Lem'alar

The Tenth Gleam

منبع: risaleinur multilingual dataset, risale.site source · Risale-Nur multilingual research corpus
Risale reading plan
§1

رساله سیلی‏های محبت بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ يَو۟مَ تَجِدُ كُلُّ نَف۟سٍ مَا عَمِلَت۟ مِن۟ خَي۟رٍ مُح۟ضَرًا وَمَا عَمِلَت۟ مِن۟ سُٓوءٍ تَوَدُّ لَو۟ اَنَّ بَي۟نَهَا وَبَي۟نَهُٓ اَمَدًا بَعٖيدًا وَيُحَذِّرُكُمُ اللّٰهُ نَف۟سَهُ وَاللّٰهُ رَؤُفٌ بِال۟عِبَادِ این رساله یکی از اسرار آیه فوق را با بیان سیلی‏های محبت‌آمیزی که دوستانم در اثنای خدمت قرآنی و در نتیجه سهو و خطاها که مقتضای بشریت است متحمل شده‌اند تفسیر می‏کند. سلسله‏یی از کرامات خدمت قرآنی و نوعی از کرامت غوث اعظم - که به اذن الهی بر خدمت قدسی مذکور نظارت دارد و با همت و دعای خود به آن مدد می‏رساند - بیان خواهد شد تا کسانی که مشغول این خدمت قدسی هستند در جدیت و خدمات خویش ثبات یابند. کرامت این خدمت قدسی سه نوع زیر است: نوع اول: مربوط به احضار آن خدمت و سوق دادن خادمان به آن سوی است. نوع دوم: برطرف کردن موانع و دور کردن شر مضرات و سیلی زدن به آن‌هاست. حوادث این دو قسم زیاد و در عین حال طولانی‏ست. لذا به زمان دیگری موکول می‏کنیم و درباره ساده‏ترین آن‏ها که قسم سوم است بحث خواهیم کرد. نوع سوم: وقتی کسانی که خالصانه در راه خدمت تلاش می‏کنند دچار سستی گردند سیلی محبت‌آمیزی بر آن‌ها نواخته می‏شود تا بیدار شوند و خدمت را دوباره از سر گیرند. وقایع این قسم بیش از صد مورد است. فقط در بیست مورد از این حوادث، سیزده چهارده نفر سیلی محبت‌آمیز خورده‌اند و شش هفت نفر دیگر متحمل سیلی‏های زجرآور شده‌اند.

