Lem'alar

The Twenty-Fourth Gleam

منبع: risaleinur multilingual dataset, risale.site source · Risale-Nur multilingual research corpus
Risale reading plan
§1

این بخش، مسایل دوم و سوم یادداشت پانزدهم بود و بنابر اهمیت، لمعه بیست و چهارم نام گرفت. يَٓا اَيُّهَا النَّبِىُّ قُل۟ لِاَز۟وَاجِكَ وَبَنَاتِكَ وَنِسَٓاءِ ال۟مُؤ۟مِنٖينَ يُد۟نٖينَ عَلَي۟هِنَّ مِن۟ جَلَابٖيبِهِنَّ … اِلٰى اٰخِرِ آیه فوق به رعایت حجاب فرمان می‏دهد و تمدن لاابالی (غرب) نیز در مخالفت با این حکم قرآن پیش می‏رود؛ حجاب را امری فطری نمی‏داند و آن را اسارت تلقی می‏کند . از حکمت‏های متعدد قرآن حکیم که دلالت بر فطری بودن کامل این حکم و غیر فطری بودن مخالفانش دارد فقط چهار حکمت را به شرح زیر بیان می‏کنیم:

§2

حجاب برای زنان فطری‏ست و فطرت آن‌ها چنین امری را اقتضا می‏کند. زنان به لحاظ آفرینش ضعیف و لطیف هستند و به یاری مردی نیاز دارند که از آن‌ها و فرزندان‏شان که از جان خود بیش‏تر دوست‌شان دارند حمایت کند. این است که آنان در این‌که دوست داشته شوند، و مورد تنفر و بی‌توجهی قرار نگیرند دارای میلی فطری هستند. از هر ده زن، شش هفت نفر یا سالخورده‏اند یا زیبا نیستند؛ آن‌ها علاقه‏یی هم ندارند که این وضع را نزد هر کس نمایان سازند؛ یا حسودند و دوست دارند از کسانی که زیباتر از آن‏هایند زشت‌تر دیده نشوند؛ آن‌ها هم‏چنین از مورد تجاوز و اتهام قرار گرفتن می‏ترسند و برای این‌که تعرضی به آن‌ها نشود و در نگاه همسرشان متهم به خیانت نشوند فطرتاً خواهان حجاب هستند، حتی اگر دقت شود زنان سالمند بیش از دیگران مراقب خود هستند. از هر ده زن یکی دو نفر را می‏توان یافت که هم جوان باشند، هم زیبا و هم از نشان دادن اندام خود ناراحت نشوند. معلوم است که انسان از نگاه کساني که مورد پسندش نبوده و دوست‌شان ندارد متأثر شده و احساس ناراحتی می‏کند. البته زن زیبایی که لباس‏های باز و نامناسبی می‏پوشد اگر از دیده شدن توسط دو سه مرد نامحرم در هر ده مرد خشنود شود از هفت هشت نفر دیگر نيز ناراضی خواهد بود. نیز زن زیبایی که اهل فساد و کار ناشایست نیست به دلیل ظرافت و سريع‌التأثّر بودنش قطعاً از نظرهاي ناپسند که زهرآگین است و تأثیرش به لحاظ مادی قابل تجربه می‏باشد ناخشنود می‏شود. حتی شنیده‌ایم بسیاری از زنان در اروپا که پوششی هم در آن‌جا رعایت نمی‏شود از نوع نگاه‏های مذکور در عذاب‌اند و به پلیس شکایت می‏برند که «این آدم‏های رذل ما را با نگاه‏هایشان محبوس و اذیت می‏کنند.» پس مشخص می‏شود مخالفت تمدن با حجاب خلاف فطرت است. فرمان قرآن به رعایت حجاب علاوه‌ بر این‌که امری فطری‏ست زنان را که به عنوان معدن مهربانی قادرند همراه همیشگی ارزشمندی شوند با حجاب از سقوط نجات می‏دهد و از خواری و اسارت معنوی و درماندگی می‏رهاند. در زنان به شکل فطری نسبت به مردان بیگانه ترس و واهمه وجود دارد. واهمه نیز فطرتاً اقتضای حجاب را دارد، زیرا علاوه‌بر تحمل بامشقتِ بار فرزند در هشت نُه ماه که لذتی هشت نُه دقیقه‏یی را به‌طور جدی تلخ می‏کند، احتمال بلای هشت نُه سال تربیت فرزندی بدون حامی‏در عوض هشت نُه دقیقه لذت نامشروع وجود دارد؛ و به دلیل مکرر بودن این مطلب است که فطرت زن از نامحرمان می‏هراسد و به شکل تکوینی سعی بر محفوظ بودن دارد. خلقت ضعیف زن به پوشیدگی امر می‏کند و با قوت اخطار می‏دهد تا تمایلات نامحرم را تحریک نکند و به تجاوزشان میدان ندهد؛ نیز گوشزد می‏کند که زن سنگر، قلعه و چادری دارد. شنیده‌ام در مرکز و پایتخت حکومت، در میان بازار، در روز روشن و در مقابل چشم مردم یک کفاش معمولی عملاً مزاحم همسر بي‌حجاب کسی شده که از نظر مقام و موقعیت در جهان فرد بزرگي‌ست. این یک سیلی‏ست بر چهره بی‌حیای کسانی که مخالف حجاب‌اند.

§3

ارتباط، محبت و علاقه شدیدی که در بین زن و مرد هست صرفاً برخاسته از نیازهای زندگانی مادی نیست. یک زن به‌طور خاص فقط همراهِ زندگی همسرش در اين زندگانی دنيوي نیست، بلکه در حیات ابدی نیز همراه زندگی اوست. مادام که زن در حیات ابدی نیز همراه همسرش است بی‌تردید می‏بایست نظر فرد دیگری جز همسر را که دوست و همراه ابدی‌اش است جلب زیبایی‏های خود نکند و موجب رنجش خاطر و حسادت او نگردد. علاقه همسر مؤمن او بنابر سرّ ایمان به حیات دنیوی منحصر نیست و به دوران زیبایی و در عین حال حیوانی محدود نمی‏شود و محبتی گذرا نیست بلکه در حیات ابدی نیز همراه زندگی اوست و با محبت و احترامی‏جدی و اساسی مرتبط است؛ هم‏چنین با توجه به این‌که احترام و محبت جدی شوهر محدود به دوره جوانی و زمان زیبا بودن زن نمی‏شود بلکه در سالمندی و زمانی که جمالش را از دست داده است نیز نسبت به او محبت دارد، پس زن نیز در مقابل می‏بایست زیبایی‏های خویش را خاص او کند و محبتش را به او منحصر گرداند و این مقتضای انسانیت است؛ در غیر این صورت با سودي اندک و خسارتي فراوان روبه‌رو خواهد شد. از نظر شرعی شوهر باید هم کفو همسرش باشد یعنی باید مناسب هم باشند. مهم‏ترین موضوع در تناسب و هم کفو بودن مربوط به دیانت است. خوشا به حال شوهری که نظر بر دیانت همسرش دارد و از او پیروی می‏کند و برای این‌که همراه خود را در حیات ابدی از دست ندهد متدین می‏شود. سعادتمند است آن زنی که نظر بر دیانت شوهرش دارد و برای آن‌که ‏هم‏سفر ابدی‌اش را از دست ندهد وارد عرصه تقوا می‏شود. وای بر مردی که به سفاهت و لاابالی‌گری می‏پردازد و همسر صالحه‌اش را برای همیشه از دست می‏دهد. چه بیچاره است زنی که از همسر متقی‌اش پیروی نمی‏کند و همراه خوب ابدی‌اش را از دست می‏دهد. هزاران بار وای بر زوج و زوجه‏یی که از فسق و سفاهت یک‏دیگر تقلید می‏کنند و برای به آتش افتادن به هم یاری می‏رسانند.

