviyesi olan Risale-i Nur hesabına və mən də onun bir şakirdi olmaq haysiyetiyle ona qarşı tasdikkârane teslimi və irtibatı, şâkirane qəbul edirəm.

§172

İşte bu derece enaniyetten və benlikten və şan və şeref adı altındaki riyakârlıktan kaçmayı düstur-u hərəkət ittihaz eden adamlara qarşı ehl-i hükûmetin, ehl-i idare və zabıtanın evhama düşmeleri ne qədər manasız və lüzumsuz olduğunu divaneler də anlar.

§173

Said Nursî

§174

* * *

§175

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§176

Aziz, sıddık qardaşlarım!

§177

Bugünlerde Kur’an-ı Hakîm’in nazarında imandan sonra en ziyade esas tutulan takva və amel-i salih esaslarını düşündüm. Takva, menhiyattan və günahlardan içtinab etmək və amel-i salih, emir dairesinde hərəkət və hayrat kazanmaktır. Hər zaman def’-i şer, celb-i nef’a râcih olmakla birlikdə; bu tahribat və sefahet və cazibedar hevesat zamanında bu takva olan def’-i mefasid və terk-i kebair, üssü’l-esas olub böyük bir rüçhaniyet kesbetmiş.

§178

Bu zamanda tahribat və menfî cereyan dehşetlendiyi üçün takva, bu tahribata qarşı en böyük esastır. Farzları yapan, kebireleri işlemeyen, kurtulur. Belə kebair-i azîme içinde amel-i salihin ihlasla muvaffakiyeti çox azdır. Hem az bir amel-i salih, bu ağır şerait içinde çox hükmündedir.

§179

Hem takva içinde bir nevi amel-i salih var. Çünki bir haramın terki vâcibdir. Bir vâcibi işlemek, çox sünnetlere mukabil sevabı var. Belə zamanlarda, minlərlə günahın tehacümünde bir tək içtinab, az bir amel ilə yüzer günahın terkiyle, yüzer vâcib işlenmiş olur. Bu ehemmiyetli nöqtə niyet ilə, takva adı ilə, günahtan kaçınmak kasdıyla, menfî ibadətten gelen ehemmiyetli a’mal-i salihadır.

§180

Risale-i Nur şakirdlerinin bu zamanda en mühim vazifeleri, tahribata və günahlara qarşı takvayı esas tutup davranmak gerektir. Madam ki hər dakikada, şimdiki tarz-ı hayat-ı içtimaiyede yüzer günah insana qarşı gəlir; əlbəttə takva ilə və niyet-i içtinab ilə yüzer amel-i salih işlemiş hükmündedir. Malûmdur ki bir adamın bir günde harap ettiği bir sarayı, iyirmi adam iyirmi günde yapamaz və bir adamın tahribatına qarşı iyirmi adam çalışmak lâzım gelirken; indi minlərlə tahribatçıya mukabil, Risale-i Nur kimi bir tamircinin bu derece mukavemeti və tesiratı çox hârikadır. Əgər bu iki mütekabil kuvvetler bir seviyede olsaydı, onun tamirinde mu’cizevari muvaffakiyet və fütuhat görülecekti.

§181

Ezcümle: Hayat-ı içtimaiyeyi idare eden en mühim esas olan hörmət və mərhəmət gayet sarsılmış. Bazı yerlerde gayet elîm və biçarə ihtiyarlar, peder və valideler hakkında dehşetli neticeler verir. Cənabı-Haqq’a şükür ki Risale-i Nur bu müthiş tahribata qarşı, girdiyi yerlerde mukavemet edir, tamir edir.

§182

Sedd-i Zülkarneyn’in tahribiyle, Ye’cüc və Me’cüclerin dünyayı fesada vermesi kimi; şeriat-ı Muhammediye (asm) olan sedd-i Kur’an’ın tezelzülüyle Ye’cüc və Me’cüc’den daha müthiş olan ahlâkta və hayatta zulmetli bir anarşilik və zulümlü bir dinsizlik fesada və ifsada başlır.

§183

Risale-i Nur şakirdlerinin, belə bir hâdisede manevî mücahedeleri, inşâallah zaman-ı sahabedeki kimi az amel ilə çox böyük sevap və a’mal-i salihaya medar olur.

§184

Aziz qardaşlarım! İşte belə bir zamanda, bu dehşetli hâdisata qarşı, ihlas kuvvetinden sonra bizim en böyük kuvvetimiz; iştirak-i a’mal-i uhreviye düsturuyla kalemlerle, hər biri diğerinin a’mal-i saliha defterine hasenat yazdırdıkları kimi lisanlarıyla hər birinin takva kalesine və siperine qüvvət və imdat göndermektir.

§185

Və bilhassa fırtınalı tehacüme hedef olan bu âciz kardeşinize, bu mübarək şuhur-u selâsede və eyyam-ı meşhurede yardımına koşmak, sizin kimi kahraman və vefadar və şefkatkârların şe’nidir. Bütün ruhumla bu imdad-ı manevîyi sizdən rica edirəm.

§186

Və mən də iman və sadakat şartıyla, Risale-i Nur talebelerini bütün dualarıma və manevî kazançlarıma, iyirmi dörd saatte, iştirak-i a’mal-i uhreviye düsturuyla, bazen yüz defadan ziyade Risale-i Nur talebeleri unvanıyla hissedar edirəm.

§187

“Gül” və “Nur” və “Mübarekler” və “Medrese-i Nuriye” heyetleri və ümmi ihtiyarlar və masumlar başta olaraq umum kardeşlerimize və hemşirelerimize selâm və salamatlıq və saadetlerine dua edirik.

§188

Said Nursî

§189

* * *

§190

Cənabı-Haqq’a yüz minlərlə şükür olsun ki Risale-i Nur öz özünə tevessü edir. Hər tarafta fütuhatı var. Ehl-i dalaletin hileleri onu durdurmur bilakis çox dinsizler teslim-i silah edirlər. Hâfız Ali’nin dediyi kimi korkuları çox ziyadedir. Indi dinsizlik taassubuyla deyil, korku cihetiyle ilişirlər. O korku, Risale-i Nur lehine dönəcək inşâallah.

§191

Said Nursî

§192

* * *

§193

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§194

…

§195

Hem o eski dost zata hem ehl-i dikkate və sizlərə beyan edirəm ki:

§196

Bəyanı Möcüzə Quran’ın feyziyle Yeni Said, həqiqətlər-i imaniyeye dair o derece mantıkî və hakikatli bürhanlar zikredir ki deyil Müslüman uleması, bəlkə en muannid Avrupa feylesoflarını da teslime mecbur edir və etmektedir.

§197

Amma Risale-i Nur’un qiymət və ehemmiyetine işarî və remzî bir tarzda Hazret-i Ali (ra) və Gavs-ı A’zam’ın (ra) ihbaratı nevinden, Bəyanı Möcüzə Quran’ın də bu zamanda bir mu’cize-i maneviyesi olan Risale-i Nur’a nazar-ı dikkati celbetmesi mana-yı işarî tabakasından remiz və îmaları, i’cazının şe’nindendir və o lisan-ı gaybînin belâgat-ı mu’cizekâranesinin muktezasıdır.

§198

Bəli Eskişəhər hapishanesinde dehşetli bir zamanda, kudsî bir teselliye çoxlu möhtac olduğumuz hengâmda, manevî bir ihtarla: “Risale-i Nur’un makbuliyetine dair eski evliyalardan şahit gösterirsən. Halbuki وَلَا رَط۟بٍ وَلَا يَابِسٍ اِلَّا فٖى كِتَابٍ مُبٖينٍ sırrıyla en ziyade bu meselede söz sahibi Kur’an’dır. Əcəba Risale-i Nur’u Kur’an qəbul edər mi? Ona ne nazarla bakır?” denildi. O acib sual qarşısında bulundum.

§199

Mən də Kur’an’dan istimdad eyledim. Birden otuz üç ayənin mana-yı sarîhinin teferruatı nevindeki tabakatından mana-yı işarî tabakasında və o mana-yı işarî külliyetinde dâhil bir ferdi Risale-i Nur olduğunu və duhûlüne və medar-ı imtiyazına bir qüvvətli karine bulunduğunu bir saat zarfında hissettim. Və bir kısmını bir derece izahlı, bir kısmını mücmelen gördüm. Kanaatimde heç bir şek və şübhə və vehim və vesvese kalmadı.

§200

Mən də ehl-i imanın imanını Risale-i Nur’la muhafaza niyetiyle o kat’î kanaatimi yazdım və has kardeşlerime mahrem tutulmak şartıyla verdim. Və o risalede biz demirik ki ayənin mana-yı sarîhi budur tâ hocalar فٖيهِ نَظَرٌ desin. Hem dememişiz ki mana-yı işarînin külliyeti budur. Bəlkə dirik ki:

§201

Mana-yı sarîhinin tahtında müteaddid tabakalar var. Bir tabakası da mana-yı işarî və remzîdir. Və o mana-yı işarî də bir küllîdir, hər asırda cüz’iyatları var. Risale-i Nur də bu asırda o mana-yı işarî tabakasının külliyetinde bir ferdidir. Və o ferdin kasden bir medar-ı nazar olduğuna və ehemmiyetli bir vazife göreceğine, eskiden beri ulema mabeyninde cari bir düstur-u cifrî və riyazî ilə karineler, bəlkə hüccetler gösterilmiş iken Kur’an âyetini və ya sarahatini deyil incitmek, bəlkə i’caz və belâgatına hizmet edir.

§202

Bu nevi işarat-ı gaybiyeye itiraz edilmez. Ehl-i həqiqətin nihayətsiz işarat-ı Kur’aniyeden hadd ü hesaba gelmeyen istihraçlarını inkâr edemeyen, bunu da inkâr etmeməli və edə bilməz.