§2

همین سعید بیچاره است. هرگاه در خدمت فاصله‏یی ایجاد کرده و گفته‌ام به من چه ارتباطی دارد، و مشغول امور شخصی نفسم شده‌ام سیلی خورده‌ام؛ هم‏چنین گمانم این است که به دلیل اهمال کاری‌ها متحمل سیلی شده‌ام، زیرا همیشه بر خلاف مقصودی که مرا به‏سوی اغفال سوق می‏داده سیلی می‏خورده‏ام. سیلی‏های محبتی که سایر دوستان بااخلاصم متحمل شده‌اند نیز با صرف دقت و توجه معلوم شده است مانند من به دلیل اهمال در مقصدی بوده و سیلی‏های محبت در جهت عکس آن نواخته شده، لذا دانسته‌ایم که این قبیل حوادث از کرامات قرآنی‏ست. مثلاً این سعید بیچاره به همان مقدار که در (شهر) وان مشغول درس حقایق قرآنی بودم، حکومت وسوسه جو در زمان وقایع شیخ سعید به‌هیچ‌وجه ‏‏با من کاری نداشت و نمی‏توانست داشته باشد، اما همین که گفتم چه ارتباطی به من دارد، به نفس خویش پرداختم و برای نجات آخرتم به جایی چون غار مخروبه‏یی در کوه ارک خزیدم همان موقع بود که مرا بدون دلیل دستگیر و تبعید کردند. به بوردور فرستاده شدم. در آن‏جا نیز مدت زمانی که مشغول خدمت قرآنی بودم - در آن دوره خیلی مراقب تبعیدیان بودند- با این‌که همه باید هر شب خودشان را معرفی می‏کردند من و طلبه‏های با اخلاصم مستثنی شدیم. من هیچ‏گاه برای معرفی خود (نزد مأموران) نرفتم و آن‌ها را به رسمیت نشناختم. استاندار نزد فوزی پاشا که به آن‏جا آمده بود شکایتم را کرد. فوزی پاشا گفته بود «با او کاری نداشته باشید، فقط احترامش کنید.» آن چه باعث شده بود چنین سخنی بگوید قداست خدمت قرآنی بود، اما زمانی که اندیشه نجات نفسم به ذهنم خطور کرد و به فکر نجات آخرتم افتادم در خدمت قرآنی‌ام فاصله‏یی ایجاد شد، با عکس مقصدم سیلی خوردم. از تبعیدگاهی روانه تبعیدگاه دیگر شدم، یعنی مرا به اسپارتا فرستادند. در اسپارتا باز هم خدماتم را از سر گرفتم. بیست روز بعد برخی افراد بزدل هشدارم دادند: «ممکن است این وضعیت موجب ناخشنودی دولت شود. بهتراست کمی ‏احتیاط کنی.» اندیشه فکر کردن به خود دوباره در من قوت گرفت. گفتم: «کسی به دیدارم نیاید.» نتیجه این شد که مجدداً از آن تبعیدگاه به تبعیدگاه دیگر یعنی بارلا فرستاده شدم. در بارلا هرگاه فعالیت‏هایم دچار فترتی می‏شد و اندیشیدن به خود در من قوت می‏گرفت حتماً منافقی، ماری از اهل این دنیا بر من مسلط می‏شد. می‏توانم هشتاد حادثه برایتان نقل کنم که خود در این هشت سال، از سر گذرانده‌ام، اما برای این‌که خسته نشوید مختصر گفتم. برادران! سیلی‏های محبتی را که به سر خودم آمده بود برایتان گفتم، اگر اجازه دهید و حلالم کنید می‏خواهم وقایع مشابهی را که برای شما هم اتفاق افتاده است بازگو کنم. دلخور نشوید، اگر مایه رنجیدگی خاطر کسی شود نامش را با صراحت بیان نمی‏کنم.

§3

عبدالمجید برادر تنی‌ام که در میان طلبه‌ها رتبه اول را داشت، و طلبه‏یی عالی و فداکار بود، در (شهر) وان خانه زیبایی داشت، معلم بود و وضع مناسبی داشت. علاقمند بودم به منطقه مرزی بروم که خدمت قرآنی در آن‌جا بیشتر رواج داشت؛ انديشيد و با کسانی که موافق نظر من بودند گویا به دلیل منافعم همکاری نکرد و به رفتنم رأی نداد. دلیلش برای عدم همراهی این بود که گمان می‏کرد اگر من به مرز بروم خدمت قرآنی‌ام خالص و عاری از سیاست نخواهد بود و او را هم ممکن بود از شهر اخراج کنند. با خلاف مقصدش سیلی محبت‏آمیزی خورد. شهر وان، خانه زیبا و زادگاهش را ترک کرد؛ مجبور شد به ارغانی برود.

§4

مورد چهارم حافظ احمد مهاجر است، او خود می‏گوید: آری، من اعتراف می‏کنم که در خدمت قرآنی از نقطه‌نظر آخرتم در اجتهاد خود خطا کردم. آرزویی نمودم که در خدمت ایجاد وقفه کرد، سیلی محبت‌آمیز اما شدید و کفاره واری خوردم که حکایتش چنین است: استادم طرفدار نوگرایی‏های حکومتی در دین نبود. مسجد من در همسایگی او بود و ماه‏های سه گانه نزدیک می‏شد؛ دیدم اگر مسجدم را ترک کنم هم من ثواب زیادی را از دست خواهم داد و هم مردم محله به بی‌نمازی عادت خواهند کرد. اگر اصول جدید (حکومتی) را نمی‏پذیرفتم از ادامه مسؤولیت در مسجد منع می‏شدم. طبق اجتهاد خویش آرزو کردم استادم که به قدر جان دوستش داشتم موقتاً به روستای دیگری برود. نمی‏دانستم او اگر جای خود را تغییر دهد و به جای دیگری برود فترتی در خدمت قرآنی ایجاد می‏شود. درست در همان ایام سیلی خوردم. سیلی محبت‌آمیز اما چنان وحشتناکی که هنوز بعد از سه ماه عقلم به سرم نیامده است. خدا را شکر که با خبر قطعی استادم به او یادآوری شده است به رحمت الهی امیدوار باشیم که هر دقیقه از آن مصیبت در حکم یک روز عبادت خواهد بود. چرا که خطای مذکور مبتنی بر غرضی نبود، صرفاً وقتی به آخرتم اندیشیده بودم چنان آرزویی از ذهنم خطور کرد.