§4

سعادت حیاتی یک خانواده به‏واسطه امنیت، احترام صمیمانه و محبت متقابل بین زن و شوهر ادامه می‏یابد. بی‌حجابی و عدم رعایت پوشش، امنیت خانواده را از بین می‏برد و بر احترام و محبت متقابل ضربه وارد می‏کند، زیرا از هر ده زن بی‏حجاب فقط یک نفر چون زیباتر از شوهر خود را نمی‏بیند سعی نمی‏کند از مردان اجنبی دلربایی کند، نه نفر دیگر مناسب‌تر از شوهر خود را می‏بینند. از بیست مرد نیز فقط یک مرد زنی زیباتر از همسر خود را نمی‏بیند؛ در آن صورت علاوه ‌بر این‌که احترام و محبت صمیمانه متقابل از بین می‏رود حس به غایت پلید و بی‌نهایت پستی نیز در آدمی‏سربرمی‏آورد. انسان در برابر محارمی ‏چون خواهر فطرتاً نمی‏تواند حامل حس شهوانی باشد، زیرا چهره و سیمای محارم از آن نظر که به دلیل خویشاوندی و محرمیت، مهربانی و محبت مشروع را حس می‏کنند، نفس و تمایلات شهوانی را برنمی‏انگیزند. البته بی‌مبالاتی و بیرون گذاشتن جاهایی از بدن مانند پاها که از نظر شرعی نشان دادنشان به محارم نیز جایز نمی‏باشد، سبب می‏شود حس پلیدی در نفس‏های سفلی سر برآورد؛ چرا که سیمای محرم از محرمیت خبر می‏دهد و شبیه نامحرم نیست، لیکن برای مثال پایی که پوشیده نیست در محرم و غیر محرم مساوی‏ست. علامت مشخصه‏یی وجود ندارد که خبر از محرمیت دهد، لذا در بعضی ‏از محارم ضعیف النفس امکان برانگیختن نظر هوس‏آلود حیوانی وجود دارد. چنین نظری نیز انسانیت را چنان به سقوط می‏کشاند که مو بر تن آدمی ‏می‏ایستد.

§5

معلوم است که ازدیاد نسل مطلوب همه است. هیچ ملت و دولتی نیست که طرفدار افزایش جمعیت نباشد. حتی رسول اکرم(ع) فرمود‏‏ند: «تَناکَحُوا تَکَاثَرُوا فَاِنِّی اُباهِی بِکُمُ الاُمَم» (او کما قال) یعنی ازدواج کنید تعدادتان زیاد شود، من در قیامت به کثرت جمعیت شما افتخار خواهم کرد. کنار گذاشتن حجاب نه تنها موجب افزایش ازدواج نمی‏شود بلکه آن را کاهش می‏دهد؛ چرا که لاابالی‏ترین جوان امروزی هم دوست دارد شریک زندگی‏اش فرد شریفی باشد، چون نمی‏خواهد همسرش مانند خود او امروزی و بدون حجاب باشد، لذا مجرد می‏ماند و ممکن است قدم در راه فحشا بگذارد. زن البته چنین نیست؛ تا این حد همسرش را تحت انقیاد خود درنمی‏آورد، زیرا اساسی‏ترین خصلت زن (از آن نظر که در زندگی خانوادگی مدیر داخلی است و مأمور محافظت از اموال و اولاد و همه چیز شوهرش می‏باشد) صداقت و امین بودن است. عدم رعایت حجاب این صداقت را از بین می‏برد و امین بودن زن را در نگاه شوهر نابود می‏سازد و موجب عذاب وجدان (زن) می‏شود. حتی اگر دو خصلت پسندیده مردان یعنی جسارت و سخاوت در زنان موجود باشد از آن‌جا که این دو خصلت برای امنیت و صداقت مذکور مُضر می‏باشد اخلاق سیئه به‏شمار می‏رود و از آن‏ها با عنوان خصلت‏های ناپسند یاد می‏شود، اما وظیفه شوهر در قبال زن، خزانه‏داری و صداقت نیست بلکه حمایت و مهربانی و احترام گذاشتن است. این است که مرد در انحصار قرار نمی‏گیرد و می‏تواند زنان دیگری را به نکاح خود درآورد. مملکت ما را نباید با اروپا قیاس نمود، در آن‌جا به دلایل گوناگون – چون دوئل – به رغم بی‏حجابی، اندکی از ناموس محافظت می‏شود، اگر بخواهند به همسر کسی که عزت نفس دارد با نظر ناشایستی نگاه کنند اول باید کفن‏شان را به گردن آویزند و بعد این کار را بکنند. نیز طبیعت (انسان‏های) ممالک سرد اروپایی مانند خود آن کشورها سرد است. آسیا یعنی قاره جهان اسلام نسبت به آن‌جا گرم است. آشکار است که محیط بر اخلاق انسان تأثیر می‏گذارد. بی‏حجابی در آن مناطق سرد (اروپا) برای تحریک هوس‏های حیوانی آدم‏های سرد مزاج و برانگیختن آن‏ها شاید مدار رفتارهای سوء و زیاده‌روی نشود، اما بی‏حجابی در ممالک گرم که مردمانش حساس‏اند و زود تحت تأثیر قرار می‏گیرند هوس‏های نفسانی انسان‏ها را همواره تحریک می‏کند و موجب رفتارهای ناپسند فراوان و زیاده‏روی و ضعیف شدن نسل و کاهش توان می‏گردد. این جا فرد به عوض این‌که در یک ماه یا بیست روز به احتیاج فطری‌اش پاسخ دهد گمان می‏کند مجبور است هر چند روز یک بار دست به اسراف و زیاده‌روی بزند، درآن صورت اگر مغلوب نفس خویش باشد، چون می‏بایست در هر ماه حدود پانزده روز به دلیل عوارضی چون حیض از زن فاصله بگیرد، به سوی فحشا میل می‏کند. شهری‏ها نمی‏توانند مانند روستاییان و صحرانشینان باشند و حجاب را کنار بگذارند، زیرا در روستاها و صحراها مردم درد معیشت دارند و چون کار بدنی می‏کنند خسته می‏شوند؛ هم‏چنین زن معصوم و کارگر روستایی نسبت به زن شهرنشین نظرها را کم‏تر به خود جلب می‏کند؛ این است که بی‌حجاب بودن زنان زمخت روستایی نمی‏تواند تحریک‌کننده هوس‏های نفسانی گردد و چون مردان لاقید و بی‌کار هم در روستا کم هستند یک دهم مفاسد شهر در روستا دیده نمی‏شود، لذا اینان را نمی‏توان با آنان قیاس نمود. بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ

§6

در ایامی‏که در برخی ولایات توجه صمیمانه و گرم گروه بانوان را به رساله‏های نور می‏دیدم و از اعتمادشان به درس‏هایی که از رساله‏های نور می‏دادم وفراتر از حد من بود مطلع می‏شدم، هنگامی‏که سومین بار به شهر مبارک اسپارتا و مدرسه معنوی الزهرا آمدم، شنیدم گروه مبارک بانوان که خواهران آخرتی من هستند انتظار داشته‌اند درسی به آن‌ها بدهم. منظور این بود که در مساجد به صورت موعظه درسی برایشان داشته باشم. این در حالی‏ست که من از چهار پنج جهت بیمار و پریشان حالم، طوری که توان سخن گفتن و اندیشیدن را ندارم؛ با این حال امشب تذکر شدیدی بر قلبم الهام شد که: پانزده سال پیش به درخواست جوانان "رساله جوانان" را برای آن‌ها نوشتی و بهره فراوانی از آن برده شد؛ در صورتی که زنان در زمانه فعلی بیش از جوانان به چنان راهنمایی نیازمندند. من نیز در برابر این تذکر به رغم عجز و ضعف و پریشانی‌ام برخی مطالب لازم را در قالب "سه نکته" برای خواهران گرامی‏و فرزندان جوان و معنوی‌ام بیان می‏دارم:

§7

از آن‌جا که یکی از مهم‏ترین پایه‏های رساله نور شفقت و مهربانی‏ست و گروه زنان نیز قهرمانان این عرصه می‏باشند لذا آن‌ها به‌طور فطری بیش‏تر با رساله نور مرتبطند. خداوند را سپاس که این ارتباط فطری در بسیاری جاها احساس می‏شود. فداکاري موجود در اين شفقت، معناي اخلاصي حقيقي و فداکاري بدون چشم‌داشت را افاده مي‌کند؛ به همین دلیل در زمانه کنونی اهمیت فراوانی دارد. آری یک مادر برای نجات فرزندش از خطر بی‌آن که انتظار دستمزدی داشته باشد جان خود را فدا می‏کند و با اخلاصی حقیقی و به اعتبار وظیفه فطری، خود را قربانی اولادش می‏کند و این نشان می‏دهد که قهرمانی بسیار والایی در خانم‌ها وجود دارد. زن با تقویت این قهرمانی می‏تواند حیات دنیوی و ابدی خویش را نجات بخشد، لیکن سجیه ارزشمند و قدرتمند مذکور به موجب بعضی ‏از جریان‏های نامطلوب ظهور نمی‏یابد یا این‌که مورد سوء استفاده قرار می‏گیرد. یک نمونه کوچک از صدها نمونه موجود چنین است: مادر مهربان برای این‌که فرزندش به خطر نیفتد و همواره بهره‌مند شود و پیشرفت کند برای هر گونه فداکاری آماده است و او را بدین شکل تربیت می‏کند. برای این‌که فرزندش به مقامات عالی برسد همه دارایی‏اش را می‏دهد و او را از مکتب حفظ قرآن بیرون آورده و به اروپا می‏فرستد. لیکن به این فکر نمی‏کند که حیات ابدی فرزندش به خطر می‏افتد؛ تلاش می‏کند او را از زندان دنیا برهاند، بی‌آن‌که به جهنمی‏شدن او بیندیشد. کاملاً در تضاد با شفقت فطری به جای این‌که موجب شود فرزند در آخرت شفیع او شود او را شاکی و معترض می‏کند. فرزندش (در قیامت) چنین شکایت خواهد‏کرد: "چرا به جای این‌که ایمان مرا تقویت کنی، موجب هلاکتم شدی؟" او در دنیا نیز چون تربیت اسلامی ‏را کامل اخذ نکرده است قادر نخواهد بود در برابر مهربانی بی‏دریغ مادر چنان که شایسته است رفتار کند و بلکه کوتاهی‏هایی هم خواهد داشت. اگر از مهر و محبت حقیقی سوء استفاده نشود و مادر بر اساس سرّ شفقت برای نجات فرزند بیچاره‏اش از جهنم که حبس ابدی‏ست و از ضلالت که نیستی ابدی‏ست بکوشد، نمونه‏یی از همه خوبی‌ها و حسنات فرزند در دفتر اعمال مادر ثبت می‏شود؛ و پس از درگذشت مادر نیز با نیکی‏های خود روح او را منور می‏کند. به این‌ترتیب فرزند در آخرت نه تنها از مادر شکایتی نخواهد داشت بلکه با تمام روح و جان خویش شفیع او می‏گردد و در حیات جاوید فرزند مبارکی برایش خواهد بود. آری، نخستین استاد و تأثیرگذارترین معلم آدمی، مادر اوست. بدین مناسبت معنایی را که به قطع و همواره در خود احساس نموده‌ام بیان می‏کنم: من در هشتاد سال عمرم با این‌که از هشتاد هزار نفر درس گرفته‌ام سوگند می‏خورم اساسی‌ترین و ماندگارترین و تازه‌ترین درس‌ها، تلقینات و دروس معنوی‏ بوده است که از مرحوم مادرم فراگرفته‌ام؛ درس‏هایی که تو گویی در وجود مادی‌ام چون بذرهایی نهادینه شده‏اند. به عینه می‏بینم که سایر دروس بر روی همان بذرها استوار شده‏اند، یعنی اینک در هشتاد سالگی، درس‏هایی را که مرحوم مادرم در یک سالگی به روح و فطرتم تلقین نمود، چون بذرهایی اساسی در میان حقیقت‏های بزرگ می‏بینم. از جمله به یقین می‏بینم مهربانی کردن را که مهم‏ترین پایه از چهار پایه اساسی مسلک و مشرب من می‏باشد، نیز ترحم و مرحمت را که بزرگ‏ترین حقیقت رساله نور است از افعال و حالات و درس‏های معنوی مادرم فرا گرفته ام. آری، با سوء استفاده از محبت مادرانه که به‏واسطه اخلاص حقیقی حامل فداکاری حقیقی‏ست به آخرت کودک بی‏گناه که در حکم خزانه الماس است فکر نمی‏کنند و او را متوجه دنیایی می‏کنند که هم‌چون شیشه‏هایی موقت و شکننده است؛ چنین محبتی در حق کودک در واقع سوء استفاده از شفقت و مهربانی مذکور است. آری، این را که زنان چنین کار قهرمانانه‏یی را به‏واسطه شفقت و مهربانی (ذاتی) انجام می‏دهند و در مقابل، هیچ مزدی نیز طلب نکرده و بدون این‌که در پی خودنمایی یا منفعت شخصی باشند روح و جان‏شان را فدا می‏کنند، مرغ نیز اثبات می‏کند که از نمونه بسیار کوچک شفقت مزبور برخوردار است؛ مرغ برای نجات جوجه‌اش به شیر حمله ور می‏شود و خود را فدا می‏کند. حال می‏گوییم لازم‌ترین و ارزشمندترین پایه در تربیت اسلامی‏و اعمال اخروی، اخلاص است و اخلاص حقیقی در فعل قهرمانانه شفقتی که گفته شد وجود دارد. اگر این دو مطلب در میان گروه مبارک مذکور شروع به ظهور کند موجب سعادتی بزرگ در عالم اسلام خواهد شد. این در حالی‏ست که فعل قهرمانانه مردان بدون چشم‏داشت انجام نمی‏شود. آن‌ها از صد جهت انتظاراتی دارند. دست کم انتظار عزت و افتخار دارند. لیکن متأسفانه طایفه مبارک زنان برای نجات از شرّ و تحکم مردان ظالم به طرز دیگر و به نوعی متفاوت که از ضعف و عجز سرچشمه می‏گیرد گرفتار ریاکاری می‏شوند.