§203

Amma mənim kimi ehemmiyetsiz bir adamın elinde belə ehemmiyetli bir eserin zuhur etmesini istiğrab və istib’ad edib itiraz eden zat, əgər buğday tanesi qədər bir çam çekirdeğinden dağ kimi çam ağacını halkeylemek azamet və qüdrət-i İlahiyeye delil olduğunu düşünse əlbəttə bizim kimi acizlik-i mutlak, möhtaclıq-ı mutlakta, ehtiyac-ı şedit zamanında belə bir eserin zuhuru, vüs’at-i rahmet-i İlahiyeye delildir demeye mecbur olur.

§204

Mən sizi və muterizleri Risale-i Nur’un şerefi və haysiyetiyle temin edirəm ki: Bu işarəler və evliyanın îmalı haberleri, remizleri, məni daima şükre və hamde və kusurlarımdan istiğfara sevk etmiş. Heç bir dakika nefs-i emmareye medar-ı fahir və gurur olacaq bir enaniyet və benlik vermediğini, sizə bu iyirmi senelik hayatımın göz önündeki tereşşuhatıyla ispat edirəm.

§205

Bəli, bu hakikatle birlikdə insan kusurlardan, nisyandan, sehivden hâlî deyil. Mənim bilmediyim çox kusurlarım var. Bəlkə də fikrim karışmış, risalede hatalar da olmuş.

§206

Bu zamanda gayet qüvvətli və hakikatli milyonlar fedakârları bulunan meşrepler, meslekler bu dehşetli dalalet hücumuna qarşı zâhiren mağlubiyete düştükleri halde; mənim kimi yarım ümmi və kimsesiz, mütemadiyen tarassud altında, karakol qarşısında və müthiş, müteaddid cihetlerle aleyhimde propagandalar və herkesi tenfir etmək vaziyetinde bulunan bir biçarə, o mesleklerden daha ileri, qüvvətli dayanan Risale-i Nur’a sahib deyildir. O eser onun hüneri ola bilməz və onunla iftihar edə bilməz. Bəlkə doğrudan doğruya Kur’an-ı Hakîm’in bu zamanda bir mu’cize-i maneviyesidir və rahmet-i İlahiye tarafından ihsan edilmişdir.

§207

O adam, minlərlə arkadaşıyla birlikdə o hədiyyə-i Kur’aniyeye el atmış. Hər nasılsa birinci tercümanlık vazifesi ona düşmüş. Onun fikri və ilmi və zekâsının eseri olmadığına delil, Risale-i Nur’un elə parçaları var ki bazı altı saatte, bazı iki saatte, bazı bir saatte və bazı da on dakikada yazılan risaleler var. Mən yemin ilə temin edirəm ki Eski Said’in kuvve-i hâfızası birlikdə olmaq şartıyla o on dakikalık işi on saatte fikrimle yapamıram. O bir saatlik risaleyi, iki günde istidadımla, zihnimle yapamıram. O altı saatlik risale olan Otuzuncu Söz, ne mən ne də en müdakkik dindar feylesoflar altı günde o tahkikatı yapamaz və hâkeza…

§208

Demək biz müflis olduğumuz halde, zengin bir mücevherat dükkânının dellâlı və bir hizmetçisi olmuşuz.

§209

Said Nursî

§210

* * *

§211

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§212

Aziz, sıddık qardaşlarım!

§213

Bugünlerde sabah namazı tesbihatında, İstanbul’daki ihtiyarın garazkârane və şahsıma qarşı galiz gıybeti üzerine, Eski Said damarıyla nefs-i emmarem heyecana geldi. “Mazlumum, bu nevi zulüm çekilmez!” dedi, intikamını almaq istedi. Birden kalbime geldi:

§214

Bəlkə Risale-i Nur’un İstanbul’da neşrine bir vesile olur. Sən madam ki hayat-ı dünyeviyeni və hayat-ı uhreviyeni də Risale-i Nur’a feda edirsən. Bu izzet-i nəfs damarını də feda et. Hem sebeb-i yaradılış-i kainat Fahr-i Âlem aleyhissalâtü Vəssalama mecnun tabiri istimal eden insanlar bulunduğu kimi; sənin, o güneşe nisbeten zerrecik bir izzet-i nefsinin kırılmasına ehemmiyet verme, deyə ihtar edildi, mənim də kalbim rahat etti.

§215

Said Nursî

§216

* * *

§217

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§218

İstanbul ulemasının en büyüğü və en müdakkiki və çox zaman Müfti’l-Enam olan eski fetva emini, meşhur Ali Rıza Efendi; Birinci Şuâ’daki işarat-ı Kur’aniyeyi və Âyetü’l-Kübra kimi risaleleri gördükten sonra, Risale-i Nur’un mühim bir talebesi olan Hâfız Emin’e demiş ki:

§219

“Bediüzzaman, bu zamanda din-i İslâm’a en böyük bir hizmet eylediğini və eserlerinin tam doğru olduğunu və belə bir zamanda və mahrumiyet içinde tam bir feragat-i nəfs ettiğini və onun Risale-i Nur’u müceddid-i din olduğunu kat’iyen tasdik ederim. Cənabı-Haqq onu muvaffak eylesin, âmin!” demiş.

§220

Hem bazıların sakal bırakmamaklığına itirazları münasibətilə Mevlana Celaleddin-i Rumî’nin pederleri olan Sultanü’l-ulema’nın bir kıssası ilə onu müdafaa edib:

§221

“Bediüzzaman’ın əlbəttə bir içtihadı vardır. İtiraz edenler haksızdır.” demiş və Hoca Mustafa’ya (merhum) emretmiş: “Söylediğimi yaz!”

§222

Bediüzzaman’a kemal-i hörmətlə selâm ederim. Telifatınızın ikmaline hırz-ı can ilə dua etmekteyim. Bazı ulema-yı sûun tenkidine uğradığına müteessir olma. Çünki yemişli ağac taşlanır, kaziyesi meşhurdur. Mücahedatınıza devam buyurun. Cənabı-Haqq və Feyyaz-ı Mutlak âcilen murad və matlubunuza muvaffak-ı bi’l-hayr eylesin, âmin! Bâki Hakk’ın birliğine emanet olunuz.

§223

Eski Fetva Emini

§224

Ali Rıza

§225

* * *

§226

Aziz, sıddık, müdakkik, müstakim qardaşlarım!

§227

Gayet ciddi bir ihtarla bir həqiqəti beyan etmeye lüzum var. Belə ki:

§228

لَا يَع۟لَمُ ال۟غَي۟بَ اِلَّا اللّٰهُ sırrıyla ehl-i velayet, gaybî olan şeyleri bildirilmezse bilmezler. En böyük bir veli də hasmının həqiqi halini bilmedikleri üçün haksız olaraq mübareze etmesini Aşere-i Mübeşşere’nin mabeynindeki muharebe gösterir. Demək iki veli, iki ehl-i həqiqət birbirini inkâr etmekle makamlarından sukut etmezler. Məgər bütün bütün zâhir-i şeriata muhalif və hatası zâhir bir içtihad ilə hərəkət edilmiş ola.

§229

Bu sırra binaen وَ ال۟كَاظِمٖينَ ال۟غَي۟ظَ وَ ال۟عَافٖينَ عَنِ النَّاسِ deki ulüvv-ü cenab düsturuna ittibaen və avam-ı mü’minînin şeyhlerine qarşı hüsn-ü zanlarını kırmamakla, imanlarını sarsılmadan muhafaza etmək və Risale-i Nur’un erkânlarını haksız itirazlara qarşı haklı lakin zərərli hiddetlerden kurtarmak lüzumuna binaen və ehl-i ilhadın iki taife-i ehl-i hakkın mabeynindeki husumetten istifadə edərək, birinin silahıyla, itirazıyla ötekini cerh edib ötekinin delilleriyle berikini çürütüp ikisini yere vurmak və çürütmekten içtinaben Risale-i Nur şakirdleri, bu mezkûr dörd esasa binaen, muarızları hiddet və tehevvürle və mukabele-i bi’l-misil ilə qarşılamamalı. Yalnız özlərini müdafaa üçün musalahakârane, medar-ı itiraz nöqtələrı izah etmək və cavab vermək gerektir.

§230

Çünki bu zamanda enaniyet çox ileri gitmiş. Hər kəs, kameti miktarında bir buz parçası olan enaniyetini eritmeyip bozmur; özünü mazur bilir, ondan nizâ çıkır. Ehl-i hak zərər edər, ehl-i dalalet istifadə edir.

§231

Malûm itiraz hâdisesi îma edir ki ileride, meşrebini çox beğenen bazı zatlar və hodgâm bazı sofi-meşrepler və nefs-i emmaresini tam öldürmeyen və hubb-u câh vartasından kurtulmayan bazı ehl-i irşad və ehl-i hak, Risale-i Nur’a və şakirdlerine qarşı öz meşreplerini və mesleklerinin revacını və etbalarının hüsn-ü teveccühlerini muhafaza niyetiyle itiraz edecekler, bəlkə dehşetli mukabele etmək ihtimali var. Belə hâdiselerin vukuunda, bizlərə itidal-i dem və sarsılmamak və adâvete girmemek və o muarız taifenin də rüesalarını çürütmemek gerektir.