§5

مربوط به حقی افندی‏ست. او چون این جا نیست مانند خلوصی که وکالتش را داشتم، به وکالت از طرف او می‏گویم: زمانی که حقی افندی وظیفه طلبگی‌اش را به درستی ایفا می‏کرد فرماندار بداخلاقی آمد. حقی بر‏ای این‌که به استاد و خودش زیانی نرسد نوشته‏هایش را پنهان نمود و موقتاً خدمت نوریه خویش را رها کرد. ناگهان یک پرونده دادگاهی برایش گشوده شد که معنای سیلی محبت‌آمیز را داشت و به موجبش می‏بایست هزار لیره پرداخت می‏کرد. یک سالی با آن تهدید مواجه بود، تا این‌که آمد و در این جا دیدار کردیم. پس از بازگشت، خدمت قرآنی و وظیفه طلبگی‌اش را از سر گرفت. حکم سیلی محبت‌آمیز برطرف شد و تبرئه گردید. سپس برای نگارش قرآن به طرز جدید وظیفه‏یی بر عهده طلاب گذاشته شد. مسؤولیتی هم به حقی افندی داده شد. او انصافاً وظیفه‌اش را خیلی خوب انجام داد. یک جزء قرآن را بسیار زیبا نوشت، اما برای تأمین ضرورت‏های معیشت، خود را مجبور به قبول وکالت دید و پنهانی شروع به این کار کرد. ناگهان سیلی محبت‌آمیز دیگری خورد. همان انگشتی که با آن قلم را به‏دست می‏گرفت موقتاً شکست. به زبان معنا به او هشدار داده شد که نمی‏توانی با این انگشت هم وکالت دعاوی را برعهده بگیری و هم قرآن را کتابت کنی. ما چون از وکالت دعاوی او خبر نداشتیم از شکسته شدن انگشتش حیرت می‏کردیم. بعد از آن دانستیم که خدمت خالصانه قرآنی نمی‏خواهد انگشتان پاک و پاکیزه که خاص این کار هستند به امور دیگر آلوده شوند. خلاصه، آقای خلوصی را مانند خود دانستم و از طرف او سخن گفتم؛ حقی افندی نیز عیناً هم‌چون اوست. اگر با کاری که کردم راضی نیست، خود، داستان سیلی را که خورده است بنویسد.

§6

بکر افندی‏ست. او نیز چون در این جا حاضر نیست همان‌طور که به وکالت از برادرم عبدالمجید گفتم، با اطمینانی که به اعتماد و صداقت او دارم و با استناد به دانسته‏های همه دوستانِ خاصم مانند حافظ شامی ‏و سلیمان افندی می‏گویم: بکر افندی «کلام دهم» را منتشر کرد. «کلام بیست و پنجم» را که مربوط به اعجاز قرآن است برای نشر قبل از آن‌که ‏حروف جدید مطرح شود نزد او فرستادیم. برایش نوشتیم هم‌چنان که هزینه چاپ «کلام دهم» را ارسال کردیم هزینه «کلام بیست و پنجم» را نیز خواهیم فرستاد. نفس بکر افندی او را فریب می‏دهد و با در نظر گرفتن اوضاع فقیرانه من این ملاحظه را می‏کند که هزینه چاپخانه 400 لیره خواهد شد و احتمالاً این مبلغ را از جیب خود باید بپردازد و استاد هم به این امر راضی نخواهد شد، لذا «کلام بیست و پنجم» چاپ نشد و خسارت بزرگی به خدمت قرآنی وارد گردید. دو ماه بعد نهصد لیره به دست دزدان افتاد. او سیلی محبت‌آمیز و شدیدی خورد. ان‏شاءالله نهصد لیره ضایع شده حکم صدقه را خواهد داشت.

