Lem'alar

The Twenty-Second Gleam

منبع: risaleinur multilingual dataset, risale.site source · Risale-Nur multilingual research corpus
Risale reading plan
§1

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ این رساله کوچکم را که شامل مسایل کاملاً خصوصی‏ست و آن را بیست و دو سال پیش که در ناحیه بارلای شهر اسپارتا بودم خاص محرم‏ترین و خاص‏ترین و خالص‏ترین برادرانم نوشته‏ام، از آن نظر که نشان از ارتباط با ملت و دولت اسپارتا دارد به والی عادل و دادگستری و انتظامات اسپارتا تقدیم می‏کنم. اگر مناسب دیده شد با حروف جدید یا قدیم در چند نسخه تایپ شود تا آنان نیز که 25، 30 سال است مترصد و در جستجوی رازهایم هستند بدانند هیچ راز پنهانی نداریم و بدانند که مخفی‌ترین رازمان همین رساله است. سعید نورسی اشارات ثلاثه این بخش مسأله سوم یادداشت هفدهم لمعه هفدهم بود؛ به دلیل شدت و شمول سؤالات مطرح شده در آن و قوت و درخشندگی پاسخ‏ها به عنوان بیست و دومین لمعه مکتوب سی و یکم وارد لمعات شد. لمعات باید برای این لمعه جایی باز کنند. مخصوص است و خاص محرم‏ترین و خالص‏ترین و صادق‏ترین برادرانمان می‏باشد. بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ وَمَن۟ يَتَوَكَّل۟ عَلَى اللّٰهِ فَهُوَ حَس۟بُهُ اِنَّ اللّٰهَ بَالِغُ اَم۟رِهٖ قَد۟ جَعَلَ اللّٰهُ لِكُلِّ شَى۟ءٍ قَد۟رًا این مسأله «سه اشارت» را به شرح زیر دربرمی‏گیرد:

§2

سؤال مهمی‏ست درباره شخص من و رساله نور. خیلی‌ها می‏گویند: با این‌که تو کاری به دنیای اهل دنیا نداری چرا آن‌ها مدام در امور آخرتی تو دخالت می‏کنند؟ در حالی که قانون هیچ دولتی با تارک الدنیاها و منزویان کاری ندارد. پاسخ: پاسخ سعید جدید به این سؤال سکوت است. سعید جدید می‏گوید: «پاسخ مرا تقدیر الهی بدهد!» با این حال ذهن و فکر سعید قدیم که بالاجبار و به رسم امانت نزد اوست می‏گوید: مقامات دولتی اسپارتا و مردم این ولایت باید پاسخ این سؤال را بدهند، زیرا دولتمردان و مردم این ولایت بیش از من با معنای نهفته در این سؤال مرتبطند. وقتی قرار است دولتی با هزاران نفر کارگزار و ملتی با صدها هزار نفر جمعیت به جای من فکر کنند و از من دفاع نمایند چه لزومی‏ دارد من با مدعیان گفتگو کنم و به دفاع از خود برخیزم. من نُه سال است که در این ولایتم و رفته رفته، بیش از پیش به دنیایشان پشت می‏کنم. هیچ حالی از احوالاتم نیز پوشیده نیست. پنهان‌ترین و خصوصی‌ترین رساله‏هایم به دست دولت‏مردان و برخی نمایندگان رسیده است. اگر دخالت‏های دنیوی می‏داشتم و موجب دلهره و نگرانی اهل دنیا می‏شدم و فکر و اقدامی‏ در جهت برهم زدن امور می‏داشتم (چرا) دولتمردان این ولایت و مناطق اطراف با این‌که نُه سال مشغول تحقیق دقیق بوده‌اند و من نیز بدون هیچ ابایی اسرارم را برای کسانی که نزدم می‏آمدند بیان می‏کردم، سکوت نموده و دخالتی نکردند. اگر اقدام ناپسندی می‏کردم که برای سعادت و آتیه ملت و وطن مُضر می‏بود، همه مقامات از استاندار تا رییس پاسگاه روستا در طول نُه سال گذشته مسؤول بودند. آن‌ها برای نجات خودشان از مسؤولیت مجبورند در مقابل کسانی که در برخورد با من کاه را کوه می‏کنند، کوه را کاه کرده و به دفاع از من برخیزند، لذا پاسخ این سؤال را به آن‌ها می‏سپارم. اما دلیل آن‌که ‏ملت این دیار عموماً مجبورند بیش از من، از من دفاع کنند این است: نُه سال است که ما با صدها رساله در این ولایت فعالیت کرده و بر حیات ابدی و نیروی ایمان و سعادت زندگانی مردم مبارک آن ‌که ‏دوست و برادرمان هستند بالفعل و آشکارا تأثیر گذاشته‌ایم. به‏واسطه رساله‏های مذکور هیچ دغدغه و ضرری متوجه احدی نشده و هیچ قصد مغرضانه سیاسی و دنیوی نیز مشاهده نگردیده است. الحمدلله ولایت اسپارتا به‏واسطه رساله نور برکت شام شریف در زمان گذشته و برکت دانشگاه الازهر را که مدرسه شناخته شده جهان اسلام است نصیب این منطقه نموده و مقام مبارکی را در جهت قوت ایمان و صلابت دین برایش حاصل کرده است. قوت ایمان در این دیار بر لاقیدی غلبه یافته و شوق عبادت بر لاابالی‏گری حاکم شده است. اسپارتا به برکت رساله نور در میان همه ولایات دیگر موقعيت ديندارانه‏ بالايي يافته است، لذا همه مردم این ولایت حتی بی‌دینان، مجبور به دفاع از من و رساله نور هستند. حق جزیی و بی‏اهمیت درمانده‏یی چون من که مسؤولیت خویش را به پایان رسانده و الحمدلله هزاران شاگرد به جای او مشغول فعالیت‏اند، در برابر حقوق بسیار باارزش آنان در دفاع، میلی به دفاع از خود نمي‌گذارد. کسی که هزاران نفر آماده دفاع از مدعیاتش می‏باشند قاعدتا نباید به دفاع از خود برخیزد.

