Şualar

The First Ray

منبع: risaleinur multilingual dataset, risale.site source · Risale-Nur multilingual research corpus
Risale reading plan
§1

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ وَ بِهٖ نَس۟تَعٖينُ (پاسخ شگفتی‌ست که در برابر دو سؤال عجیب به یک‌باره به خاطر رسید.) سؤال اول: گفته شد: اورادی چون فاتحه و یاسین و ختم قرآن و چیزهای قدسی، گاه به تعداد بی‌شماری از انسان‌های زنده و مرده تقدیم می‌شود؛ و این با عقل هم‌خوانی ندارد که هدیه‌یی جزئی در آن واحد به بی‌شمار افراد برسد و عین آن به هر کدام‌شان تعلق گیرد. پاسخ: هم‌چنان که فاطر حکیم عنصر هوا را در انتشار و تکثرِ چون برق کلمات، مزرعه و میانجی‌ای قرار داد، و هم‌چنان که اذان محمدی‌ عَلیهِ الصَّلاةُ و السّلام که به‌واسطه‌ی رادیو بر فراز گل‌دسته‌یی خوانده می‌شود در آن واحد در همه جا به گوش مردم می‌رسد؛ به همین ترتیب فاطر حکیم برای این‌که فاتحه‌یی که قرائت می‌شود به‌واسطه حکمت بی‌پایان و قدرت بی‌نهایت‌اش در آن واحد به عموم اموات اهل ایمان برسد، در عالم و فضایی معنوی جریان‌های معنوی الکتریسته و رادیوهای معنوی بسیاری گسترده‌ نهاده است و در تلفن‌های بی‌سیم معنوی به کار گرفته، فعال می‌کند. نیز به همان ترتیب که اگر لامپی را در برابر هزاران آیینه روشن کنند، لامپی به هر یک از آیینه‌ها وارد می‌شود؛ اگر یاسین شریفی قرائت شود و به میلیون‌ها روح اهدا گردد، به هر یک از آن‌ها یاسین شریف کاملی تعلق می‌یابد. سؤال دوم: خشن و آمرانه گفته شد: «تو برای مقبولیت رساله نور شواهدی از قصاید اشخاصی چون حضرت علی (رض) و غوث اعظم (رض) می‌آوری. در حالی که در اصل صاحب سخن، قرآن است. رساله نور تفسیر حقیقی قرآن، یکی از ترجمان‌های حقایق آن و برهان مسائل‌اش می‌باشد. هم‌چنین این طور نیست که قرآن هم مانند سایر کلام‌ها از قشر و شالوده برخوردار بوده و شعور‌ش جزئی و خاص باشد. این کتاب با عموم اشارت‌ها و اجزایش عین شعور و بی‌قشر است و فاقد هر چیز غیر ضروری و اضافی می‌باشد. قرآن ترجمان عالم غیب بوده و حق اظهار نظر درباره «گفتار‌ها» با همین کتاب است؛ باید ببینیم نظر قرآن در این‌باره چیست؟» پاسخ: رساله نور مستقیماً برهان باهر قرآن، یکی از قوی‌ترین تفسیرهای آن، پرتویی درخشان از اعجاز معنوی این کتاب، رشحه‌یی از آن دریا، شعاعی از آن خورشید، ملهم از آن معدن علم حقیقت، و ترجمه‌یی معنوی از فیض قرآن می‌باشد. لذا بیان ارزش و اهمیت آن در واقع به حساب ثنا و شرف قرآن است؛ پس بیان مزیت رساله نور مطلبی‌ست که حق اقتضای آن را دارد و حقیقت خواهان آن می‌باشد و قرآن اجازه‌اش را می‌دهد. سهم ترجمانی چون من، فقط شُکر است و چنین کسی به هیچ وجه حق فخر فروشی و مدح خویش و غرور را ندارد و نمی‌تواند داشته باشد. اشارات آیاتی را که بیان می‌شود باید از این نقطه نظر مشاهده کرد؛ وگرنه کسانی را که مرا به خودبینی و تکبر متهم می‌کنند نخواهم بخشید. در پاسخ به این سؤالِ بسیار مهم بود که ظرف دو سه ساعت و یک‌باره، براساس معنا و حساب جفر، اشارات سی و سه آیه از آیات مشهور قرآن به «رساله نور»، به تعداد گفتار‌های موجود در رساله‌ی «گفتار‌ها»، دورادور و به اجمال مشاهده شد. این سی و سه آیه که به اتفاق و به شیوه‌های جداگانه با رمز خبر از رساله نور می‌دهند در فضایی کم و بیش خیالی مشاهده شدند. یادآوری نخست: لازم است قبل از هر چیز به یادآوری ذکر شده در اول آیه بیست و چهارم توجه کرد. جای یادآوری مذکور در ابتدا بود، اما در آن‌جا به خاطر رسید و همان‌جا آورده شد. یادآوری دوم: اگر اشارت‌های مبتنی بر موافقت و هماهنگی، مستند به مناسبات معنوی نگردند اهمیت چندانی ندارد. اگر مناسبت معنویِ موضوع محکم باشد و اگر موضوع، فرد و مصداقی از آن به ‌شمار رود و شایستگی ممتازی داشته باشد، موافقت و هماهنگی بااهمیت خواهد بود. لذا اماره و نشانه‌یی از کلام مذکور بر قصد آن محسوب می‌شود؛ در نتیجه به صورت رمز یا اشاره یا دلالت نشان خواهد داد که آن فرد به شکل خاصی شامل موضوع می‌باشد. اشارات و توافق و هماهنگی آیه‌هایی که در ارتباط با رساله نور بیان می‌شوند غالباً مستند به مناسبت معنوی محکمی هستند. آری، این آیات مشهور بر مبنای محاسبات علم جفر ناظر بر مقطع پایانی سده سیزدهم و اوایل سده چهاردهم‌اند و به حساب قرآن و ایمان، به حقیقتی اشارت دارند و از نوری خبر می‌دهند که عامل تسلی و آرامش است؛ و برهانی قرآنی را بشارت می‌دهند که شبهات حاصل از فتنه ضلالت را در آن زمان از بین می‌برد؛ تفسیر قرآنی چون رساله نور است که مظهر آن اشارات و رموز خواهد بود و وظایف و مسئولیت‌های مذکور را آن طور که باید ایفا خواهد کرد. از نظر خوانندگان رساله نور، بی‌هیچ تردیدی این کتاب در موضوع مذکور پیشروست؛ لذا آیاتی که بیان می‌گردد ناظر بر رساله نورند و به آن اشاره دارند.

§2

آیه نور در سوره نور است. این آیه سببی از اسبابِ شانزده‌گانه‌ی وجه تسمیه‌ی رساله نور به نام‌های «رسائلِ النور»، «رسالةِ النور»، و «رسالةُ النور» است؛ پس لازم است پیش از همه، آیه مذکور بیان شود: اَللّٰهُ نُورُ السَّمٰوَاتِ وَال۟اَر۟ضِ مَثَلُ نُورِهٖ كَمِش۟كٰوةٍ فٖيهَا مِص۟بَاحٌ اَل۟مِص۟بَاحُ فٖى زُجَاجَةٍ اَلزُّجَاجَةُ كَاَنَّهَا كَو۟كَبٌ دُرِّىٌّ يُوقَدُ مِن۟ شَجَرَةٍ مُبَارَكَةٍ زَي۟تُونَةٍ لَا شَر۟قِيَّةٍ وَلَا غَر۟بِيَّةٍ يَكَادُ زَي۟تُهَا يُضٖٓىءُ وَلَو۟ لَم۟ تَم۟سَس۟هُ نَارٌ نُورٌ عَلٰى نُورٍ يَه۟دِى اللّٰهُ لِنُورِهٖ مَن۟ يَشَٓاءُ وَيَض۟رِبُ اللّٰهُ ال۟اَم۟ثَالَ لِلنَّاسِ وَاللّٰهُ بِكُلِّ شَى۟ءٍ عَلٖيمٌ (نور: ٣٥) آیه نوریه فوق به لحاظ معنا، طبقات و وجوه فراوانی دارد. وجهی اشاری و رمزی از طبقات و وجوه مذکور، به لحاظ معنا و براساس حساب جفر، طی چهار پنج عبارت و به ده وجه ناظر است بر «رسالةِ النور» و «رسالةُ النور» که تفسیری نورانی از قرآن می‌باشد. طبقه و پرده‌یی از طبقات و وجوهات مذکور نیز به طرز اعجازآمیزی از الکتریسیته خبر می‌دهد. عبارت نخست که ناظر است بر رساله نور: مَثَلُ نُورِهٖ كَمِش۟كٰوةٍ فٖيهَا مِص۟بَاحٌ است، یعنی مثال نور الهی یا نور قرآنی یا نور محمدی عَلیهِ الصَّلاةُ و السّلام ‌همین مِش۟كٰوةٍ فٖيهَا مِص۟بَاحٌ است که حساب جفر آن «نُه‌صد و نود و هشت» می‌باشد، و کاملاً منطبق بر رسالةُ النور با نون مُشددی که دو «ن» محسوب