§7

حافظ توفیق شامی‏ست. او خود می‏گوید: آری، من اعتراف می‏کنم که ندانسته و به اشتباه به علت کارهایی که کردم و وقفه‏یی در خدمت قرآنی‌ام ایجاد شد دو سیلی محبت‌آمیز خوردم. تردیدی نداشتم که این سیلی به همان دلیل بوده است. سیلی اول: خدا را شکر خط عربی طوری به من احسان شده بود که تا حدودی با قرآن تناسب داشت. استاد پیش از همه از من خواست سه جزء را بنویسم آن گاه کار بین دوستان دیگر تقسیم شد. اشتیاق نگارش قرآن علاقه‌ام به خدمت در کار چرک‏نویس و پاک‏نویس رساله‏ها را از بین برد. از این‌که نسبت به دوستان دیگر که خط عربی نمی‏دانستند برترم احساس غرور به من دست داده بود. حتی زمانی که استاد در باره نگارش، از تدبیری برایم سخن گفت، با غرور گفتم «این کار به من مربوط می‏شود؛ من این را می‏دانم و نیازی به درس گرفتن ندارم.» برای همین خطا سیلی شدیدی خوردم که نمونه‌اش را ابداً به خاطر ندارم. نتوانستم به دوستم (خسرو) که خط عربی را از همه کم‏تر می‏دانست برسم. همه حیرت کرده‏بودیم. بعدها دانستیم که آن، سیلی بوده است. سیلی دوم: من اعتراف می‏کنم دو حالت، در رفتار خالصانه و صرفاً لوجه الله‌ام در خدمت قرآنی خدشه وارد ‏کرد، این بود که سیلی شدیدی خوردم. من در این شهر در حکم فرد غریبی هستم؛ غریبم. گلایه نباشد، چون میانه روی و قناعت را که مهم‏ترین قاعده مورد نظر استاد است رعایت نکردم دچار فقر شدم، چون مجبور بودم با افراد مغرور و خودبین نشست و برخاست کنم (حضرت حق عفو فرماید) مجبور به ریا و چاپلوسی در ظاهر جوانمردانه‏ هم می‏شدم. استادم بارها تذکر و هشدار می‏داد و وضعیتم را گوشزد می‏کرد، اما متأسفانه نمی‏توانستم خود را نجات دهم. این در حالی بود که شیاطین انسی و جنی از این حالت من که در ضدیت با روح خدمت به قرآن بود استفاده می‏کردند؛ در نتیجه سردی و وقفه‏یی در خدمت قرآنی ما ایجاد شد. مقابل این خطا سیلی شدید (و ان‏شاءالله محبت‌آمیزی) خوردم. شکی نماند که این سیلی مربوط به همان خطاست، داستان از این قرار است: من با این‌که هشت سال است هم مخاطب استادم هم کاتب چرک‏نویس‌ها و پاک‏نویس‏هایش، اما به مدت هشت ماه هم نتوانسته‌ام از رساله‏های نور استفاده کنم. از این وضع حیرت کردیم. هم من و هم استادم دنبال دلیل بودیم که چرا چنین شده است. در حال حاضر مطمئن هستیم که حقایق قرآنی نور است، روشنایی‏ست و با ظلماتی چون تصنع و تملق و تزلزل نمی‏تواند جمع ‏شود. به همین علت معانی حقایق رساله‏های نور گویی از من فاصله می‏گرفتند، می‏گریختند و از دسترسم خارج می‏شدند. از حضرت حق مسألت دارم از این پس اخلاصی شایسته آن خدمت عطا کند و از تصنع و ریا در برابر اهل دنیا نجاتم دهد. از برادران به ویژه از استادم التماس دعا دارم. پرخطا حافظ توفیق شامی‏

§8

سیرانی‏ست. او نیز هم‌چون خسرو یکی از طلبه‏های با درایتم بود که به رساله نور اشتیاق داشت. از طلبه‏هایی که در اسپارتا بودند نظرخواهي کردم درباره هم‏خوانی‌ها و توافقات آیات که کلیدی برای اسرار قرآنی و مفتاحی مهم در علم جفر است. جز او همه با کمال اشتیاق همراهی کردند. او چون در فکر دیگری بود و دل‏مشغولی دیگری داشت علاوه‌بر عدم همراهی، می‏خواست مرا نیز از حقیقتی که قطعی می‏دانستم منصرف کند. نامه‏یی نوشت که به جد آزرده خاطرم کرد. گفتم ‏ای وای که این طلبه‌ام را از دست دادم. درصدد اصلاح نظرش برآمدم اما با موضوع دیگری روبه‏رو شدم. سیلی محبت‌آمیزی خورد. قریب یک سال را در خلوتکده‏یی (یعنی در زندان) به‏سر برد.