§3

پاسخی‏ست به یک سؤال انتقادی اهل دنیا می‏گویند چرا از ما قهر کرده‏یی؟ سکوت کردی و یکبار هم مراجعت ننمودی. از ما به شدت گلایه مندی و می‏گویی «به من ظلم می‏کنید.» در صورتی که ما قائل به اصلی هستیم و بر اساس اقتضای زمانه برای خود موازینی داریم و تو عمل به این موازین را قبول نمی‏کنی. کسی که به قانون عمل کند ظالم نیست، اما کسی که زیر بار قانون نرود عصیان کرده است. از جمله در زمانه آزادی و در دوره جمهوریت که به تازگی آغاز کرده‌ایم، و در مقطعی که قانون برچیدن (انواع) سلطه و زورگویی حکم قانون اساسی ما را یافته است، از وضع فعلی و حکایت زندگانی سابقت می‏توان دریافت که توجه عامه مردم را گاه با ادعای عالم بودن و گاه با زاهد بودن به‏سوی خود جلب کرده و درصدد به دست آوردن مقامی ‏اجتماعی و ایجاد قدرتی بیرون از دایره نفوذ دولت هستی. ممکن است در اثنای زورمداری‏های مستبدانه‌ی (به تعبیر امروز) بورژواها، این وضع مورد استقبال قرار بگیرد، اما قوانین کامل سوسیالیسم و بولشویسم که با بیداری و حاکمیت طبقه عوام ما به ظهور رسیده و بیش از چیزهای دیگر به کار ما می‏آید، موجب شد قوانین سوسیالیسم را بپذیریم اما قبول وضعیت تو برای ما سنگین و با اصول‌مان در تضاد است، لذا حق شکوه و گلایه از فشاری که بر تو وارد می‏کنیم نداری. پاسخ: راهی که در حیات اجتماعی انسان‌ها گشوده می‏شود اگر موافق با قانون فطری کائنات حرکت نکند در امور خیر، و ترقی و پیشرفت موفق نخواهد شد و تمام حرکتش به حساب شرّ و تخریب نوشته می‏شود. مادام که در موافقت با قانون فطرت الزام وجود دارد تردیدی نیست که قانون مساوات مطلق را با تغییر فطرت بشر و از میان برداشتن حکمت اساسی موجود در آفرینش نوع بشرمی‏توان عملی کرد. آری، من به لحاظ نسب و از نظر زندگانی متعلق به طبقه عوام هستم، از نظر مشرب و اندیشه نیز از کسانی هستم که مکتب «مساوات حقوق» را قبول دارند؛ هم‏چنین از کسانی هستم که با سرّ عدالت برآمده از شفقت و اسلام از گذشته تاکنون با استبداد و زورگویی‏های طبقه خاصی که بورژوا نامیده می‏شود مخالفت داشته‏ام، این است که با تمام توان طرفدارعدالت کامل و مخالف ظلم و زور و ستم و استبداد هستم. اما فطرت و سرّ حکمت نوع بشر با قانون مساوات مطلق در تضاد است، زیرا فاطر حکیم برای آن‌که ‏کمال قدرت و حکمت خویش را نمایان سازد کاری می‏کند از چیزی اندک، محصولاتی فراوان به‏دست آید؛ نیز در صفحه‏یی کتاب‏های فراوان نوشته شود و با یک چیز به وظایف مختلف عمل شود، این است که با نوع بشر نیز وظایف هزاران نوع را عملی می‏سازد. براساس همین سرّ عظیم است که حضرت حق نوع انسان را بر فطرتی آفرید که هزاران نوع را نتیجه دهد و به تعداد هزاران نوع دیگر حیوانات، طبقات نمایان سازد. برای قوا، لطایف و حواس نوع بشر مانند سایر حیوانات محدودیتی لحاظ نشده و آن را آزاد گذاشته‌اند. به او