§232

Fâş etmək hatırıma gelmeyen bir sırrı, fâş etmeye mecbur oldum. Belə ki:

§233

Risale-i Nur’un şahs-ı manevîsi və o şahs-ı manevîyi təmsil eden has şakirdlerinin şahs-ı manevîsi “Ferîd” makamına mazhar oldukları üçün deyil hususi bir memleketin kutbu bəlkə ekseriyetle Hicaz’da bulunan kutb-u a’zamın tasarrufundan hariç olduğu kimi onun hükmü altına girmeye də mecbur deyil. Hər zamanda bulunan iki imam kimi onu tanımaya mecbur olmur. Mən eskiden Risale-i Nur’un şahs-ı manevîsini, o imamlardan birisini zannediyordum. Indi anlıram ki Gavs-ı A’zam’da kutbiyet və gavsiyetle birlikdə “ferdiyet” də bulunduğundan, âhir zamandaki şakirdlerinin bağlandığı Risale-i Nur, o ferdiyet makamının mazharıdır.

§234

Bu gizlenmeye lâyık olan bu sırr-ı azîme binaen, Mekke-i Mükerreme’de də –farz-ı muhal olaraq– Risale-i Nur aleyhinde bir itiraz kutb-u a’zamdan də gelse; Risale-i Nur şakirdleri sarsılmayıp o mübarək kutb-u a’zamın itirazını iltifat və selâm surətində telakki edib teveccühünü də kazanmak üçün medar-ı itiraz nöqtələrı o böyük üstadlarına qarşı izah etmək, əllərini öpmektir.

§235

Ey qardaşlarım!! Bu zamanda elə dehşetli cereyanlar və həyatı və cihanı sarsacaq hâdiseler içinde hədsiz bir metanet və itidal-i dem və nihayətsiz bir fedakârlık daşımaq gerektir. Bəli يَس۟تَحِبُّونَ ال۟حَيٰوةَ الدُّن۟يَا عَلَى ال۟اٰخِرَةِ âyetinin mana-yı işarîsiyle, âhireti bildikleri və iman ettikleri halde, dünyayı âhirete severek tercih etmək və kırılacaq şişeyi bâki bir elmasa bilerek rıza və sevinçle tercih etmək və âkıbeti görmeyen kör hissiyatın hükmüyle, hazır bir dirhem zehirli ləzzəti, ileride bir batman safi lezzete tercih etmək, bu zamanın dehşetli bir marazı və musibetidir. O musibet sırrıyla, həqiqi mü’minler də bazen ehl-i dalalete taraftar olmaq kimi dehşetli hatada bulunurlar.

§236

Cənabı-Haqq ehl-i imanı və Risale-i Nur şakirdlerini bu musibetlerin şerrinden muhafaza eylesin, âmin!

§237

Said Nursî

§238

* * *

§239

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§240

Ey qardaşlarım!!

§241

Bu zamanda hususan bu sıralarda, Risale-i Nur şakirdleri tam bir metanet və tesanüd və dikkat etmeye mecburdurlar. Lillahi’l-hamd Isparta və havalisi kahramanları demir kimi metanet göstermesiyle, başqa yerlere də hüsn-ü misal oldu.

§242

Ey Hüsrev! Təsirli və güzel mektubunu aldım. Vazifenin başına geçmen, bizi fevkalâde mesrur etti. Minlərlə safalarla geldin. Sən, bu bir buçuk sene maddî kalemin işlemediğinden merak etme. Sənin yerine o kerametli kaleminin yadigârı olan Mu’cizat-ı Ahmediye’nin biri, vilayat-ı şarkiyede faalane gezir. Digər son yazdığın nüsha da İstanbul’da sənin yerinde çalışıp inşâallah fütuhat yapar. Sənin yazdığın mu’cizeli iki Kur’an-ı Azîmüşşan’ın bu havalide hususan ramazan-ı şerifte sənə kazandırdıkları sevaplar, tahsin və tebriklerini, inşâallah yaxında tab’a girmesiyle, âlem-i İslâm’dan sənin ruhuna yağacaq rəhmət dualarını düşün, Allah’a şükret.

§243

Said Nursî

§244

* * *

§245

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§246

Aziz, sıddık qardaşlarım!

§247

Mən çox kat’î bir surette və bine yaxın tecrübelerim neticesinde kat’î kanaatim gelmiş və ekser günlerde hissedirəm ki: Risale-i Nur’un hizmetinde bulunduğum günde, hizmetin derecesine göre kalbimde, bedenimde, dimağımda, maişetimde bir inkişaf, inbisat, ferahlık, bereket görürəm. Və çokları itiraf edir “Biz də hissedirik.” deyərlər. Hattâ sizə geçen sene yazdığım kimi mənim çox az gıda ilə yaşadığımın sırrı, o bereket imiş.

§248

Hem madam ki İmam-ı Şafiî’den rivayet var ki hâlis talebe-i ulûmun rızkına, mən kefalet edebilirim demiş. Çünki rızıklarında vüs’at və bereket olur.

§249

Madam ki həqiqət budur və madam ki hâlis talebe-i ulûm unvanına Risale-i Nur şakirdleri bu zamanda tam liyakat göstermişler. Əlbəttə şimdiki açlık və kahta mukabil Risale-i Nur hizmetini buraxmaq və zaruret-i maişet özrüyle, maişet peşinde koşmak yerine en iyi çarə, şükür və kanaat və Risale-i Nur talebeliğine tam sarılmaktır.

§250

Said Nursî

§251

* * *

§252

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§253

…

§254

Risale-i Nur və ondan tam ders alan şakirdleri, deyil dünya siyasetlerine bəlkə bütün dünyaya qarşı da Risale-i Nur’u âlet edə bilməz və indiyə qədər da etmemiş. Biz, ehl-i dünyanın dünyalarına karışmırıq. Bizdən zərər tevehhüm etmək divaneliktir.

§255

Evvela: Kur’an bizi siyasetten men’etmiş tâ ki elmas kimi həqiqətləri, ehl-i dünya nazarında cam parçalarına inmesin.

§256

Sâniyen: Şəfqət, vicdan, həqiqət, bizi siyasetten men’edir. Çünki tokada müstahak dinsiz münafıklar onda iki isə onlarla müteallik yeddi səkkiz masum, biçarə, çoluk çocuk, zayıf, hasta və ihtiyarlar var. Bela, musibet gelse o masumlar o belaya düşecekler. Bəlkə o iki münafık dinsiz, daha az zərər görəcək. Onun üçün siyaset yoluyla, idare və asayişi ihlâl tarzında neticenin husulü də meşkuk olduğu halde girmekten Risale-i Nur’un mahiyetindeki şəfqət, mərhəmət, hak və həqiqət şakirdlerini men’edir.

§257

Sâlisen: Bu vatan, bu millet və bu vatandaki ehl-i hükûmet ne şəkildə olursa olsun, Risale-i Nur’a eşedd-i ihtiyaç ilə möhtactırlar. Deyil korkmak veyahut adâvet etmək, en dinsizleri də onun dindarane, hakperestane düsturlarına taraftar olmaq gerektir. Meğerki, bütün bütün millete, vatana, hâkimiyet-i İslâmiyeye hıyanet ola. Çünki bu milletin və bu vatanın hayat-ı içtimaiyesini anarşilikten kurtarmak və böyük tehlikelerden halâs etmək üçün beş esas lâzımdır və zarurîdir:

§258

Birincisi, mərhəmət. İkincisi, hörmət. Üçüncüsü, emniyet. Dördüncüsü, haram helâli bilib haramdan çekinmek. Beşincisi, serseriliği buraxıb itaat etmektir.

§259

İşte Risale-i Nur hayat-ı içtimaiyeye baktığı vaxt, bu beş esası temin edib asayişin temel taşını tesbit və temin edər. Risale-i Nur’a ilişenler kat’iyen bilsinler ki onların ilişmesi, anarşilik hesabına vatan və millet və asayişe düşmanlıktır.

§260

İşte bunun bir hülâsasını o casusa söyledim. Dedim ki: Səni gönderenlere selə.

§261

Hem də ki: On səkkiz senedir bir defa öz istirahati üçün hükûmete müracaat etmeyen və iyirmi bir aydır dünyayı herc ü merc eden harplerden heç bir haber almayan və çox mühim makamlarda çox mühim adamların dostane temaslarını istiğna edib qəbul etmeyen bir adama, ondan korkup, tevehhüm edib dünyanıza karışmak ihtimaliyle evhama düşüp tarassudlarla sıkıntı vermekte hangi mana var? Hangi maslahat var? Hangi kanun var? Divaneler də bilirler ki ona ilişmek divaneliktir!

§262

O casus da kalktı gitti.

§263

Said Nursî

§264

* * *

§265

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§266

Aziz qardaşlarım!

§267

Bu defa yazılarınızda İhlas Risalelerini gördüyüm üçün sizi o kimi risalelerin dersine havale edib ziyade bir desə ihtiyaç görmedim. Yalnız bunu ihtar edirəm ki:

§268

Mesleğimiz, sırr-ı ihlasa dayanıp həqiqətlər-i imaniye olduğu üçün hayat-ı dünyaya, hayat-ı içtimaiyeye mecbur olmadan karışmamak və rekabete, tarafgirliğe və mübarezeye sevk eden hâlâttan tecerrüd etmeye mesleğimiz itibarıyla mecburuz. Minlərlə teessüf ki şimdiki müthiş yılanların hücumuna maruz biçarə ehl-i ilim və ehl-i diyanet, sineklerin ısırması kimi cüz’î kusuratı bahane edərək birbirini tenkit ilə yılanların və zındık münafıkların tahribatlarına və özlərini onların eliyle öldürmesine yardım edirlər.

§269

Gayet muhlis bir kardeşimizin mektubunda, bir ihtiyar âlim və vaizin, Risale-i Nur’a zərər verəcək vaziyette bulunması; mənim kimi minlərlə kusurları bulunan bir bîçarenin, ehemmiyetli mazerete binaen, bir sünneti terk etdiyim bahanesiyle şahsımı çürütüp Risale-i Nur’a ilişmek istemiş.