§8

امسال در اثنای انزوا در حالی که از زندگی اجتماعی فاصله گرفته بودم به خاطر برخی از برادران و خواهران نورجی‌ام متوجه دنیا شدم. دیدم بیش‏تر دوستانی که با من دیدار می‏کنند از زندگی خانوادگی خود گله مندند. گفتم "ای وای"، خانواده برای انسان مخصوصاً برای فرد مسلمان پناهگاه، نوعی بهشت و دنیای کوچک اوست. گفتم نکند این (پناهگاه) هم در حال خراب شدن است. دلیل آن را جویا شدم. دانستم یک دو کمیته مشغول فعالیت‌اند تا جوانان را به‏سوی هوا و هوس و لاقیدی سوق دهند و آنان را از راه به در کنند و به این‌ترتیب به حیات اجتماعی اسلام، در نتیجه به دین اسلام صدمه بزنند. احساس کردم به همین شکل یکی دو کمیته هم پنهانی مشغول‌اند تا غافلان بیچاره زنان را به راه ناشایست و خطا بکشانند. دریافتم که از همان نقطه ضربه وحشتناکی متوجه ملت اسلام است. من به شما خواهرانم و به جوانانتان که فرزندان معنوی‌ام هستند قاطعانه می‏گویم که تنها چاره نجات سعادت دنیوی بانوان هم‌چون سعادت اخروی‌شان و نیز تنها راه حفظ سجایای والای فطری آن‌ها چیزی نیست جز تربیت دینی در دایره اسلام. حتماً حال و روز آن طایفه بیچاره در روسیه را شنیده‏اید. در جایی از رساله نور گفته شده است: مرد عاقل، دوست داشتن همراهش را بر جمال و زیبایی موقت، ظاهری و فانی او بنا نمی‏کند، بلکه محبت را باید بر مهربانی و حسن سیرت خاص زن که بهترین و دایمی‏ترین زیبایی و جمال اوست استوار کرد، تا وقتی آن بیچاره پیر شد محبت همسرش نسبت به او ادامه یابد، زیرا همسر او این گونه نیست که فقط همراه و یاوری موقت در زندگی دنیوی باشد بلکه در حیات ابدی نیز شریک دوست داشتنی اوست؛ لذا سالمند که می‏شوند می‏بایست نسبت به هم احترام و محبت بیش‏تری داشته باشند. زندگی خانوادگی که با یک همراهی موقت و حیوانی که زیر پرده تربیت مدنی امروز قرار دارد و به مفارقتی همیشگی منجر می‏شود مواجه است و از اساس در حال نابودی‏ست. باز در جای دیگری از رساله نور گفته می‏شود سعادتمند است مردی که برای از دست ندادن همراه ابدی خود با تقلید از همسر صالحه‏اش، خود نیز فرد صالحی می‏شود. نیز خوشبخت است آن زنی که می‏بیند همسرش فرد متدینی‏ست و برای این‌که دوست و رفیق ابدی خود را از دست ندهد او هم کاملاً متدین می‏شود و در سعادت دنیوی، سعادت اخروی خود را نیز به دست می‏آورد. بدبخت مردی‏ست که از همسرش که فرد لاقیدی‏ست پیروی می‏کند و تلاشی هم برای اصلاحش نمی‏کند و خود نیز با او مشارکت می‏کند. نیز بدبخت است زنی که فسق همسر خود را می‏بیند و به صورت دیگری از او تقلید می‏کند. وای بر آن زن و شوهری که در به آتش افتادن یاور هم‏دیگرند! یعنی یک‏دیگر را به رفتارهای هوس‏آلود تمدنی تشویق می‏کنند. معنای جملات مشابه در رساله نور این است که آن چه می‏تواند در زمانه کنونی موجب ظهور زندگی (پاک) خانوادگی و سعادت دنیوی و اخروی شود و سجایای والای زنان را بروز دهد، رعایت آداب اسلامی‏در عرصه شریعت است. در حال حاضر مهم‏ترین مسأله در زندگی خانوادگی این است که زن اگر از شوهر خود بدی و