استعداد سیر در مقامات بی‌انتها عطا گردیده است، لذا در عین حال که یک نوع است از حکم هزاران نوع برخوردار می‏باشد، به همین سبب خلیفه زمین، نتیجه کائنات و سلطان ذی حیات شده است. مهم‏ترین مایه و منبع قوت تنوع نوع انسانی، فضیلت مؤمنانه حقیقی توأم با مسابقه است. از میان برداشتن فضیلت با تغییر ماهیت بشر، خاموش شدن عقل، مردن قلب و نابودی روح او ممکن است. آری، من به جای سخن کامل زیر: با ظلم و بیداد نمی‏توان آزادی را از بین برد اگر می‏توانی سعی کن ادراک را از آدمیت بگیری که شایسته است بر چهره غدار این زمانه که حامل استبدادی وحشتناک در زیر پوشش آزادی‏ست کوبیده شود، و به اشتباه آن را متوجه شخص مهمی ‏می‏کنند که مستحق سیلی نیست؛ می‏گویم: با ظلم و بیداد نمی‏توان حقیقت را از بین برد اگر می‏توانی سعی کن قلب را از آدمیت بگیری یا این که: با ظلم و بیداد نمی‏توان فضیلت را از بین برد اگر می‏توانی سعی کن وجدان را از آدمیت بگیری تا آن را بر چهره این عصر زنند. آری، فضیلت مؤمنانه مدار ستمگری نیست و نمی‏تواند موجب استبداد شود. ظلم کردن و ستمگری بی‌فضیلتی است. به ویژه مهم‏ترین مشرب اهل فضیلت، آمیختن به حیات اجتماعی بشر با عجز و فقر و تواضع است. خداوند را سپاس که عمرمان بر مدار این مشرب طی شد و می‏شود. من چنین ادعای غرورآمیزی نمی‏کنم که دارای فضیلتم، لیکن از باب بیان نعمت الهی و به نیت سپاسگزاری می‏گویم: حضرت حق به فضل و کرمش، فضیلت تلاش در راه علوم ایمانی و قرآنی و درک آن را احسان فرموده است. این احسان الهی را الحمدلله در تمام زندگانی‌ام به‏واسطه توفیق الهی صرف منفعت و سعادت ملت مسلمان کرده و هم‏چنان که هیچ گاه عامل سلطه و ستم قرار نداده‌ام، از حُسن قبول خلق و توجه مردم نیز که مطلوب اکثر اهل غفلت است بنا به سرّی مهم نفرت داشته‌ام و از آن گریزانم. بیست سال از زندگانی گذشته‌ام به همین دلیل ضایع شد، لذا چنین چیزهایی را به حال خود مُضر می‏دانم، البته این را نشانه‏یی برای مقبولیت رساله نور می‏دانم؛ به همین دلیل آن‌ها (مردم) را از خود نمی‏رنجانم. اینک ‏ای اهل دنیا! با این‌که هیچ گاه متعرض دنیایتان نشده و با اصولتان به‌هیچ‌وجه ‏‏کاری نداشته‌ام و به گواهی نُه سال از زندگی‌ام که در اسارت گذشت هیچ قصد و آرزویی برای پرداختن دوباره به دنیا ندارم، (چگونه ادعا می‏کنید) از گذشته فردی مستبد و همواره مترصد فرصت بوده‌ام و اندیشه‏هایم استبدادی و تحکم‌آمیز است، و به موجب کدام قانون محدودیت‏ها و فشارهای فراوان بر من وارد می‏کنید؟ کدام مصلحت چنین چیزی را ایجاب کرده است؟ در حالی که هیچ دولتی درجهان اجازه چنین برخوردهای فرا قانونی را که مورد تأیید هیچ کس نیست نمی‏دهد؛ رفتارهای ناپسند اعمال شده در حق من، نه تنها موجب رنجش و آزردگی خاطر من شده که در صورت اطلاع، نوع بشر را نیز نگران و حتی تمام کائنات را دلگیر می‏کند!