§270

Evvela: Hem o zat hem sizler bilin ki mən, Risale-i Nur’un hizmetkârıyım və o dükkânın bir dellâlıyım. Risale-i Nur isə arş-ı a’zama bağlı olan Kur’an-ı Azîmüşşan ilə bağlanmış bir həqiqi tefsirdir. Mənim şahsımdaki kusurat, ona sirayet etməz.

§271

Sâniyen: O vaiz və âlim zata mənim tarafımdan selâm söyleyiniz. Mənim şahsıma olan tenkidini, itirazını başım üstüne qəbul edirəm. Sizler də o zatı və onun gibileri münakaşaya və münazaraya sevk etmeyiniz. Hattâ tecavüz edilse də beddua ilə də mukabele etmeyiniz. Kim olursa olsun, madam ki imanı var, o noktada kardeşimizdir. Bizə düşmanlık da etse mesleğimizce mukabele edemeyiz. Çünki daha şiddetli düşmanlar və yılanlar var.

§272

Elimizde nur var, topuz yox. Nur incitmez, ışığıyla okşar. Və bilhassa ehl-i ilim olsa ilimden gelen enaniyeti də varsa enaniyetlerini tahrik etmeyiniz. Mümkün olduğu qədər وَاِذَا مَرُّوا بِاللَّغ۟وِ مَرُّوا كِرَامًا düsturunu rehber ediniz.

§273

Hem o zat, madam ki evvelce Risale-i Nur’a girmiş və yazıyla da iştirak etmiş; o, daire içindedir. Onun fikren bir yanlışı varsa da affediniz. Deyil onlar kimi ehl-i diyanet və tarîkata mensup Müslümanlar, indi bu acib zamanda, imanı bulunan və fırka-i dâlleden hətta olsa onlarla uğraşmamak və Allah’ı tanıyan və âhireti tasdik eden, Hristiyan hətta olsa onlarla medar-ı nizâ nöqtələrı medar-ı münakaşa etmemeyi hem bu acib zaman hem mesleğimiz hem kudsî hizmetimiz iktiza edir.

§274

Said Nursî

§275

* * *

§276

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§277

Risale-i Nur’un mesleği isə: Vazifesini yapar, Cənabı-Haqqın vazifesine karışmaz. Vazifesi, tebliğdir. Qəbul ettirmek, Cənabı-Haqqın vazifesidir.

§278

Hem kemiyete ehemmiyet verilmez. Sən o havalide bir tək Âtıf’ı bulsan yüzü bulmuş gibidir. Merak etme. Hem mümkün olduğu qədər hariçten gelen belə ilişmelere ehemmiyet verme lakin ihtiyat eyle.

§279

Bu atalet mevsimi və gaflet zamanı və derd-i maişet ibtilası zamanında, cüz’î bir iştigal də ehemmiyetlidir. Tevakkuf deyil, muvaffakiyetsizlik, mağlubiyet yox. Risale-i Nur’un hər tarafta galibane fütuhatı var.

§280

Said Nursî

§281

* * *

§282

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§283

Aziz, sıddık qardaşlarım!

§284

Risale-i Nur dünya işlerine âlet ola bilməz, dünya işlerinde siper edilmez. Çünki ehemmiyetli bir ibadət-i təfəkküriye olduğu cihetle, dünyevî maksatlar kasden ondan istenilmez. İstenilse ihlas kırılır, o ehemmiyetli ibadət şekli değişir. Bazı çocuklar kimi dövüştükleri vaxt Kur’an’ı siper edər. Başına gelen darbe Kur’an’a geldiyi kimi Risale-i Nur, belə muannid hasımlara qarşı siper istimal edilmeməli.

§285

Bəli, Risale-i Nur’a ilişenler tokat yerler, yüzer vukuat şahittir. Lakin Risale-i Nur tokatlarda istimal edilmez və niyet və kasd ilə tokatlar gəlməz. Çünki sırr-ı ihlas və sırr-ı bəndəlike münafîdir. Bizler, bizlərə zulmedenleri, bizi himaye eden və Risale-i Nur’da istihdam eden Rabb’imize havale edirik.

§286

Bəli, dünyaya ait hârika neticeler bazı evrad-ı mühimme kimi Risale-i Nur’da çokça terettüp edir. Lakin onlar istenilmez bəlkə verilir. İllet ola bilməz, bir fayda ola bilər. Əgər istemekle olsa illet olur, ihlası kırar, o ibadəti kısmen iptal edər.

§287

Bəli, Risale-i Nur’un o qədər dehşetli muannidlere qarşı galibane mukavemeti, sırr-ı ihlastan, heç bir şeye âlet edilmemesinden və doğrudan doğruya saadet-i ebediyeye bakmasından və hizmet-i imaniyeden başqa bir maksat takip etmemesinden və bazı ehl-i tarîkatın ehemmiyet verdikleri keşif və keramet-i şahsiyeye ehemmiyet vermemesindendir. Və velayet-i kübra ashabları olan sahabîler kimi veraset-i nübüvvet sırrıyla, yalnız iman nurlarını neşretmek və ehl-i imanın imanlarını kurtarmaktır.

§288

Bəli, Risale-i Nur’un bu dehşetli zamanda kazandırdığı iki netice-i muhakkakası hər şeyin fevkindedir, başqa şeylere və makamlara ihtiyaç bırakmır.

§289

Birinci neticesi: Sadakat və kanaatle Risale-i Nur dairesine girenler, imanla kabre gireceğine gayet qüvvətli emareler var.

§290

İkincisi: Risale-i Nur dairesinde, ihtiyarımız olmadan takarrur və tahakkuk eden şirket-i maneviye-i uhreviye cihetiyle hər bir həqiqi sadık şakird; minlərlə dillerle, kalplerle dua etmək, istiğfar etmək, ibadət etmək və bazı melâike kimi qırx min dil ilə tesbih etmektir. Və ramazan-ı şerifteki həqiqət-i Leyle-i Kadir kimi kudsî, ulvi həqiqətləri, yüz min el ilə aramaktır.

§291

İşte bu kimi netice içindir ki Risale-i Nur şakirdleri, hizmet-i nuriyeyi velayet makamına tercih edər; keşif və keramatı aramaz və âhiret meyvelerini dünyada koparmaya çalışmaz; vazife-i İlahiye olan muvaffakiyet və halka qəbul ettirmek və revaç vermək və galebe ettirmek və müstahak oldukları şan və şeref və ezvak və inayetlere mazhar etmək kimi öz vazifelerinin haricinde bulunan şeylere karışmazlar və harekâtını onlara bina etmezler. Hâlisen muhlisen çalışırlar “Vazifemiz hizmettir. O yeter.” deyərlər.

§292

Said Nursî

§293

* * *

§294

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§295

Seksen küsur sene kıymetinde bulunan və ramazan-ı şerifin mecmuunda gizlenen Leyle-i Kadri kazanmak üçün Risale-i Nur şakirdlerinin şirket-i maneviye-i uhreviyeleri muktezasınca, hər biri mütekellim-i maalgayr sîgasınca اَجِر۟نَا اِر۟حَم۟نَا اِغ۟فِر۟لَنَا kimi tabiratta biz dedikleri vaxt, Risale-i Nur’un sadık şakirdlerini niyet etmək gerektir. Tâ hər bir şakird, umumun adına münâcat edib çalışsın. Bu biçarə, az çalışabilen və haddinden çox fazla hizmet ondan beklenen bu kardeşinize, o hüsn-ü zanları yanlış çıkarmamak üçün geçmiş ramazan kimi yardımınızı rica edirəm.

§296

Said Nursî

§297

* * *

§298

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§299

İki üç gün evvel, Iyirmi İkinci Söz tashih edilirken dinledim. Gördüm ki içinde hem küllî zikir hem geniş fikir hem kesretli tehlil hem qüvvətli imanî ders hem gafletsiz huzur hem kudsî hikmət hem yüksək bir ibadət-i təfəkküriye kimi nurlar var. Bir kısım şakirdlerin ibadət niyetiyle risaleleri ya yazmak və ya okumak və ya dinlemekliğin hikmetini bildim. Bârekellah dedim, hak verdim.

§300

Said Nursî

§301

* * *

§302

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§303

Aziz, sıddık qardaşlarım!

§304

Bu defa məktub yerinde bu meyveyi gönderirik. Bir ayənin mana-yı işarîsinin külliyetinden bir ferdi, Hürriyet’ten bu ana kadardır. Teşrinisânî otuzuncu gün, min üç yüz əlli sekizde (1358), Karadağ başına çıkıyordum. “İnsanların hususan Müslümanların bu teselsül eden helâketleri və hasaretleri ne vakitten başladı və ne vakte kadardır?” hatıra geldi. Birden hər müşkülümü halleden Bəyanı Möcüzə Quran, Sure-i Və’l-Asri’yi qarşıma çıkardı. “Bak!” dedi. Baktım:

§305

Hər asra hitap ettiği kimi bu asrımıza da daha ziyade bakan وَ ال۟عَص۟رِ ۝ اِنَّ ال۟اِن۟سَانَ لَفٖى خُس۟رٍ âyetindeki اِنَّ ال۟اِن۟سَانَ لَفٖى خُس۟رٍ makam-ı cifrîsi min üç yüz iyirmi dörd (1324) edib Hürriyet İnkılabı’yla başlayan tebeddül-ü saltanat və Balkan və İtalyan Harpleri və Birinci Harb-i Umumî mağlubiyetleri və muahedeleri və şeair-i İslâmiyenin sarsılmaları və bu memleketin zelzeleleri və yangınları və İkinci Harb-i Umumî’nin zemin yüzünde fırtınaları kimi semavî və arzî musibetler ilə hasaret-i insaniye ilə اِنَّ ال۟اِن۟سَانَ لَفٖى خُس۟رٍ âyetinin bu asırda də bir həqiqəti, maddeten eyni tarihiyle gösterip bir lem’a-i i’cazını gösterir.

