Mektubat

The Sixth Letter

منبع: risaleinur multilingual dataset, risale.site source · Risale-Nur multilingual research corpus
Risale reading plan
§1

بِاس۟مِهٖ سُب۟حَانَهُ وَ اِن۟ مِن۟ شَى۟ءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَم۟دِهٖ سَلَامُ اللّٰهِ وَ رَح۟مَتُهُ وَ بَرَكَاتُهُ عَلَي۟كُمَا وَ عَلٰى اِخ۟وَانِكُمَا مَادَامَ ال۟مَلَوَانِ وَ تَعَاقَبَ ال۟عَص۟رَانِ وَ مَادَارَ ال۟قَمَرَانِ وَ اس۟تَق۟بَلَ ال۟فَر۟قَدَانِ برادران غیور، دوستان با حمیّت، و ای آنان که در دیار غربتی که دنیا نامیده می‌شود، موجب آرامش خاطرم هستید! مادام که حضرت حق شما را در معانی احسان شده به اندیشه‌ام، سهیم کرده است، البته سهیم شدن در احساساتم نیز حق شماست. برای این‌که زیاد متأثرتان نکنم از بخش دردناک فُرقتم در غربت می‌گذرم و فقط مختصری را برایتان تعریف می‌کنم. در یکی دو ماه اخیر بسیار تنها بودم. گاه در پانزده، بیست روز یک بار مهمانی برایم می‌آمد. من در سایر اوقات تنهایم. هم‌چنین نزدیک بیست روز است که اهل کوهستان هم در کنارم نیستند، آن‌ها هم پخش و پلا شدند. هنگام شب در میان این کوه‌های غریب و در متن سکوت و بی‌صدایی و تنهایی، خود را در همهمه حزین درختان در غربت‌های پنج‌گانه مختلفی دیدم. اول: براساس سرّ سالمندی، از اکثر نزدیکان و دوستان و خویشاوندانم دور و تنها و غریب ماندم. آن‌ها مرا رها کرده و راهی عالم برزخ شدند، لذا غربتی حزین را احساس کردم. در این غربت، دایره غربت دیگری گشوده شد. بیش‌تر چیزهای مورد علاقه‌ام هم‌چون بهار گذشته، رهایم کرده و رفتند، لذا غربتی مملو از فراق را احساس کردم. در این غربت نیز دایره غربت دیگری گشوده شد؛ از موطن و نزدیکانم دور افتاده، تنها ماندم و غربتی فراق آمیز را احساس کردم. در این غربت، وضعیت غریبانه شب‌ها و کوه‌ها، غربت غم انگیز دیگری را نصیبم کرد. در این غربت نیز روحم را که آماده حرکت از این مسافرخانه به سوی ابد الآباد بود در غربتی فوق العاده دیدم. ناگهان «سبحان الله» گفتم و اندیشیدم چگونه می‌توان در برابر این غربت‌ها و تاریکی‌ها مقاومت کرد، قلبم فریادکنان گفت: یا رب! غریبم، بی‌کسم، ضعیفم، ناتوانم، علیلم، عاجزم، سالمندم، بی‌اختیارم؛ الامان گویم، عفو جویم و مدد خواهم ز درگاهت الهی! به یک‌باره نور ایمان، فیض قرآن، و لطف رحمان به دادم رسید و پنج غربت ظلمانی مذکور را به پنج دایره نورانی الفت تبدیل نمود. حَس۟بُنَا اللّٰهُ وَنِع۟مَ ال۟وَكٖيلُ (‌آل عمران:‌173) بر زبان آمد، قلبم این آیه را تلاوت کرد: فَاِن۟ تَوَلَّو۟ا فَقُل۟ حَس۟بِىَ اللّٰهُ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ عَلَي۟هِ تَوَكَّل۟تُ وَهُوَ رَبُّ ال۟عَر۟شِ ال۟عَظٖيمِ (توبه:129) عقلم خطاب به نفسم که بر اثر اضطراب و وحشت فریاد می‌کشید گفت: ای بیچاره! داد و فریاد را رها کن! از شرّ بلا توکل کن! زیرا بدان که فریاد، بلا اندر خطا اندر بلاست. اگر یافتی آن که تو را در بلا افکنده، بدان دیگر عطا اندر وفا اندر صفا اندر بلاست. مادام که چنین است، فریاد را رها کن، مانند بلبلان شکر کن! آن وقت هر چیز از خوشحالی تو می‌خندد. اگر نیافتی، بدان که تمام دنیا جفا اندر فنا اندر هبا اندر بلاست. وقتی بلایی به بزرگی دنیا بر دوش داری، چرا از بلایی کوچک داد و فریاد سر میدهی؟! بیا و توکل کن! با توکل، به روی بلا بخند، تا آن هم بخندد. اگر بلا خندید، تغییر کرده کوچک می‌شود. هم‌چون استادم مولانا جلال الدین خطاب به نفس‌ام گفتم: اُو گُف۟ت۟ اَلَس۟تُ و تُو گُف۟تٖى بَلٰى شُك۟رِ بَلٰى چٖيس۟ت۟ كَشٖيدَن۟ بَلَا سِرِّ بَلَا چٖيس۟ت۟ كِه يَع۟نٖى مَنَم۟ حَل۟قَه زَنِ دَر۟گَهِ فَق۟رُ و فَنَا آن‌گاه نفسم گفت: آری، آری؛ با عجز و توکل، و با فقر و التجا دروازه نور گشوده می‌شود و ظلمت‌ها از بین می‌روند. سپس گفت:«اَلْحَمْدُلِلَّهِ عَلَی نُورِ‌الْایِمَانِ‌ وَ الْاِسْلَام». دیدم این عبارت از «حِکَمِ عطائیه» عجب حقیقت والایی‌ست که گفت: مَاذَا وَجَدَ مَن۟ فَقَدَهُ وَ مَاذَا فَقَدَ مَن۟ وَجَدَهُ یعنی کسی که حضرت حق را بیابد چه چیز را گم می‌کند؟ و کسی که او را از دست بدهد چه چیز به‌دست می‌آورد؟ یعنی هر کس او را بیابد همه چیز را خواهد یافت؛ و کسی که او را نیابد هیچ چیز را نمی‌یابد؛ که اگر هم بیابد بلایی برای خود یافته است. راز حدیث « طُوبٰى لِل۟غُرَبَاءِ‌« را دریافتم و شکر کردم. اینک ای برادران! این غربت‌های ظلمانی با نور ایمان کاملاً روشن شده‌اند؛ لیکن باز هم تا حدودی بر من اثر گذاشته، و چنین اندیشه‌یی را در وجودم پدید آوردند:«مادام که من غریبم، و در غربت، و راهی غربت نیز هستم؛ آیا وظیفه‌ام در این مسافرخانه به اتمام رسیده است تا شما و «کلام‌ها» را وکیل خود کرده و همه ارتباطاتم را قطع کنم؟» به همین دلیل از شما پرسیده بودم آیا کلام‌های نوشته شده کافی‌ست و یا دارای نقصانی هست؟ یعنی آیا وظیفه من به اتمام رسیده است؟ تا با دلی آرام خود را به غربت نورانی لذت‌بخش و حقیقی بسپارم، دنیا را فراموش کنم و هم‌چون مولانا جلال الدین بگویم: دَانٖى سَمَاعِ چِه بُوَد۟ بٖى خُود۟ شُدَن۟ زِهَس۟تٖى اَن۟دَر۟ فَنَاىِ مُط۟لَق۟ ذَو۟قِ بَقَا چَشٖيدَن۟ و در جستجوی غربت متعالی دیگری بر آیم، این بود که با آن سؤال‌ها وقت شما را گرفتم. اَل۟بَاقٖى هُوَ ال۟بَاقٖى سعید نورسی

Private reading note

This note stays on this device and is never uploaded to a server.

Up to 1,200 characters