می‌شود است و بر آن اشاره دارد. عبارت دوم: اَلزُّجَاجَةُ كَاَنَّهَا كَو۟كَبٌ دُرِّىٌّ يُوقَدُ است، هم‌چنان که در لمعه‌ی بیست و هشتم به تفصیل بیان شده است، امام علی (رض) در قصیده «جلجلوتیه» به طور صریح بر رسالةِ النور نظر دارد و با اشاره به آن است که می‌گوید: «‌اَقِدْ كَوْكَبِى بِاْلاِسْمِ نُوراً». من حدس می‌زنم این اشاره‌ی امام علی (رض) از رمز عبارت نوریه‌ی بالا الهام گرفته شده است. مقام این عبارت از آیه، در حساب جفر، «پانصد و چهل و شش» می‌باشد و با دو تفاوت بسیار جزئی و رمزی به رقم رساله نور که «پانصد و چهل و هشت» است از نقطه نظر توافق اشاره دارد و با معنای رمزی کاملاً ناظر بر آن است. عبارت سوم: مِن۟ شَجَرَةٍ است. اگر تای تانیث در «مِن۟ شَجَرَةٍ» مانند حالت وقف «ه» خوانده شود ارزش عددی آن «پانصد و نود و هشت» می‌شود که با ارزش عددی «رسائل النور» و «رسالةِ النور» که همان «پانصد و نود و هشت» است کاملاً تطابق دارد؛ در عین حال با یک تفاوت رمزی «رسائل النور» را وارد افراد «‌مِنْ فُرْقَانٍ حَكِيمٍ» می‌کند و نشان می دهد که رسالةِ النور شجره مبارکه‌ی فرقان حکیم است. تای تانیث مِن۟ شَجَرَةٍ اگر همان «ت» بماند ارزش عددی این عبارت براساس حساب جفر «نُه‌صد و نود و سه» می‌شود؛ در این صورت با پنج تفاوت مرموز و جزئی که البته ضرری به تطابق ذکر شده نمی‌زند با «نه‌صد و نود و هشت» که ارزش عددی رسالة النور می‌باشد مطابقت داشته و به لحاظ موافقت با معنای آن نیز، بر آن اشارت خواهد داشت. عبارت چهارم: نُورٌ عَلٰى نُورٍ يَه۟دِى اللّٰهُ لِنُورِهٖ است که ارزش عددی آن «نه‌صد و نود و نه» می‌شود و با یک تفاوت اسرارانگیز با «نه‌صد و نود و هشت» که عدد رسالة النور است مطابقت دارد، لذا بنابر نسبت محکم معنایی این دو، رمزی در مرتبه اشارت مطرح است. عبارت پنجم: مَن۟ يَشَٓاءُ است که با تفاوتی به غایت جزئی با نام مشهوری از مؤلف رسالة النور و لقب‌اش مطابقت دارد، همان گونه که با معنایش نیز مطابقت دارد. در صورت اظهار ضمیر مقدّر در يَشَٓاءُ می‌شود «‌مَنْ يَشَاءُ‌هُ‌» در آن صورت مطابقت کامل می‌شود. این آیه هم‌چنان که ناظر بر رسالهِ النور با نام آن است، به صورت رمزی بر تاریخ تألیف و تکمیل نگارش آن نیز دلالت دارد. تنوین کلمه كَمِش۟كٰوةٍ در عبارت كَمِش۟كٰوةٍ فٖيهَا مِص۟بَاحٌ اَل۟مِص۟بَاحُ فٖى زُجَاجَةٍ چون در محل وقف نیست، «ن» محسوب می‌شود، و تای تأنیث در فٖى زُجَاجَةٍ چون در محل وقف است «ه» خوانده می‌شود و ارزش عددی آن «هزار و سیصد و چهل و نه» است و به طور کامل با زمان تألیف نورانی‌ترین جزء رسائل النور و تکمیل‌اش یعنی «هزار و سیصد چهل و نه» تطابق داشته و بر آن اشاره می‌کند. ارزش عددی اَل۟مِص۟بَاحُ فٖى زُجَاجَةٍ اَلزُّجَاجَةُ كَاَنَّهَا كَو۟كَبٌ دُرِّىٌّ «هزار و سیصد و چهل و پنج» است که با تاریخ انتشار و مشهور شدن و درخشش رسائل النور کاملاً مطابقت دارد، زیرا «ر» مشدد، دو «ر»؛ «ن» مشدد، دو «ن»؛ «ز» مشدد، به اعتبار اصل‌اش یک لام، یک «ز»، و تای تأنیث در زُجَاجَة به جهت وقف، «ه» و عدم لزوم وقف در زُجَاجَة «ت» خوانده می‌شود. «ز» مشدد اگر دو «ز» به‌شمار رود