§306

اِلَّا الَّذٖينَ اٰمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ âhirdeki ت, ه sayılır, şedde sayılır isə makam-ı cifrîsi min üç yüz əlli səkkiz və doqquz olan bu senenin və geləcək senenin eyni tarihini göstermekle o hasaretlerden bâhusus manevî hasaretlerden kurtulmanın çarə-i yegânesi, iman və a’mal-i saliha olduğu kimi və mefhum-u muhalifiyle, o hasaretin də sebeb-i yegânesi küfür və küfran, şükürsüzlük yani imansızlık və fısk və sefahet olduğunu gösterdi.

§307

Sure-i وَ ال۟عَص۟رِ nin azamet və kudsiyetini və kısalığıyla birlikdə gayet geniş və uzun həqiqətlərin hazinesi olduğunu tasdik edərək Cənabı-Haqq’a şükrettik.

§308

Bəli âlem-i İslâm’ın, bu asrın hasareti olan bu dehşetli İkinci Harb-i Umumî’den kurtulmasının səbəbi, Kur’an’dan gelen iman və a’mal-i saliha olduğu kimi; fakirlere gelen acı açlık və kahtın səbəbi, orucun tatlı açlığını çekmedikleri və zenginlere gelen hasaret və zayiatın səbəbi də zekât yerinde ihtikâr etmeleridir. Və Anadolu’nun bir meydan-ı harp olmamasının səbəbi اِلَّا الَّذٖينَ اٰمَنُوا kelime-i kudsiyesinin hakikatini fevkalâde bir surette yüz min insanların kalplerine tahkikî bir tarzda ders veren Risale-i Nur olduğunu, çoxlu emarelerle və şakirdlerinden minlərlə ehl-i həqiqət və dikkatin kanaatleri ispat edər.

§309

* * *

§310

Aziz, sıddık qardaşlarım!

§311

Risale-i Nur’un kiçik və masum şakirdlerinden əlli altmış talebenin yazdıkları nüshalar bizə də gönderilmiş. Biz də o parçaları üç cilt içinde cem’ettik. Hem o masum şakirdlerin bazılarını, isimleriyle kaydettik.

§312

Mesela Ömer, on beş yaşında; Bekir, doqquz yaşında; Hüseyin, on bir yaşında; Hâfız Nebi, on dörd yaşında; Mustafa, on dörd yaşında; Mustafa, on üç yaşında; Ahmed Zeki, on üç yaşında; Ali, on iki yaşında; Hâfız Ahmed, on iki yaşında… Bu yaşta daha çox çocuklar var, uzun olmasın deyə yazılmadı.

§313

İşte bu masum çocukların Risale-i Nur’dan aldıkları derslerinin və yazdıklarının bir kısmını bizə göndermişler. Biz də onların isimlerini bir cetvelde dercettik.

§314

Bunların, bu zamanda bu ciddi çalışmaları gösterir ki Risale-i Nur’da elə manevî bir zevk və cazibedar bir nur var ki mekteplerdeki çocukları okumaya şevkle sevk etmək üçün icad ettikleri hər nevi eğlence və teşviklere galebe edəcək bir ləzzət, bir sürur, bir şevk Risale-i Nur verir ki çocuklar belə hərəkət edirlər. Hem bu hal gösterir ki Risale-i Nur kökleşir. İnşâallah, daha heç bir şey onu koparamayacaq, ensal-i âtiyede devam edəcək.

§315

Eynilə bu masum kiçik şakirdler kimi Risale-i Nur’un cazibedar dairesine giren ümmi ihtiyarların də qırx əlli yaşından sonra Risale-i Nur’un hatırı üçün yazıya başlayıp yazdıkları qırx əlli parçayı, iki üç mecmua içinde dercettik. Bu ümmi ihtiyarların və kısmen çoban və efelerin bu zamanda, bu acib şerait içinde hər şeye tercihen Risale-i Nur’a bu surətlə çalışmaları gösterir ki bu zamanda Risale-i Nur’a ekmekten ziyade ihtiyaç var ki harmancılar, çiftçiler, çobanlar, yörük efeleri hâcat-ı zaruriyeden ziyade Risale-i Nur’a çalışmaları, Risale-i Nur’un hakkaniyetini gösterirlər.

§316

Bu ciltte az, sair altı cild-i âherde masumların və ihtiyar ümmilerin yazılarının tashihinde çox zəhmət çektim; vaxt müsaade etmirdi. Hatırıma geldi və manen denildi ki:

§317

Sıkılma! Bunların yazıları çabuk okunmadığından, acelecileri yavaş yavaş okumaya mecbur ettiğinden Risale-i Nur’un gıda və təam hükmündeki hakikatlerinden hem ağıl hem qəlb hem ruh hem nəfs hem his, hisselerini alabilirler. Yoxsa yalnız ağıl cüz’î bir hisse alır, ötekiler gıdasız kalabilirler.

§318

Risale-i Nur, sair ilimler və kitablar kimi okunmamalı. Çünki ondaki iman-ı tahkikî ilimleri, başqa ilimlere və marifetlere benzemez. Akıldan başqa çox letaif-i insaniyenin də kut və nurlarıdır.

§319

Elhasıl: Masumların və ümmi ihtiyarların noksan yazılarında iki fayda var:

§320

Birincisi: Teenni və dikkatle okumaya mecbur etmektir.

§321

İkincisi: O masumane və hâlisane, samimi və tatlı dillerinden, derslerinden Risale-i Nur’un şirin və derin meselelerini ləzzətli bir hayretle dinlemek, ders almaktır.

§322

Said Nursî

§323

* * *

§324

Aziz, sıddık qardaşlarım!

§325

Namaz tesbihatının sırrına göre necə ki namazdan sonra tesbih və zikir və tehlil ilə hatme-i muazzama-i Muhammediye və zikir və tesbih eden və rûy-i zemin qədər geniş bir halka-i tahmidat-ı Ahmediye dairesine tasavvuran və niyeten girmek medar-ı füyuzat olduğu kimi; biz də Risale-i Nur’un geniş daire-i dersinde və halka-i envarında ders alan və çalışan minlərlə masum lisanların, mübarək ihtiyarların dualarına və a’mal-i salihalarına hissedar olmaq və dualarına âmin demək hükmünde olaraq, onlarla tayy-ı mekân edərək, gıyaben omuz omuza, diz dize bulunmak hayaliyle və niyetiyle və tasavvuruyla özümüzü fevka’l-had bahtiyar bilirik. Hususan âhir ömrümde belə qiymətli, manevî evlatları və yüzer Abdurrahmanları bulmak, mənim üçün dünyada cənnət həyatı hükmüne geçir.

§326

Geçen ramazan-ı şerifte, hastalık münasibətilə, hər bir qardaşım mənim hesabıma bir saat çalışmasının böyük bir neticesini aynelyakîn və hakkalyakîn gördüyümden; belə duaları reddedilmez masumların və mübarək ihtiyarların və üstadlarının, mənim hesabıma olan duaları və çalışmaları, mənim Risale-i Nur’a hizmetimin uhrevî bir netice-i bâkiyesini dünyada də mənə gösterdi.

§327

اَل۟بَاقٖى هُوَ ال۟بَاقٖى

§328

Kardeşiniz

§329

Said Nursî

§330

* * *

§331

Risale-i Nur, öz sadık və sebatkâr şakirdlerine kazandırdığı çox böyük kâr və kazanç və çoxlu qiymətli neticeye mukabil qiymət olaraq, o şakirdlerden tam və hâlis bir sadakat və daimî sarsılmaz bir sebat istəyər. Bəli Risale-i Nur, on beş senede medresede kazanılan qüvvətli iman-ı tahkikîyi, on beş haftada və bazılara on beş günde kazandırdığına, iyirmi min zat tecrübeleriyle şehadet edərlər.

§332

Hem iştirak-i a’mal-i uhreviye düsturuyla hər bir şakirdinin, hər bir günde minlərlə hâlis lisanlarıyla edilen makbul duaları və minlərlə ehl-i salahatin işledikleri a’mal-i salihanın misil sevaplarını kazandırıp hər bir həqiqi, sadık və sebatkâr şakirdlerini amelce minlərlə adam hükmüne getirdiğine delil; kerametkârane və takdirkârane İmam-ı Ali’nin üç ihbarı və keramet-i gaybiye-i Gavs-ı A’zam’daki tahsinkârane və teşvikkârane beşareti və Bəyanı Möcüzə Quran’ın qüvvətli işarəleri, o hâlis şakirdlerin ehl-i saadet və ehl-i cənnət olacaklarını çox kat’î ispat edərlər.Əlbəttə belə bir kazanç, elə qiymət istəyər.

§333

Madam ki həqiqət budur. Risale-i Nur dairesinin yakınında bulunan ehl-i ilim və ehl-i tarîkat və sofi-meşrep zatlar, onun cereyanına girmek və ilim və tarîkattan gelen sermayeleriyle ona qüvvət vermək və genişlemesine çalışmak və şakirdlerini teşvik etmək və bir buz parçası olan enaniyetini, tam bir havuz kazanmak üçün o dairedeki âb-ı həyat havuzuna atıp eritmek gerektir. Yoxsa başqa bir çığır açmakla hem o zərər edər hem bu müstakim və metin cadde-i Kur’aniyeye bilmeyerek zərər verir bəlkə zındıkaya bilmeyerek bir nevi yardım hesabına geçer.