§4

سؤالی جنون‌آمیز و فریبنده برخی از حکمرانان می‏گویند تو در این کشور زندگی می‏کنی؛ در حالی که گردن نهادن به قوانین جمهوری لازم است چرا در پرده انزوا خود را از قوانین مذکور بی‏نیاز می‏کنی؟ برای نمونه مزیت و فضیلتی خارج از مسؤولیت و قانون دولت را از آن خود دانسته و بدان طریق بر بخشی از ملت تسلط یافته نفوذ خود را اعمال می‏کنی و این با موازین جمهوریت که مستند بر اساس مساوات می‏باشد در تضاد است. تو چرا با این‌که مسؤولیت نداری کاری می‏کنی دیگران دستت را ببوسند؟ چرا فخر فروشانه رفتار می‏کنی تا دیگران اطاعتت کنند؟ پاسخ: آنان که موظف به اعمال قانون هستند پیش از دیگران خود باید به قانون عمل کنند. اگر عمل به قانونی را که خودتان به آن عمل نمی‏کنید از دیگران بخواهید، بدانید که پیش از هر کس دیگری این خودتان هستید که به قاعده و قانونتان ضربه می‏زنید و با آن مخالفت می‏کنید، چون از من می‏خواهید به قانون مساوات مطلق عمل کنم می‏گویم: هر گاه سربازی در موقعیت اجتماعی یک ژنرال قرار بگیرد و از توجه و احترامی‏که ملت برای آن ژنرال قائل است برخوردار گردد و مانند او مظهر حرمت و احترام (دیگران) شود، یا این‌که ژنرال مزبور مانند آن سرباز، یک نظامی‏ عادی شود و وضعی معمولی بیابد و جز زمان انجام وظیفه هیچ اهمیت دیگری برایش باقی نماند؛ یا فرض کنیم یک فرمانده تیزهوش ارتش که موجب پیروزی لشکریان شده است در توجه و حرمت و احترام عامه مردم با سربازی کند ذهن مساوی قرار داده شود؛ شما در آن صورت به حکم قانون مساواتتان می‏توانید به من چنین بگویید: «به خودت استاد مگو، اجازه مده به تو احترام بگذارند؛ فضیلت خود را انکار کن؛ به خدمتکارت خدمت کن و با گدایان رفیق شو!» اگر بگویید این حرمت و مقام و توجه مخصوص زمانی‏ست که در حال انجام وظیفه است و خاص مسؤولان می‏باشد، اما تو فرد بی‌مسؤولیتی هستی و نمی‏توانی مانند مسؤولان مورد احترام و توجه ملت قرار بگیری. به شما خواهم گفت: اگر انسان فقط عبارت از جسد بود و بدون مردن همواره در این جهان می‏ماند و اگر درِ قبر مسدود می‏شد و مرگ از میان می‏رفت و آن گاه وظیفه و مسؤولیت صرفاً متوجه سربازان و مأموران دولتی می‏گردید ممکن بود سخن شما معنایی داشته باشد، اما مادام که انسان فقط عبارت از جسد نیست و برای تغذیه جسد، قلب و زبان و عقل و مغز را به آن نمی‏خورانند و آن‌ها را از بین نمی‏برند، پس آن‌ها هم نیازمند اداره شدن هستند. و مادام که در قبر مسدود نمی‏شود و نگرانی از روبه‏رو شدن با آن سوی عالم قبر مهم‌ترین مسأله هر کسی‏ست بی‌شک وظایف مستند به اطاعت و احترام ملت منحصر به وظایف و مسؤولیت‏های اجتماعی و سیاسی و نظامی ‏مرتبط با حیات دنیوی مردم نیست. آری، دادن تذکره [گذرنامه .م] به مسافران برای انجام سفر یک وظیفه است، اما دادن تذکره به مسافران عالم ابدی و روشن نمودن راه ظلمانی آن‏ها نیز وظیفه‏یی‏ست که هیچ وظیفه دیگری بدان اهمیت نیست. انکار چنین وظیفه‏یی فقط در صورتی امکان پذیر است که مردن را انکار کنیم و شهادت سی هزار شاهد را قبول نداشته باشیم که هر روز با جنازه‏هایشان بر اعتقاد «الموت حق» مُهر تأیید می‏زنند. مادام که وظایفی معنوی مستند بر حاجات معنویِ ضروری وجود دارد، و مهم‏ترین آن وظایف، ایمان و فراگیری و تقویت آن می‏باشد که گذرنامه سیاحت در طریق ابد، چراغ قوه‌ی دل در برزخ ظلمات و کلید سعادت همیشگی‏ست. البته