Lem'alar

The Fourth Gleam

منبع: risaleinur multilingual dataset, risale.site source · Risale-Nur multilingual research corpus
Risale reading plan
§1

«منهاجُ السُنّه» شایسته این رساله تشخیص داده شده است. مسأله امامت مسأله‏یی فرعی‏ست اما چون اهمیت زیادی به آن داده شده در ردیف مسایل ایمانیه قرار گرفته و در علم کلام و اصول دین مورد توجه واقع شده است. بدین سبب و به دلیل مناسبتش با خدمت اساسی ما به قرآن و ایمان به صورت جزیی درباره‌اش بحث کرده‏ایم. بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ لَقَد۟ جَٓاءَكُم۟ رَسُولٌ مِن۟ اَن۟فُسِكُم۟ عَزٖيزٌ عَلَي۟هِ مَا عَنِتُّم۟ حَرٖيصٌ عَلَي۟كُم۟ بِال۟مُؤ۟مِنٖينَ رَؤُفٌ رَحٖيمٌ (توبه:128) «قطعاً براى شما پيامبرى از خودتان آمد كه بر او دشوار است‏ شما در رنج بيفتيد به [هدايت] شما حريص و نسبت به مؤمنان دلسوز مهربان است؛» فَاِن۟ تَوَلَّو۟ا فَقُل۟ حَس۟بِىَ اللّٰهُ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ عَلَي۟هِ تَوَكَّل۟تُ وَهُوَ رَبُّ ال۟عَر۟شِ ال۟عَظٖيمِ (توبه:129) «پس اگر روى برتافتند بگو خدا مرا بس است هيچ معبودى جز او نيست بر او توكل كردم و او پروردگار عرش بزرگ است؛» قُل۟ لَٓا اَس۟ئَلُكُم۟ عَلَي۟هِ اَج۟رًا اِلَّا ال۟مَوَدَّةَ فِى ال۟قُر۟بٰى (شوری:23) «بگو به ازاى آن [رسالت] پاداشى از شما خواستار نيستم مگر دوستى در باره خويشاوندان؛» به یکی دو حقیقت از حقایق عظیم و فراوان آیه عظیمه فوق در «دو مقام» به شرح زیر اشاره می‏کنیم:

§2

شامل چهار نکته به شرح زیر است:

§3

بیانگر کمال شفقت و مرحمت رسول اکرم (ع) در برابر امتش می‏باشد. آری، بر اساس روایت صحیحه هنگامی‏که همه، حتی انبیا از وحشت محشر «نفسی، نفسی» می‏گویند رسول اکرم (ع) با گفتن «امتی، امتی» رأفت و شفقت خود را نشان خواهد داد، و نيز اهل کشف تصدیق می‏کنند که وقتی پیامبر(ع) به دنیا آمد مادرش شنید که «امتی، امتی» می‏گوید. تاریخ زندگانی او و مکارم اخلاقی که مهربانانه گسترش داد کمال شفقت و رأفت وی را نشان می‏دهد؛ نیز احساس نیاز بی‌پایانش به صلوات‏های بی‌انتهای امتش و علاقمندی کاملاً محبت‌آمیزش به سعادت امت نشان از شفقت بی‏منتهای او دارد. به این بیندیش که مراعات نکردن سنت سَنیّه رهبری تا این درجه مهربان و بامحبت تا چه حد نمک نشناسی و بی‌انصافی‏ست.