§9

حافظ زهدی بزرگ است. او زمانی که در آغروس حکم ناظر طلبه‏های نور را داشت مرتبه معنوی و شریف طلبه‏ها را که پیروی از سنت سَنیّه و اجتناب از بدعت‏ها را مسلک خویش کرده بودند کافی ندانست و با این آرزو که نزد اهل دنیا موقعیتی کسب کند تعلیم‏ بدعتی مهم را برعهده گرفت. مرتکب خطایی کاملاً در تضاد با مسلک‏مان شد و سیلی محبت‌آمیز شگفت انگیزی خورد. با حادثه‏یی مواجه شد که می‏توانست شرف خانوادگی‌اش را زیر و زبر کند. متأسفانه با این‌که حافظ زهدی کوچک مستحق سیلی نبود حادثه دردناک مذکور دامن او را هم گرفت. این حادثه ان‏شاءالله به‏مثابه یک عمل جراحی نافع قلب او را از دنیا رهانده و به شکل کامل متوجه قرآن کند.

§10

مردی‏ست به نام حافظ احمد . او دو سه سال به صورت قابل تقديري در نگارش رساله‏های نور فعالیت می‏کرد و بهره‌مند می‏شد. اهل دنیا رگ ضعف او را یافته مورد استفاده قرار دادند. آن شوق جريحه‌دار شد. تماسش را با اهل دنیا شروع کرد تا بلکه از اهل دنیا ضرری نبیند و حرفش را به آن‌ها بفهماند و در ضمن موقعیتی کسب نماید و گشایشی نصیب معیشت سخت خود کند. در برابر وقفه و زیانی که به دلیل فوق متوجه خدمت قرآنی شد دو سیلی خورد: اول این‌که به رغم معیشت سختش پنج نفر دیگر به خانواده‌اش اضافه شد و دچار پریشانی بدتری گردید. و سیلی دوم: او کسی بود که در بحث شرف و حیثیت حساس بود و نمی‏توانست اعتراض و انتقاد حتی یک نفر را تحمل کند با این حال عده‏یی دسیسه گر او را ناآگاهانه چنان سپر بلای خویش قرار دادند که آبرویش زیر و زبر شد، یعنی نود درصد شرف و آبروی خود را از دست داد و اکثر اطرافیانش را علیه خود کرد. به هر حال خداوند ببخشد شاید از این موضوع متنبه شود و دوباره به انجام وظیفه‌اش بپردازد.

§11

با این احتمال که ممکن است رضایت نداشته باشد نوشته نشد.

§12

غالب است که معلم بود. او صادقانه و شایان تقدیر در پاک‏نویس کردن رساله‏های نور بسیار خدمت کرد و در برابر مشکلات ضعفی نشان نداد. بیش‏تر روزها می‏آمد بسیارمشتاقانه می‏شنید و نسخه برداری می‏کرد. سپس درمقابل سی لیره دست‏مزد، همه کلام‏ها و مکتوبات را برایش نوشتند. هدفش نشر رساله‌ها در زادگاه خود و آگاه کردن هم‏شهریانش بود. بعد، در نتیجه برخی افکار، رساله‌ها را آن طور که اندیشیده بود منتشر نکرد و در صندوق گذاشت. ناگهان بر اثر حادثه‏یی دردناک متحمل یک سال غم و اندوه شد. عوض چند نفر دشمن رسمی‏که در صورت انتشار رساله‌ها به عداوت با او می‏پرداختند گرفتار دشمنان بی‌انصاف و ستمگر زیادی شد و تعدادی از دوستانش را نیز از دست داد.