اهل معرفتی که وظیفه مذکور را به‏جا می‏آورند نعمت الهی و فضیلت ایماني عطا شده به آن‏ها را نادیده نمی‏گیرند و مرتکب کفران نعمت نمی‏شوند تا به مرتبه سفیهان و فاسقان سقوط کنند و خود را با سفاهت به بدعت‏های مراتب پست بیالآیند. این دلیل انزوایی‏ست که شما نمی‏پسندید و آن را مخالفت با مساوات می‏پندارید. توأم با این حقیقت، مورد خطاب من شما نیستید؛ شمایی که مرا با شکنجه آزار داده‌اید، شما متکبرانی که در انانیت و غرور و در شکستن قانون مساوات تا مرتبه فرعونیت پیش رفته‏اید؛ از رعایت تواضع در برابر متکبران، گمان ذلت می‏رود؛ پس نباید در برابرشان تواضع کرد؛ لذا خطاب من به اهل انصاف و تواضع و عدل است؛ به آن‌ها می‏گویم: خدا را شکر! من بر قصور و عجز خویش واقفم، نه تنها خواهان مقام متکبرانه‏ی احترام‌آمیزی فوق مسلمانان نیستم بلکه همواره با مشاهده قصور بی‌پایانم و با اذعان بر هیچ بودنم با استغفار آرامش یافته و از مردم به جای احترام درخواست دعا می‏کنم. فکر می‏کنم همه دوستان از این اخلاق من با اطلاع‌اند. لیکن این قدر هست که احتمالاً عزت و وقار علمی ‏مقتضی مقام خدمت به قرآن حکیم و تدریس حقایق ایمانی در اثنای خدمت و زمان درس را به حساب حقایق مزبور و شرف قرآن حفظ نموده و برای سر خم نکردن در برابر اهل ضلالت از وضعیت عزتمندانه فوق موقتاً برخوردار بوده باشم. به گمانم در حد قوانین اهل دنیا نیست که قادر به مخالفت با این مطالب باشد. شیوه رفتاری حیرت‏انگیز: بدیهی‏ست که اهل معارف در همه جا در مطالب علمی ‏و معرفتی به ارزیابی می‏پردازند، یعنی علم و معرفت را هر جا و نزد هر کس که ببینند به اعتبار مسلک‏شان نسبت به او اظهار دوستی و احترام می‏کنند. حتی اگر استادی از سوی دولت خصم به این کشور بیاید اهل معارف در احترام به علم و معرفت او به دیدارش می‏روند و حرمت او را نگاه می‏دارند. این در حالی‏ست که عالی‌ترین مجلس علمی‏ انگلستان وقتی پاسخ شش سؤال را در ششصد کلمه از مشیخت اسلامی‏ درخواست نموده بود، اهل معرفتی که مورد بی‌احترامی ‏معرفت پیشه‏گان این دیار قرار دارد با شش کلمه به آن شش سؤال پاسخ داد و مورد تقدیر قرار گرفت. او با علم و معرفت حقیقی به معارضه با مهم‏ترین معیار اجانب و اساسی‌ترین قاعده حکمایشان پرداخت و بر آن‏ها غلبه یافت. او با قوت معرفت و علمی‏که از قرآن اخذ کرده است به مقابله فیلسوفان اروپایی رفت و شش ماه پیش از انقلاب حریت، علما و حوزویان را در استانبول به مناظره دعوت کرد و بی‌آن که خود سؤالی بپرسد بی‌کم و کاست به سؤالات‌شان پاسخ‏های درست داد. چنین کسی که تمام زندگی خود را صرف سعادت ملت نموده، صدها رساله نوشته و به زبان این ملت که ترکی‏ست منتشر کرده و آنان را آگاه نموده است، او که اهل معرفت است و هم‏وطن و هم‏کیش و دوست و برادر، بیش از دیگران از سوی بعضی ‏از منسوبان اداره معارف و تعدادی از روحانیون رسمی ‏تحت فشار قرار می‏گیرد، و نسبت به او دشمنی و بی‏احترامی ‏می‏کنند. در برابر چنین وضعیتی چه باید گفت؟ این تمدن است؟ ارزش قائل شدن برای تعلیم و تربیت است؟ وطن دوستی‏ست؟ اهمیت دادن به ملیت است؟ قدر جمهوریت را دانستن است؟ حاشا و حاشا! هیچ؛ هیچ کدام این‌ها نیست. تقدیر الهی‏ست تا همان اهل معرفت از همان جا که امیدوار است شاهد دوستی باشد عداوت ببیند تا به دلیل حرمت و احترام گرفتار ریای علمی‏ نگردد و در کسب اخلاص موفق شود.

