بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ «اَلصَّلاَةُ عِمَادُ الدِّينِ» اگر میخواهی با قطعیتی چون دو ضرب در دو مساوی چهار، پی به ارزش و اهمیت نماز ببری و بدانی که تا چه حد با هزینهیی ناچیز و به نحوی ساده و سهل حاصل میشود؛ همچنین اگر علاقمندی که بدانی فرد بینماز تا چه حد دیوانه است و دچار خسران میشود، داستان کوتاه تمثیلی زیر را بخوان و به آن توجه کن: زمانی یکی از حاکمان بزرگ، دو نفر از خدمتکاراناش را فرستاد تا در مزرعه زیبا و مخصوصاش که دو ماه با محل اقامت فعلی او فاصله داشت اقامت کنند و به هر یک از آنها هم بیست و چهار سکه طلا داد. به آنها دستور داد که «از این وجه برای هزینههای راه و بلیت استفاده کنید؛ همین طور میتوانید برخی وسایل مورد نیاز را برای مسکنتان خریداری کنید. به فاصلهی یک روزه ایستگاهی هست. در آنجا اتومبیل و کشتی و قطار و هواپیما هم وجود دارد. نسبت به مبلغی که همراه دارید میتوانید از آنها استفاده کنید.» دو خدمتکار مذکور پس از آگاهی از موارد مذکور راه میافتند. یکی از آنها فرد خوشبختی بود که برای رسیدن به ایستگاه مبلغ مختصری هزینه میکند. او با این کار موفق به معامله پرسودی هم میشود که خرسندی و شادی رییساش را در پی دارد؛ سرمایهاش به یک باره هزار برابر میشود. خدمتکار دیگر که فرد بدبختی بود به دلیل لاابالیگری بیست و سه سکه طلا صرف میکند تا به ایستگاه برسد. او پولاش را در راه قمار و امثال آن ضایع میکند. فقط یک سکه طلا برایش باقی میماند. دوستاش به او میگوید: «اقلاً با سکه باقیمانده، بلیتی تهیه کن تا در این راه طولانی، گرسنه و پیاده نمانی.» و ادامه میدهد: «ضمناً سرور ما کریم است، مرحمت دارد؛ خطایی را که مرتکب شدهیی میبخشد؛ تو را هم سوار هواپیما میکنند. یک روزه به محل اقامتمان میرسیم؛ در غیر این صورت مجبور میشوی گرسنه و تنها با پای پیاده فاصلهی بیابان را دو ماهه طی کنی.» آیا این فرد اگر لجبازی کرده و تنها سکه باقی ماندهاش را که در حکم کلید گنجیست صرف تهیه بلیت نکند و برای کسب لذتی گذرا به عیش و نوش بپردازد نادانترین انسان هم در نخواهد یافت که بینهایت نادان و بدبخت و مُضر است؟ اینک ای انسان بینماز و ای نفسام که نماز را خوش نمیداری! حکمرانی که گفتیم، پروردگار و خالق ما میباشد. منظور از آن دو خدمتکار مسافر نیز دو نفریست که یکی از آنها دیندار است و نمازش را با شوق و ذوق میخواند و دیگری فرد غافلیست که اهل نماز خواندن نمیباشد. بیست و چهار سکه طلا هم عمر بیست و چهار ساعته انسان در هر روز است. مزرعه خاص کنایه از بهشت بوده، و مراد از ایستگاه، قبر است؛ و سیاحت و گشت و گذار هم مسافرت انسان به قبر و قیامت و ابدیت میباشد. انسان ها نسبت به عمل و میزان تقوایی که دارند آن راه طولانی را در سطوح متفاوت طی میکنند. گروهی از اهل تقوا راه هزار ساله را به سرعت برق در یک روز طی میکنند. گروهی دیگر راه پنجاه هزار ساله را به سرعت خیال، در یک روز پشت سر میگذارند. قرآن عظیم الشأن در دو آیه به این حقیقت اشاره میکند. منظور از بلیت (در مطلب بالا) نماز است. فقط یک ساعت برای به جا آوردن وضو و نمازهای پنجگانه کافیست. کسی که بیست و سه ساعت از روز را صرف حیات گذرای دنیا میکند و یک ساعت باقی مانده را نیز به زندگی دور و دراز ابدی اختصاص نمی دهد انسانیست که بسیار ضرر کرده، به نفس خود ظلم نموده و کردارش بیعقلی محض است، زیرا اگر فردی، دادن نیمی از مال به قمار بخت آزمایی را که هزار نفر در آن شرکت کردهاند معقول بداند، قماری که احتمال برنده شدن در آن یک در هزار است، ولی یک بیست و چهارم مالاش را به خزانه ابدی که با احتمال نود و نه درصد، کسب آن تصدیق شده ندهد، تا چه حد خلاف عقل و حکمت و دور از خردمندی رفتار کرده است. این در حالیست که روح و قلب و عقل انسان هنگام نماز آرامش فراوانی مییابد. وانگهی نماز خواندن برای جسم انسان نیز کار ثقیل و دشواری نیست. همچنین کارهای مباح دنیوی فرد نمازخوان با نیتی نیکو حکم عبادت را مییابد. انسان به این صورت میتواند همه سرمایه عمر خویش را صرف آخرتاش کند و عمر فانی خویش را از جهتی ابقا و ماندگار نماید.
Source text is preserved. When a suitable model is available, translation is displayed separately.
Sözler
The Fourth Word
منبع: risaleinur multilingual dataset, risale.site source · Risale-Nur multilingual research corpus