§13

حافظ خالد است. او خود می‏گوید: آری اعتراف می‏کنم زمانی که در ارتباط با چرک‏نویس آثاری که استادم در خدمت قرآنی منتشر می‏کرد با ذوق و شوق حضور داشتم بحث امامت جماعت مسجدی در محله ما مطرح بود. با نیت برتن کردن لباس روحانی و بستن عمامه‏یی که از قبل داشتم موقتاً در خدمت قرآنی‌ام وقفه‏یی ایجاد کردم و ناآگاهانه کنار کشیدم. با عکس مقصدم سیلی محبت‌آمیزی خوردم. با این‌که هشت نه ماه مسؤولیت امامت جماعت را برعهده داشتم و به رغم وعده‏های زیاد مفتی، به صورت شگفت انگیزی نتوانستم عمامه را ببندم. تردیدی باقی نماند که این سیلی محبت‌آمیز به دلیل همان قصور بوده است. من، هم مخاطب استادم بود و هم کاتب او. او با کنار رفتن من دچار سختی شده بود. به هر حال... بازهم شکر که پی به قصورمان بردیم و دانستیم که این خدمت تا چه حد قدسی‌ست و مطمئن شدیم که مانند شاه گیلانی استادی چون فرشته صیانت‌کننده در پشتمان است. اضعف العباد حافظ خالد