§334

Said Nursî

§335

* * *

§336

اَلسَّلَامُ عَلَي۟كُم۟ وَ رَح۟مَةُ اللّٰهِ وَ بَرَكَاتُهُ اَبَدًا دَائِمًا

§337

Aziz, sıddık qardaşlarım!

§338

Əsla əsla! Dünya cereyanları hususan siyaset cereyanları və bilhassa harice bakan cereyanlar sizi tefrikaya atmasın. Qarşınızda ittihat etmiş dalalet fırkalarına qarşı sizi pərişan etmesin!

§339

اَل۟حُبُّ فِى اللّٰهِ وَ ال۟بُغ۟ضُ فِى اللّٰهِ düstur-u Rahmanî yerine اَل۟حُبُّ فِى السِّيَاسَةِ وَ ال۟بُغ۟ضُ لِلسِّيَاسَةِ düstur-u şeytanî hükmederek, melek kimi bir həqiqət kardeşine adâvet və el-hannas kimi bir siyaset arkadaşına muhabbet və taraftarlıkla zulmüne rıza gösterip cinayetine manen şerik eylemesin.

§340

Bəli bu zamandaki siyaset, kalpleri ifsad edib asabî ruhları azap içinde bırakır. Salamatlıq-i qəlb və istirahat-i ruh isteyen adam, siyaseti bırakmalı.

§341

Bəli, indi küre-i arzda hər kəs ya kalben ya ruhen ya aklen ya bedenen gelen musibetten hissedarlıktan azap çekir, perişandır. Bilhassa ehl-i dalalet və ehl-i gaflet, merhamet-i umumiye-i İlahiyeden və hikmet-i tamme-i Sübhaniyeden habersiz olduğundan, rikkat-i cinsiye sebebiyle nev-i beşerle alâkadar olduğundan, öz eleminden başqa nev-i beşerin şimdiki elîm və dehşetli elemleri ilə də müteellim olub azap çekir.

§342

Çünki lüzumsuz və malayani bir surette vazife-i həqiqiyelerini və elzem işlerini buraxıb âfakî və siyasî boğuşmalara və kainatın hâdiselerini merakla dinleyerek, karışarak ruhlarını sersem, akıllarını geveze etmişler. “Zarara razı olana mərhəmət edilmez.” manasında اَلرَّاضٖى بِالضَّرَرِ لَا يُن۟ظَرُ لَهُ kaide-i esasiyesiyle şəfqət hakkını və mərhəmət liyakatini özlərindən selbetmişdir. Onlara acınmaz və şəfqət edilmez. Və lüzumsuz başlarına bela getirirlər.

§343

Mən tahmin edirəm ki: Bütün küre-i arzın bu yangınında və fırtınalarında, salamatlıq-i kalbini və istirahat-i ruhunu muhafaza eden və kurtaran, yalnız həqiqi ehl-i iman və ehl-i təvəkkül və rızadır. Bunun üçün də en ziyade özünü kurtaranlar, Risale-i Nur dairesine sadakatle girenlerdir.

§344

Çünki onlar, Risale-i Nur’dan aldıkları iman-ı tahkikî derslerinin nuruyla, gözüyle, hər şeyde rahmet-i İlahiyenin izini, yüzünü görüb hər şeyde kemal-i hikmetini, cemal-i adaletini müşahede ettiklerinden kemal-i teslimiyet və rıza ilə rububiyet-i İlahiyenin icraatından olan musibetleri teslimiyetle və gülerek qarşılırlar, rıza gösterirlər. Və merhamet-i İlahiyeden daha ileri şefkatlerini sürmürlər ki elem və azap çeksinler.

§345

İşte bu həqiqətə binaen, deyil yalnız hayat-ı uhreviyenin bəlkə dünyadaki hayatın də saadet və lezzetini isteyenler –hədsiz tecrübeler ilə– Risale-i Nur’un imanî və Kur’anî derslerinde bulabilir və bulurlar.

§346

Said Nursî

§347

* * *

§348

Kastamonu’da Bediüzzaman’a səkkiz sene hizmet eden Mehmed Feyzi ilə qiymətli bir Nur talebesi olan Emin’in bir mektubudur.

§349

اَلسَّلَامُ عَلَي۟كُم۟ وَ رَح۟مَةُ اللّٰهِ وَ بَرَكَاتُهُ بِعَدَدِ

§350

رَسَائِلِ النُّورِ ال۟مَق۟رُوئَةِ وَ ال۟مَك۟تُوبَةِ

§351

Çox sevgili, çox qiymətli, çox müşfik Üstadımız Efendimiz Hazretleri!

§352

Evvela: Leyle-i Mi’racınızı tebrik edər, ellerinizden öper, kusurumuzun affını rica ederiz.

§353

Üstadımızın tercüme-i halini merak edenlere deriz ki:

§354

Kur’an-ı Hakîm otuz üç âyâtının i’cazkâr işarəiyle, İmam-ı Ali (radıyallahu anh) Celcelutiye və Ercuze’sinde kerametkâr delâlatıyla, Gavs-ı A’zam (kuddise sırruhu) beşaretkâr beyanatıyla, Üstadımızın həqiqi tercüme-i halini və Risale-i Nur’un həqiqi mahiyetini beyan etmişler.

§355

Üstadımızın şahs-ı manevîsini bilmək isteyenler, Risale-i Nur’un İşarat-ı Kur’aniye və Keramat-ı Aleviye və Keramat-ı Gavsiye risalelerini və Risale-i Nur’un sair eczalarını dikkatle tetebbu etmeleri lâzımdır. Yalnız bizim, Üstadımız hakkındaki kanaat-i kat’iyemiz şudur ki:

§356

İsm-i Nur və ism-i Hakîm’e mazhariyetle, Kur’an-ı Hakîm’in hazinesinden nâil olduğu həqiqətlər və maarifi, tahdis-i nemət maksadıyla beşere ilan eden bu allâme-i zîfünun Bediüzzaman Hazretleri, ahlâk-ı Muhammediye (aleyhissalâtü Vəssalam) ilə tahalluk etmiş, nəfs və heva berzahlarından geçmiş, mekârim-i ahlâkın en mümtaz və müstesna bir timsal-i mücessemi olaraq bu asırda bulunmuş. Indiyə qədər bütün hayatında şâyan-ı hayret bir ulüvv-ü himmet və sekinet və iffet və mahviyet içinde yaşamış. Gına-yı qəlbi, təvəkkül və kanaati hârikulâde; maişet və kıyafeti çox sade və mekârim-i ahlâkı çox fevkalâde; dünyaya zerre qədər meyil və muhabbet etməz.

§357

Hem elə bir tarzda izzet-i ilmiyeyi hayatta muhafaza etmiş ki aslâ kimseye arz-ı iftikar etməmək, hayatının en mühim bir düsturu olmuşdur. Dünya özlərinə teveccüh etmişse də ondan yüz çevirmiş olan Üstadımız; emr-i maaşta Cənabı-Haqqın inayetiyle, iffet və nezahetini daima muhafaza edər; sadaka, zekât və hediyeleri almaz. Yakînen bilirik ki Kastamonu’da bulundukları zaman, oturdukları evin icarını vermək üçün yorganını sattılar da yenə heç bir surətlə hədiyyə qəbul etmediler.

§358

Hem Üstadımız, tekellüf və taazzumdan aslâ hoşlanmaz və talebelerinin də tekellüf kaydından âzade olmalarını emreder. Və buyururlar ki: “Tekellüf, şer’an və hikmeten fenadır çünki tekellüf sevdası, insanı hadd-i marufu tecavüze sevk edər. Mütekellif olanlar, bazen hodbinane bir tezahür və tefahur tavrı və muvakkat soğuk bir riyakâr vaziyeti takınmaktan kurtulmaz. Halbuki bunların ikisi də ihlası zedeler.”

§359

Hem Üstadımız, gayet mütevazidir. Tefevvuk və temeyyüz daiyelerinden, şöhret sevdalarından ziyadesiyle sakınırlar. Özlərinə mahsus safi meşrebi, o kimi can sıkacaq şeylerden âlîdir. Hər kəsə, hele ihtiyarlara və çocuklara və fukaralara, rıfk və mülâyemetle uhuvvetkârane bir muamele-i hâlisanede bulunurlar. Mübarək yüzlerinde, mehabet və beşaşetle karışık bir nur-u vakar lemean edər. Heybetle birlikdə âsâr-ı üns və ülfet də görünür. Daima mütebessim bulunurlar. Lakin bazen tecelliyatın muktezası olaraq mehabet və celal nazarı o derece tezahür edər ki artıq o zaman yanında bulunup da söz söylemek isteyen adamın, âdeta dili tutulur, ne söylemek istediyi anlaşılmaz. Bu âcizler, çox defa bu hali müşahede ettik.

§360

Üstadımızın, az söylemek âdetidir. Lakin söylediğini veciz söyler, herhalde düstur-u hikmət olaraq çox manidar və çox şümullü birer câmiü’l-kelimdirler.

§361

Üstadımız ne kimseyi zemmeder və ne də yanında kimseyi gıybet ettirir. Bunlardan aslâ hoşlanmaz. Kusur və hataları setrederler. Hem o qədər hüsn-ü zanna mâliktir ki hattâ özü hakkında bir nâ-seza söz tebliğ edene “Hâşâ, bu yalandır. Bu sözü söyledi dediyin zat, belə söylemez.” buyururlar.