§5

بیان مطلبی که از نظر خودم حیرت‏انگیز و موجب شُکر است: در انانیت اهل دنیای کاملاً مغرور، چنان حساسیتی هست که اگر مبتنی بر شعور می‏بود رفتاری در حد کرامت یا نبوغی فوق‏العاده می‏شد. منظورم این است که انانیت ریاکارانه‏یی را که نفس و عقلم در وجود من حس نمی‏کنند انانیت آن‌ها با میزان حساسیت حس می‏کنند و با شدت تمام در برابر انانیتی که من آن را حس نمی‏کنم می‏ایستند. من در این هشت نُه سال، هشت نُه‌بار تجربه کرده‌ام؛ بعد از رفتارهای ظالمانه آن‌ها با من، همواره به قَدَر الهی اندیشیده و با گفتن این‌که «چرا خداوند اینان را بر من مسلط گردانیده است؟» در جستجوی دسیسه‏های نفسم برآمده ام. هر بار نیز دانسته‌ام که نفسم فارغ از درک و شعور به‌طور فطری به سمت انانیت تمایل یافته و یا دانسته و آگاهانه من را فریب داده است. در آن صورت نیز همواره گفته‌ام قَدَر الهی در متن ظلم ظالمان با من به عدل رفتار کرده است. مثلاً تابستان امسال دوستان مرا سوار اسب زیبایی کردند و به گردشگاهی رفتم. بی‌تأمل، در نفسم خواهان لذتی پرغرور شدم؛ آن گاه اهل دنیا چنان سخت در مقابل خواسته‌ام ایستادند که نه تنها آن خواسته‏ی پنهان، بلکه بسیاری از تمایلات دیگرم را از بین بردند. حتی این‌بار بعد از ماه رمضان و به دنبال کرامت غیبی و التفات امامی ‏مقدس و بزرگ که در گذشته در حق ما داشته است؛ در میان حُسن ظن و حرمت و احترام دیدار کنندگان و تقوا و اخلاص برادران، نفسم بدون اطلاع من با افتخار و زیر پوشش سپاسگزاری درصدد انانیتی ریاکارانه برآمد. در آن لحظه اهل دنیا با حساسیت بی‌پایان‌شان که ذره‏یی از ریاکاری را نیز قادرند تشخیص دهند به سراغم آمدند. من حضرت حق را شکر می‏گویم که ظلم آن‌ها واسطه اخلاص من گردید. رَبِّ اَعُوذُ بِكَ مِن۟ هَمَزَاتِ الشَّيَاطٖينِ ۝ وَاَعُوذُ بِكَ رَبِّ اَن۟ يَح۟ضُرُونِ اَللّٰهُمَّ يَا حَافِظُ يَا حَفٖيظُ يَا خَي۟رَ ال۟حَافِظٖينَ اِح۟فَظ۟نٖى وَ اح۟فَظ۟ رُفَقَائٖى مِن۟ شَرِّ النَّف۟سِ وَ الشَّي۟طَانِ وَ مِن۟ شَرِّ ال۟جِنِّ وَ ال۟اِن۟سَانِ وَ مِن۟ شَرِّ اَه۟لِ الضَّلَالَةِ وَ اَه۟لِ الطُّغ۟يَانِ اٰمٖينَ اٰمٖينَ اٰمٖينَ سُب۟حَانَكَ لَا عِل۟مَ لَنَٓا اِلَّا مَا عَلَّم۟تَنَٓا اِنَّكَ اَن۟تَ ال۟عَلٖيمُ ال۟حَكٖيمُ

Private reading note

This note stays on this device and is never uploaded to a server.

Up to 1,200 characters