§14

سه مصطفی که سه سیلی مختصر خوردند: اول: مصطفی چاووش  هشت سال بود که در مسجد خصوصی کوچک ما از کار بخاری گرفته تا تهیه نفت و کبریت خدمت می‏کرد. حتی بعدها فهمیدیم هزینه تهیه نفت و کبریت را از جیب خودش می‏داده است. همیشه، مخصوصاً جمعه شب‌ها اگر کار ضروری و مهمی‏نداشت با جماعت بود. اهل دنیا با سوء استفاده از صفای دلش به او گفتند: «به عمامه حافظ که یکی از کاتبان «کلام‌ها»ست اشکال خواهند گرفت. ضمناً بهتر است اذانی که پنهانی (به زبان عربی) خوانده می‏شود موقتاً متوقف شود. تو به کاتب بگو تا درباره‌اش اعمال زور نکرده‌اند عمامه را بردارد.» او نمی‏دانست سخن گفتن از برداشتن عمامه کسی که مشغول خدمت قرآنی‏ست برای کسی ‏چون مصطفی چاووش  با آن روح متعالی تا چه حد سنگین تمام می‏شود. سخن آن‌ها را بیان کرده بود. من آن شب در عالم رؤیا دیدم: مصطفی چاووش در حالی که دستانش کثیف است پشت سر فرماندار به اتاقم آمد. روز بعد به او گفتم: مصطفی چاووش تو امروز با چه کسی دیدار کردی؟ من تو را با دستان آلوده پشت سر فرماندار دیدم. گفت:‏ «ای وای! چنین حرفی را مختار محل گفت به کاتب بگو. بعدش را نتوانستم بفهمم چه شد.» همان روز حدود یک اوکا (واحد وزن؛ تقریباً 1300 گرم.م) نفت به مسجد آورده بود. با این‌که اصلاً سابقه نداشت، در مسجد باز می‏ماند. بزغاله‏یی وارد می‏شود. کامله مردی می‏آید و برای تمیز کردن کثافات بزغاله‏ای از نزدیک سجاده من، به اشتباه نفت را به هر طرف مسجد می‏ریزد. عجیب است که متوجه بوی آن هم نمی‏شود. در واقع مسجد با زبان حال به مصطفی چاووش می‏گوید: «ما را به نفت تو نیازی نیست. به دلیل خطایت، نفت را نپذیرفتم.» و برای ابراز چنین اشاره‏یی، کاری کرد که آن مرد متوجه بو نشود. او حتی به رغم تلاش‌هاي زیادی که می‏کرد در آن هفته و جمعه شب نتوانست با جماعت همراهی کند و چند نماز مهم را از دست داد. بعدها بر اثر اظهار پشیمانی و استغفار جدی توانست صفای پیشین دل را دوباره به‏دست آورد. دو مصطفای بعدی: موضوع مربوط می‏شود به دو مصطفی که یکی از آن‌ها از طلبه‏های ارجمند و فعال من در محله «جلوقلعه» بود و دیگری دوست صادق و فداکار او حافظ مصطفی . پس از عید خبر داده بودم، برای این‌که دچار مشکلاتی نشویم و در خدمت قرآنی وقفه‏یی ایجاد نگردد، مردم فعلاً نزدمان نیایند، و اگر آمدن‏شان واقعاً ضروری‏ست یک نفر یک نفر بیایند. در چنین وضعیتی یک شب سه نفر با هم آمدند. تصمیم گرفته شد اگر پیش از طلوع آفتاب هوا مناسب بود بروند. به طرز بی‏سابقه‏یی هم مصطفی چاووش، هم سلیمان افندی، هم من، هم آن‌ها نتوانستیم به تدبیری ظاهر و آشکار فکر کنیم. کاری کرده بودند فراموش کنیم. هر کدام‏مان مسأله را به دیگری سپرده و بی‌احتیاطی کردیم. آن‌ها پیش از طلوع آفتاب رفتند. چنان باد و بورانی شد که دو ساعت تمام سیلی خوردند. نگران شدم نکند نجات پیدا نکنند. تا آن موقع در آن زمستان نه چنان توفانی به پا شده بود و نه من برای کسی تا این حد نگران شده بودم. می‏خواستم سلیمان را به عنوان جزای بی‏احتیاطی در پی‏شان بفرستم تا از صحت و سلامت‏شان مطلع شوم. مصطفی چاووش گفت: «اگر برود او هم گرفتار می‏شود، بعد من هم باید به دنبال او بروم، پشت سر من هم باید عبدالله چاووش بیاید.» «تَوَکَّلنَا عَلَی الله» گفتیم و به انتظار نشستیم. سؤال: مصیبت‏هایی را که متوجه دوستان خاصتان می‏شود سیلی می‏نامید و عتابی برای ایجاد وقفه در خدمت قرآنی تلقی می‏کنید. این در حالی‏ست که دشمنان واقعی شما و خدمت قرآنی در سلامت به‏سر می‏برند. چرا به دوستان سیلی زده می‏شود و در کار دشمنان دخالتی نمی‏شود؟ پاسخ: بر اساس سرّ: «اَلظُّلْمُ لَایَدُومُ و الکُفْرُ یَدُومُ» چون خطای دوستان در حق خدمت‏مان ظلم محسوب می‏شود خیلی زود عکس العمل می‏یابد، سیلی محبت‌آمیزی می‏خورند و اگر عاقل باشند بیدار می‏شوند. اما ضدیت دشمن با خدمت قرآنی و ممانعت از آن، ضلالت و گمراهی به‏شمار می‏رود. تجاوز آگاهانه یا ناآگاهانه آن‌ها به خدمت قرآنی از کارهای زنادقه به حساب می‏رود. کفر ادامه دارد، از این رو آن‌ها غالباً زود سیلی نمی‏خورند؛ هم‏چنان که مجازات جرم‏های کوچک در همان ناحيه داده می‏شود و به جرم‏های بزرگ در دادگاه‏های بزرگ رسیدگی می‏کنند؛ جزای خطاهای کوچک اهل ایمان و دوستان خاص نیز برای این‌که خیلی زود پاک شوند، گاه در دنیا و به سرعت داده می‏شود، اما جنایات اهل ضلالت آن قدر بزرگ است که جزای‌شان در حیات کوتاه دنیوی نمی‏گنجد، لذا به اقتضای عدالت (الهی) به محکمه کبری در عالم بقا حواله می‏شود، به همین دلیل اکثراً در این جا مجازات نمی‏شوند. حدیث شریف «الدُّنیَا سَجْنُ المُومنِ وَ جَنَّةُ الکَافرِ» به حقیقت مذکور اشاره دارد، یعنی مؤمن چون در این دنیا جزای بخشی از خطاهایش را می‏بیند دنیا برایش دار مجازات است. دنیا نسبت به آخرت سعادتمندانه آن‌ها زندان و جهنم است، و از آن‌جا که کافران از جهنم بیرون نخواهند آمد و بخشی از پاداش حسنات‏شان را در دنیا می‏بینند و سیئات بزرگ‏شان به تأخیر می‏افتد پس دنیا نسبت به آخرت‏شان جنت است، و الا مؤمن در این دنیا نیز از نظر معنا و حقیقت بسیار خوشبخت‌تر است. ایمان مومن در واقع حکم بهشتی معنوی را در روح او دارد و کفر کافر آتش جهنمی‏معنوی را در ماهیت کافر شعله ور می‏کند. سُب۟حَانَكَ لَا عِل۟مَ لَنَٓا اِلَّا مَا عَلَّم۟تَنَٓا اِنَّكَ اَن۟تَ ال۟عَلٖيمُ ال۟حَكٖيمُ

Private reading note

This note stays on this device and is never uploaded to a server.

Up to 1,200 characters