بی‌صداقتی ببیند و در عوض او نیز در عناد با همسرش صداقت و امانت را که مسؤولیت خانوادگی زن است به جا نیاورد درست مانند از بین رفتن اطاعت پذیری در ارتش، کارخانه آن خانواده متلاشی خواهد شد؛ در صورتی که زن در حد امکان باید برای اصلاح ایرادهای همسرش بکوشد تا بتواند همراه ابدی خود را برهاند؛ در غیر این صورت او نیز اگر بخواهد با عدم رعایت درست حجاب، اندام خود را به دیگران نشان داده و محبت دیگران را جلب کند از هر نظر ضرر خواهد کرد، زیرا کسی که صداقت حقیقی را رها کند در دنیا نیز مجازات خواهد شد. فطرت زن از نگاه نامحرم هراس دارد، در تنگنا قرار می‏گیرد و از آن دور می‏شود. از هر بیست مرد نامحرم، زن از نگاه هجده نفر احساس ناراحتی می‏کند ولی مرد از هر صد زن نامحرم فقط از یک نفر احساس ناراحتی می‏کند و دیدنش برای او ناراحت‌کننده می‏شود. زن در چنان مسیری عذاب می‏کشد و علاوه‌بر آن متهم به بی‌صداقتی شده و به سبب ضعفی که دارد قادر به محافظت از حقوقش نخواهد بود. نتیجه: هم‏چنان که زنان در افعال قهرمانانه و اخلاص به اعتبار مهربانی، به مردان شباهتی ندارند، مردان نیز در قهرمانی به پای آن‌ها نمی‏رسند؛ به همین ترتیب بانوان بری از گناه هم در لاقیدی و لاابالی‌گری به‌هیچ‌وجه ‏‏به پای مردان نمی‏رسند. این است که (زنان) بر اساس فطرت خود و به دلیل خلقت ضعیف‏شان از نامحرمان به شدت می‏هراسند و خود را ناگزیر از حفاظت در زیر چادر می‏دانند. چرا که مرد اگر برای ذوق و لذتی هشت دقیقه‏یی وارد عرصه گناه شود حداکثر چیزی در حدود هشت لیره ضرر می‏کند اما زن در عوض هشت دقیقه لذتی که در معصیت هست حتی در دنیا می‏بایست باری سنگین را به مدت هشت ماه در بطن خود حمل کند و هشت سال نیز متحمل مشقت تربیت کردن کودکی بدون حامی‏می‏شود؛ این است که زن در لاقیدی نمی‏تواند به پای مردان برسد و صد برابر بیش‏تر جزای آن را می‏بیند. چنین اتفاقاتی که تعدادشان هم کم نیست نشان می‏دهد طائفه محترم زنان هم‏چنان که فطرتاً می‏توانند منشاء اخلاق کریمانه گردند در فسق و معصیت شایستگی دنیوی‌شان در حد صفر است. پس می‏توان گفت زنان نوعی از آفریدگان محترمی ‏هستند که خاص تأمین حیات خانوادگی سعادتمندانه در دایره تربیت اسلامی‏می‏باشند. اوف بر کمیته‏هایی که در تلاشند این محترمان را به فساد بکشند. خداوند خواهران مرا از شر چنین بی‌قیدی‏هایی محافظت فرماید! آمین. خواهرانم! این سخن را محرمانه به شما می‏گویم: به جای این‌که به دلیل درد معیشت، زیر بار تحکم همسری لاابالی، بی‌اخلاق و فرنگی مشرب بروید، با میانه روی و قناعتی که در فطرتان دارید هم‌چون زنان معصوم روستایی که برای تأمین مخارج‏شان کار و تلاش می‏کنند، بکوشید خود را اداره کنید نه این‌که بفروشید. اگر مردی که مناسب شما نیست قسمت‏تان شد، شما به قسمت خود راضی باشید و بپذیرید. ان شاء الله به‏واسطه پذیرش و رضای شما او هم اصلاح می‏شود؛ در غیر این صورت چنان که شنیده‌ام باید برای طلاق گرفتن به دادگاه‌ها مراجعه کنید. این نیز برازنده حیثیت اسلامی‏و شرف ملی ما نیست.