§362

Üstadımızın nefisle mücahedede bir rüsuh və ihtisası vardır ki aslâ huzuzat-ı nefsaniyelerine hizmet etmezler. Bir insana kâfi gelmeyəcək qədər az yerler və az uyurlar. Gecelerde, sabaha qədər câlib-i dikkat bir hal-i hâşiane ilə bəndəlikte bulunurlar. Yaz və kış, bu âdetleri tahallüf etməz. Teheccüd və münâcat və evradlarını aslâ terk etmezler. Hattâ bir ramazan-ı şerifte olduqca şiddətli hastalıkta, altı gün bir şey yemeden savm-ı visal içinde bəndəlikteki mücahedelerini terk etmediler. Komşuları hər zaman deyərlər ki: “Biz, sizin Üstadınızın səkkiz sene yaz və kış geceleri, eyni vaxtlarda sabaha qədər hazîn və muhrik sadâsıyla münâcat seslerini dinler və belə fâsılasız devamlı mücahedesine hayretler içinde kalırdık.”

§363

Hem Üstadımız, taharet və nezafet-i şer’iyeye son derece riayet edər; hər zaman abdestli olaraq bulunur; aslâ mübarək vaktini boş geçirmez. Ya Risale-i Nur telifiyle və ya tashihiyle meşgul və ya Münâcat-ı Cevşeniyeyi kıraat və secdegâh-ı bəndəlike kaim və ya təfəkkür-ü a’lâ-i İlahî bahrine müstağrak bulunurdu. Ekseriyetle, yaz zamanı şehre uzaq ormanlık dağ vardı. Üstadımızla oraya giderdik. Yolda hem Risale-i Nur tashih edərlər hem bu âciz talebelerinin okudukları risaleye dikkat edərlər və tashih üçün hatalarını söylerler veyahut eski müellefatından birisinden ders verirler, bu surətlə yolda hətta mübarək vaktini vazife ilə geçirirlerdi. Bəli, biz itiraf edirik ki Üstadımızın nutkundaki letafet və ülfetindeki halâvet o derece feyiz bahşederdi ki insan, sabahtan akşama qədər o vaziyette ders alsa yol yürüse aslâ sıkılmak ihtimali yoktu.

§364

Hem Üstadımız, Risale-i Nur hizmetini hər şeye tercih edərlər və buyururlardı ki: “Yirmi senedir Kur’an-ı Hakîm’den və Risale-i Nur’dan başqa bir kitabı ne mütalaa etmişim və ne də yanımda bulundurmuşum, Risale-i Nur kâfi gəlir.” Bəli, Feyyaz-ı Mutlak tarafından bütün həqiqətlər-i Kur’aniye kalb-i münevverine ilham və ilka-i küllî ilə ifaza olunur da Bəyanı Möcüzə Quran’dan başqa neye möhtac olur? Bundan şüphesi olanlar, Risale-i Nur’a dikkat etsinler.

§365

Cənabı-Haqq Üstadımıza Risale-i Nur’un telifinde elə bir iktidar-ı bedî’ ihsan etmişdir ki bu, hər kəsə nasib olacaq hasletlerden deyildir. O hârika Nur risaleleri, hər biri gurbette, hastalık içinde, dağda, bağda, kâtipsiz, tahammülü müşkül gayet ağır şerait dâhilinde, zâhirî nice müşkülatlarla meydana gelmiş və mü’minlerin imdadına yetişmişdir. Lakin Cənabı-Haqq’a şükrolsun ki inayet-i İlahiye, hârika bir tarzda Üstadımıza fevkalâde muvaffakiyet ihsan etmişdir.

§366

İşte bu sırdandır ki Cənabı-Haqq, ona kainatı bir kitab-ı semavî və arzı bir sahife kimi keşif və şuhudla bihakkalyakîn okuyacaq bir iktidar vermiş; mahz-ı inayetle belə kudsî bir esere sahib kılmışdır.

§367

Bəli, âyât-ı teşriiyeyi hâvi Bəyanı Möcüzə Quran’ın həqiqətlər və maarifini və âyât-ı kevniyeyi şâmil kitab-ı kebir-i kainatın vezaif və maânîsini beyan edib marifetullahın en yüksək derecatına urûca nev-i beşeri teşvik eden və bugünkü günde, ölmeye yüz tutan kalpleri hətta izn-i İlahî ilə ihtizaza getirəcək qədər hârika bir eser-i bedîa, bir sereyan-ı seria olan Risale-i Nur ilə neşr-i həqiqətlər eden bu vücud-u mesud ilə beşeriyet iftihar etmək lâzım gelirken; çox garibdir ki ehl-i şakavet tarafından zehir verilmeye cesaret və taş attırılmaya hətta cüret edilir.

§368

Bəli اَشَدُّ ال۟بَلَاءِ عَلَى ال۟اَن۟بِيَاءِ ثُمَّ ال۟اَو۟لِيَاءِ sırrıyla, enbiyanın vârisi olanların türlü türlü belalara uğramaları, hikmet-i İlahiye iktizasından olmasıyla, o zümre-i mübareke kimi Üstadımız də nice belalara hedef olmuşdur. Hattâ Kastamonu’ya ilk teşrif ettikleri zaman çocuklar, bir bedbaht şakî tarafından teşvik edilip abdest almaq üçün çeşmeye çıktıkları vaxt taş atmışlar. Lakin Üstadımız daima gördüğü eza və cefalara ulü’l-azmane səbir və tahammül edər. Hem safa-i sadra və salamatlıq-i kalbe mâlik olduklarından, o çocuklara də hiddet etmeyip buyururlardı ki: “Bunlar Sure-i Yâsin’den mühim bir ayənin nüktesini keşfime səbəb oldular.” deyə onlara dua ederlerdi. Sonra bu çocuklar, Üstadımızın duaları bereketiyle şâyan-ı hayret bir hal kesbettiler ki Üstadımızı uzaq yaxın harada görürlerse koşarak yanına gəlirlər, mübarək elini öperler, duasını alırlardı.

§369

Hem Üstadımızın hârika hâlâtı və şâyan-ı hayret garaib-i ahvali, başta Risale-i Nur olaraq çox çoktur. Bəli, biz itiraf edirik ki Üstadımız bizim hatırat-ı kalbimizi bizdən ziyade okur, çox defa haberimiz olmadığı bir meseleden bizleri şiddetli telaşla ikaz edərlər, bizi hayrette bırakırlar. Lakin günler geçtikten sonra eynilə Üstadımızın ikaz ettiği şeyle qarşılaşır, aklımız başımıza gelirdi. Üstadımızla dağa gittiğimiz zaman, daha şehre dönme zamanı gelmeden, birden Üstadımız kalkarlar, bizə də emrederlerdi. Hikmetini sormak istediğimizde: “Acele gidelim, Risale-i Nur hizmeti üçün bizi beklirlər.” Hakikaten, şehre avdetimizde, mütləq mühim bir Risale-i Nur şakirdi bizi beklir bulur və ya bir neçə defa gəlib gittiğini komşular haber verirlerdi.

§370

Yenə bir gün, Mevlana Hâlid (ks) Hazretlerinin Kiçik Âşık namında bir talebesinin neslinden mübarək bir hanım, yanında (Hâşiye ) çox senelerden beri muhafaza ettiği Mevlana Hazretlerinin cübbesini, ramazan-ı şerifte teberrüken Üstadımızın yanında kalsın deyə Feyzi ilə gönderir. Üstadımız hemen Emin kardeşimize yıkamak üçün emrederek Cənabı-Haqq’a şükretmeye başlar. Feyzi’nin hatırına: “Bu hanım, mənim ilə iyirmi gün üçün gönderdi; Üstadım nədən sahib çıkır?” deyə hayretler içinde kalır. Sonra o hanımı görür, o hanım Feyzi’ye deyər ki: “Üstad hediyeleri qəbul etmediğinden bu surətlə bəlkə qəbul edər deyə elə söylemişdim. Lakin emanet onundur, canımız də feda olsun.” deyər, o kardeşimizi hayretten kurtarır.

§371

Bəli, mübarək Üstadımızın o cübbeyi qəbulü, Mevlana Hâlid’den sonra vazife-i teceddüd-ü dinin özlərinə intikaline bir alâmet telakki etmesindendir, deyərlər. Hem də elə olmaq lâzım. Çünki hadîs-i sahihte:

§372

اِنَّ اللّٰهَ يَب۟عَثُ لِهٰذِهِ ال۟اُمَّةِ عَلٰى رَا۟سِ كُلِّ مِاَةِ سَنَةٍ مَن۟ يُجَدِّدُ لَهَا دٖينَهَا buyrulmuş. Mevlana Hazretlerinin veladeti 1193, Üstadımız Hazretlerinin isə 1293’tür. Bu hadîsin tam izahı Risale-i Gavsiye’de vardır.

§373

Üstadımız ara sıra bizlərə hususan Feyzi’ye, latîfe tarzında buyururlardı ki: “Cezanız var, tokat yiyeceksiniz, hapse gireceksiniz.” deyə Denizli hapsimizi bizə remzen haber verib hem bizi ikaz hem kable’l-vuku bir mühim hâdiseyi keşfen beyan ediyorlardı. Hakikaten çox geçmedi, Üstadımızın dediyi çıktı.

§374

Yenə Denizli hapsi hâdisesinden evvel buyurdular ki: “Kardeşlerim, çoktandır səkkiz seneden fazla bir yerde kalmamışım. Indi buraya geleli səkkiz sene olur. Bu sene herhalde ya vefat edəcəyəm və ya başqa yere nakledəcəyəm.” deyə Kastamonu’dan teşrifini haber veriyorlardı.