§4

معنای آیه اِلَّا ال۟مَوَدَّةَ فِى ال۟قُر۟بٰى طبق قولی چنین است: رسول اکرم (ع) در مقابل اجرای مسؤولیت رسالت، دستمزدی نمی‏خواهد مگر مودت به آل بیتش. اگر گفته شود در این معنا فایده‏یی مبتنی بر قرابت خویشاوندی دیده می‏شود؛ در حالی که مسؤولیت پیامبری بر اساس سرّ اِنَّ اَك۟رَمَكُم۟ عِن۟دَ اللّٰهِ اَت۟قٰيكُم۟ می‏بایست بر مدار قربيت الهی جریان یابد نه قرابت خویشاوندی؛ می‏گوییم: رسول اکرم(ع) با نگاه غیب آشنای خود دیده است که آل بیتش در عالم اسلام حکم شجره‏یی نورانی را خواهند داشت. اکثریت مطلق کسانی که در میان تمام طبقات عالم اسلام وظیفه رهبری و ارشاد مردم به‏سوی کمالات انسانی را برعهده می‏گیرند از میان آل بیت برخواهند خاست. او می‏دانست دعای امت در تشهد نماز در خصوص «آل» یعنی «اَللّهُمَّ صَلِّ عَلَی سَیِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَ عَلَی آلِ سَیِّدِنَا مُحَمّدٍ کَمَا صَلَّیتَ عَلَی اِبرَاهِیمَ وَ عَلَی آلِ اِبراهِیمَ اِنَّکَ حَمِیدٌ مَجِیدٌ» پذیرفته می‏شود، یعنی هم‏چنان که در ملت ابراهیمی، ‏انبیا و رهبران نورانی با اکثریت مطلق از «آل» و نسل ابراهیم (ع) هستند در امت محمدی(ع) نیز پیامبر (ع) در انجام وظایف عظیم اسلامی ‏و اکثر طرق و مسالک، اقطاب آل بیت محمدی(ع) را مانند آن چه در انبیای بنی اسرائیل بود، دیده است. به او فرمان داده شد بگوید: لَٓا اَس۟ئَلُكُم۟ عَلَي۟هِ اَج۟رًا اِلَّا ال۟مَوَدَّةَ فِى ال۟قُر۟بٰى و به این‌ترتیب خواهان مودت امت نسبت به آل بیت گردید. طبق روایت‏های دیگری که تأیید‌کننده همین حقیقت می‏باشند پیامبر فرموده است: «دو چیز را در میان شما باقی می‏گذارم، اگر بدان‌ها تمسک جوئید نجات خواهید یافت: یکی کتاب خدا و دیگری آل بیتم.» زیرا آل بیت است که منبع سنت سَنیّه می‏باشد و از آن محافظت می‏کند و مکلف به التزام به آن از تمامی‏جهات است. مبتنی بر همین سرّ است که حقیقت حدیث مذکور با عنوان «تبعیت از کتاب و سنت» بیان گردیده است. پس مراد از آل بیت در مسؤولیت پیامبری، سنت سَنیّه است. کسی که پیروی از سنت سَنیّه را کنار بگذارد نه تنها از آل بیت نیست، بلکه دوست حقیقی آل بیت نیز نمی‏تواند باشد. هم‏چنین سرّ آن‌که ‏پیامبر علاقمند است امت خود را پیرامون آل بیت جمع کند این است که: او به اذن الهی می‏دانست به مرور زمان آل بیت بسیار متکثر خواهد شد و اسلام نیز دچار ضعف می‏شود. در آن صورت جماعت به هم پیوسته کثیر و بسیار قدرتمندی لازم است تا مرکز و مدار پیشرفت معنوی جهان اسلام شود. به اذن الهی به این مطلب اندیشیده و آرزو کرده است امتش را گرد آل بیت جمع کند. آری، افراد آل بیت نیز در ایمان و اعتقاد اگر از سایرین خیلی جلو نباشند در تسلیم و التزام و طرفداری (از اسلام) بسیار جلوتر هستند، زیرا آن‌ها از نظر فطری و نسلی و ذاتی طرفدار اسلام‌اند. طرفداری جبلّی (ذاتی) حتی اگر ضعیف و بی‌رمق و ناحق هم باشد از بين رفتني نيست. کسی که بالبداهه حس می‏کند طرفداری از حقیقتی بسیار نیرومند، کاملاً مطابق حق و در غایت شکوه و عظمت که تمام اعضای سلسله اجدادش دلبسته‌اش بوده‌اند و موجب شرف‏شان می‏شده و جان‏هایشان را برای آن فدا می‏کرده‌اند، چه‏قدر فطری و اساسی‏ست، مگر ممکن است دست از طرفداری خود بردارد؟ اهل بیت به سبب اسلام فطری و شدت التزام‏شان کوچک‏ترین نشانه به نفع اسلام را چون برهانی قوی می‏پذیرند؛ چرا که فطرتاً طرفدار اسلام‌اند، اما دیگران بعد از برهانی قوی ملتزم می‏شوند. ....................................................................

§5

شامل حقیقت دوم آیه ذیل می‏باشد: فَاِن۟ تَوَلَّو۟ا فَقُل۟ حَس۟بِىَ اللّٰهُ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ عَلَي۟هِ تَوَكَّل۟تُ وَهُوَ رَبُّ ال۟عَر۟شِ ال۟عَظٖيمِ

Private reading note

This note stays on this device and is never uploaded to a server.

Up to 1,200 characters