§9

خواهران عزیزم! به یقین بدانید که رساله نور با بیان صدها حادثه و دلیل قوی اثبات کرده است که درد و الم لذت و خوشی‏های بیرون از دایره شریعت ده برابر بیش‏تر از لذت آن‏ها‏ست. توضیحات مفصل آن را می‏توانید در رساله نور بیابید. برای نمونه کتاب راهنمای جوانی و کلام‏های ششم، هفتم و هشتم از کتابچه کلام‏های کوتاه به جای من این حقیقت را کامل به شما نشان می‏دهند، لذا به لذت در دایره شرع اکتفا کنید و آن را قبول داشته باشید. لذت گفتگوی پاک و معصومانه با فرزندان معصوم‌تان در خانه، از صدبار سینما رفتن بیش‏تر است. به قطع بدانید لذت حقیقی در زندگی این دنیا در دایره ایمان و در ایمان است و در هر عمل صالحی لذتی معنوی وجود دارد. رساله نور با صدها دلیل قطعی ثابت کرده است که در ضلالت و لاقیدی این دنیا دردهای پست و به غایت تلخی وجود دارد. من شخصاً به عین الیقین و با تجربه‏ها و حادثه‏های بسیار دیده‏ام که در ایمان هسته بهشت و در ضلالت و گناه هسته جهنم وجود دارد؛ این حقیقت بارها در رساله نور نوشته شده است. با این‌که مطلب به دست بدترین معاندان و معترضان هم رسیده است، اما کارشناسان رسمی ‏و محاکم نتوانسته‏اند حقیقت مذکور را ابطال کنند. اینک رساله حجاب و راهنمای جوانی و کلام‏های کوتاه می‏توانند به جای من درس‏هایی باشند برای خواهران محترم و پاکی چون شما و فرزندان کوچک‏تان که در حکم اولاد من هستند. من شنیدم که علاقمندید در مسجد به شما درس بدهم، اما علاوه‌بر پریشان حالی، بیماری و دلایل فراوان دیگر اجازه این کار را به من نمی‏دهند. من هم تصمیم گرفتم همه خواهرانم را که این درس را می‏خوانند و می‏پذیرند، مانند دیگر شاگردان رساله نور در همه نصیب‏های معنوی‌ام و در دعاهایم شریک گردانم. شما اگر به جای من بخش‏هایی از رساله نور را تهیه کنید و بخوانید یا بشنوید، در آن صورت طبق قاعده، در دعاهای شاگردان نور که برادران شما هستند و در همه نصيب‌هاي معنوی که به‏دست می‏آورند سهیم خواهید بود. می‏خواستم بیش از این‌ها بنویسم، اما چون بسیار بیمار و ضعیف و سالخورده هستم و وظایف زیادی هم‌چون تصحیح برعهده دارم، فعلاً به همین مقدار اکتفا می‏کنم. اَل۟بَاقٖى هُوَ ال۟بَاقٖى برادرتان که نیازمند دعای شماست سعید نورسی

Private reading note

This note stays on this device and is never uploaded to a server.

Up to 1,200 characters