§375

Hem Denizli hapsi musibetinden evvel Üstadımız buyururlardı ki: “Kardeşlerim, Risale-i Nur’a bir neçə cihette hücum hissedirəm, ziyade ihtiyat ediniz.” Hakikaten çox geçmedi, İstanbul’da bir ihtiyar hoca, bilmeyerek bir risalenin bir meselesine itiraz edir. Sonra eski fetva emini merhum Ali Rıza Efendi Hazretleri, o hocanın itirazını red və Risale-i Nur’un hakkaniyetini tam tasdik edir.

§376

…

§377

Bir müddet sonra bir heyvan ürküp Üstadımızın bacağını incitir. Aylarca ızdıraplar içinde, vazife-i bəndəlikini və Risale-i Nur’un hizmet-i kudsiyesini çox müşkülatla îfa edebildi. Sonra dağda müthiş bir zehirlenmeden mütevellid gayet ağır surette hasta iken, Denizli hapsi tevkifi meydana çıktı. Lakin o ferd-i ferîd, tahammülü çox müşkül bu dehşetli halde hem hizmet-i imaniye və Kur’aniyedeki azm-i metinini hem bəndəlikteki vezaifi îfaya son derece gayret edib aslâ fütur getirmeden ulü’l-azmane bir səbir ilə sebat edirdi.

§378

Yenə Üstadımız tevkifimizden evvel mükerreren buyururlardı ki: “Ehl-i dünya, Risale-i Nur’a ilişmesinler; ilişirlerse âfetlerin hücumuna səbəb olurlar.” Hakikaten herkesçe malûmdur ki: Risale-i Nur şakirdleri tevkif edilir edilmez hər tarafta âfetler, zelzeleler, hastalıklar başlardı tâ Risale-i Nur’un hakkaniyeti tasdik olunup vatana faydalı olduğu itiraf edilinceye qədər çox yerlerde, ezcümle Kastamonu’da zelzele devam etti. Hattâ Kastamonu’nun tarihî yüksək kalesi –ki bazı risalelerin medresesi hükmüne geçti– Risale-i Nur’a və müellifi olan Üstadımıza iştiyak və hasretinden matem tutup en sağlam, köklü taşlarını aşağı atarak Üstadımızın ihbar-ı gaybîsini maddeten tasdik etmişdir.

§379

Üstadımız, tevkifimizden mukaddem buyururlardı ki: “Risale-i Nur’a müthiş bir hücum planı var lakin merak etmeyiniz. Müjde, inayet-i İlahiye imdadımıza yetişəcək. Belə ki: Bugün okumak üçün Hizb-i A’zam-ı Nurî’yi açmışdım, birden qarşıma وَ اص۟بِر۟ لِحُك۟مِ رَبِّكَ فَاِنَّكَ بِاَع۟يُنِنَا وَ سَبِّح۟ بِحَم۟دِ رَبِّكَ ayəsi çıktı. Manen “Mənə bak!” dedi. Mən də baktım, gördüm ki manasının çox tabakalarından hususan mana-yı işarîsiyle və cifrîsiyle hem hapis musibetine hem necatımıza işarə və bizə beşaret edir.” buyurdular. İşte Denizli mahkemesi, beraet qərarı vermezden doqquz ay evvel, bilâ-tereddüt bu ayənin definesinden aldığı cevheri izhar edib hem bu âyet-i kerîmenin mühim nükte-i i’cazını keşif hem də bu kuvve-i maneviyeye möhtac zayıf talebelerini tebşir etmekle bizleri mesrur eylemişlerdir. Bu ayənin tam izahı, Denizli Müdafaası’nda və Lâhikası’ndadır.

§380

Nüsha-i nadire-i zaman olan Üstadımız, gayet şecî və metin və ulü’l-azmane bir cesaret-i fevkalâdeye mâlik bir lisanü’l-haktır ki hak yolunda söz söylemekten çekinmez və levm-i lâimden korkmazlar. Bir gün “Bismillah” yazılı kabir taşlarını lağımlar üzerine konurken görürler. Orada dünyaca mühim zatlar hazır oldukları halde, kimsenin söyleyemediyi gayet acı sözlerle o haksız işe və daha başqa haksız işlere də sedd-i sedid olmuşlardır.

§381

Hem memleketimizde hər kim Üstadımızı rencide etmeye cesaret etmişse Risale-i Nur’a zərər getirmişse mütləq sû-i âkıbete uğramışlardır. Bazıları dehalet edib akılları başlarına gelmiş isə də bazıları da cezalarını çekmişlerdir. Bu vak’aların bazıları, Lâhika’da yazılmışdır.

§382

Elhasıl: Mübarək Üstadımızın evsaf-ı kemalini və mehasin-i ahvalini bizim kimi âcizlerin bihakkın tasvir və tarif edebilmesine imkân yoxdur. Hâlık-ı Zülcelali və’l-cemal Hazretleri, Üstadımızı bir vücud-u müstesna olaraq yaratmış və tevfik-i İlahiyesine mazhar kılmışdır. Ne saadet ona ki onun bizzat iştigal ettiği və ehemmiyetle teşvik və tavsiye ettiği Risale-i Nur ilə hizmet-i Kur’aniye və imaniyede buluna və Risale-i Nur’dan dersini almış ola…

§383

Üstadımız memlekette bulundukça fâsılasız neşr-i həqiqətlər eylemiş və bizim saadetimiz üçün feyiz bahşeden mübarək nefesini sarf etmişdir. Cenab-ı Erhamü’r-Râhimîn’den bütün ruh u canımızla niyaz ederiz ki:

§384

“Mahşer gününde də bizleri اَلسَّعٖيدُ سَعٖيدٌ فٖى بَط۟نِ اُمِّهٖ hadîs-i şerifine mazhar olan Üstadımız define-i ulûm və fünun, bedîü’l-beyan allâme-i Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri ilə birlikte haşretsin. Tâ ki o korkulu günde nurlu, müşfik, mübarək eliyle elimizi tutsun, huzur-u Rəsuli-Əkrəm aleyhissalâtü Vəssalama bizi götürsün, inşâallah!..”

§385

Risale-i Nur Şakirdlerinden

§386

Feyzi, Emin

§387

* * *

§388

Bediüzzaman Hazretleri Kastamonu’da iken, Âyetü’l-Kübra adı ilə, Cənabı-Haqqın varlığını, birliğini, kainattaki mevcudatın lisanlarıyla ispat eden muazzam bir risale yazmışdır.

§389

Bu risale üçün Üstadımız “Şimdiki dehşetli tahribata qarşı bir həqiqət-i Kur’aniye və bir sedd-i a’zamdır.” demişdir.

§390

Kalbe geldiyi kimi acele olaraq yazdırılmış, birinci müsvedde ilə iktifa edilmişdir. Üstad “Yazdığım vaxt irade və ihtiyarım ilə olmadığını hissettiğimden öz fikrimle tanzim və ya ıslah etmeyi muvafık görmedim.” buyurmuşdur.

§391

Bu risale, ilk defa gizli olaraq tabedilmesinden dolayı, Üstad və talebelerinin hapsine səbəb olmuşsa da bilâhare Denizli və Ankara Ağır Ceza Mahkemeleri, iki senelik tetkikatlarından sonra beraetlerine və risalenin iadesine ittifakla qərar vermişlerdir.

§392

İmam-ı Ali (ra) gayb-aşina nazarıyla bu risaleyi görmüş “Kaside-i Celcelutiye”sinde bu risalenin ehemmiyetine və makbuliyetine işarə edib وَ بِال۟اٰيَتِ ال۟كُب۟رٰى اَمِنّٖى مِنَ ال۟فَجَت۟ fıkrasıyla onu şefaatçi yaparak dua etmişdir.

§393

Bu Âyetü’l-Kübra’nın tetkiki neticesinde Üstad və talebelerinin beraetle hapisten kurtulmaları, İmam-ı Ali’nin (ra) bu duasının qəbulünü ispat etmişdir.

§394

Bu asırdaki dalalet cereyanları, Müslümanların imanlarında şiddetli bir tahribat etmək teşebbüsüne qarşı, bu həqiqət-i Kur’aniyenin, bir sedd-i a’zam olaraq makam münasibətilə buraya dercedilmesi muvafık görüldü…

§395

* * *

§396

* * *

§397

Üçüncü Şuâ olan bu Münâcat Risalesi, Âyetü’l-Kübra və beş altı risaleler ilə birlikte Kastamonu’da telif edilmişdir. Üstadın Kastamonu’daki hayatının seyrine və meşguliyetine və hizmetinin hangi meseleler etrafında döndüyüne parlak bir numunedir. Bəli Said Nursî, bu risalelerdeki həqiqətlərin delâletiyle, millet və İslâmiyet üçün en elzem hizmet olan imanın takviyesi üçün çalışırdı.

§398

* * *

§399

Bu Səkkizinci Hüccet-i İmaniye, vücub-u vücuda və vahdaniyete delâlet ettiği kimi hem delail-i kat’iye ilə rububiyetin ihatasına və kudretinin azametine delâlet edər. Hem hâkimiyetinin ihatasına və rahmetinin şümulüne də delâlet və ispat edər. Hem kainatın bütün eczasına hikmetinin ihatasını və ilminin şümulünü ispat edər.

§400

Elhasıl, bu Səkkizinci Hüccet-i İmaniye’nin hər bir mukaddimesinin səkkiz neticesi var. Səkkiz mukaddimelerin hər birinde, səkkiz neticeyi delilleriyle ispat edər ki bu cihette bu Səkkizinci Hüccet-i İmaniye’de yüksək meziyetler vardır.

§401

Said Nursî

§402

* * *

Şəxsi oxuma qeydi

Bu qeyd yalnız cihazında saxlanır və serverə göndərilmir.

Ən çox 1 200 simvol