در آن صورت عدد «هزار و سیصد و بیست و دو» را خواهیم داشت که کاملاً مطابق است با تاریخی که مؤلف رسالةِ النور شروع به مقدمات نوریه کرده بود. هم‌چنین در عبارت مِن۟ شَجَرَةٍ مُبَارَكَةٍ اگر تای اول را «ت» و تای دوم را به دلیل وقف «ه» بدانیم و تنوین شَجَرَةٍ را هم به حساب آوریم و «ن» بخوانیم، «هزار و سیصد و یازده» را خواهیم داشت؛ تاریخی که به صورت رمز ناظر بر مقطعی‌ست که مؤلف رسائل النور، در آن زمان شروع به تدریس علوم عربی به عنوان مرحله‌یی برای پرداختن به قرآن کرد؛ قرآنی که شجره قدسی و مبارک رسالةُ النور است. پس پیوستگی این تعداد از مطابقت‌های بامعنا و متعدد قرآنی صرفاً اماره و اشارت نیست، بلکه دلالتی محکم است و آن را می‌توان با مناسبت معنوی‌اش، تصریحی بر برق و رسائل النور دانست. لطافتی از لطافت‌های مناسبت معنوی آیه چنین است: محتوای آیه به صورت معجزه و از نوع اخبار غیبی، هم بر وجود برق اشاره دارد هم بر رسالةِ النور؛ علاوه بر آن بر ظهور هر دوی آن‌ها و تکمیل‌شان که پس از زمان ظهور‌شان صورت می‌گیرد تأکید می‌کند و وضع خلاف عادت‌شان را بسیار زیبا نشان می‌دهد. برای مثال، عبارت زَي۟تُونَةٍ لَا شَر۟قِيَّةٍ وَ لَا غَر۟بِيَّةٍ می‌گوید:«متاع ارزشمند برق چیزی نیست که از شرق یا غرب حاصل شده باشد؛ بلکه از عالم بالا، از جو هوا و گنجینه رحمت، از آسمان‌ها نازل می‌شود؛ و به همه جا تعلق دارد؛ پس لزومی ندارد از جای دیگری آن را جستجو کرد». به همین ترتیب رسائل النور هم که برقی معنوی‌ست نه از معلومات و دانش شرق سرچشمه گرفته و نه از فلسفه و فنون غرب؛ یعنی نور و متاعی نیست که از آن‌ها اقتباس شده باشد. این نور از مرتبه اعلایِ عرشیِ قرآن که سماوی و فوق شرق و غرب است اقتباس می‌شود. یا مثلاً عبارت يَكَادُ زَي۟تُهَا يُضٖٓىءُ وَ لَو۟ لَم۟ تَم۟سَس۟هُ نَارٌ نُورٌ با معنای رمزی می‌گوید: «در قرون سیزده و چهاردهم چراغ‌های سماوی، بی‌آتش روشن می‌شوند؛ و بی‌وجود آن پرتو افکنی می‌کنند. این زمان نزدیک است». یعنی به تاریخ «هزار و دویست و هشتاد» نزدیک است؛ بنابراین هم‌چنان که کیفیت خلاف عادت برق و آمدن‌اش با عبارت فوق به صورت رمز بیان می‌شود، اعلام می‌گردد که رسائل النور به عنوان برقی معنوی، دانشی والا و بسیار عمیق است؛ با این وجود هر کسی بدون سختی تحصیل و یادگیری و بدون نیاز به استادان دیگر و بی آن که لزومی به اقتباس از مدرسان دیگر باشد، به فراخور مرتبه خویش می‌تواند این علوم عالی را بدون آتش دشواری و مشقت فهم کند و دریابد و به تنهایی استفاده نموده و عالمی محقق شود. هم‌چنین اشاره دارد که مؤلف رسائل النور هم، بی‌آتش، پرتو افکنی می‌کند و بی‌آن‌که محتاج سختی‌های درس و مشقت تحصیل باشد به خودی خود نورانی و عالم می‌شود. آری، سه اشاره اعجاز‌آمیز عبارت مذکور همان‌گونه که درباره‌ی برق و رسائل‌النور حقیقت می‌باشد، در خصوص مؤلف آن هم عین حقیقت است. مطالعه‌کنندگان تاریخچه حیات او و همشهریان‌اش می‌دانند که مؤلف رسائل النور کتاب‌هایی را که طبق روال عادی در مدارس دینی بعد از کتاب «اظهار» در پانزده سال می‌آموزند او در سه ماه فرا گرفته است. نیز هم‌چنان که این عبارت از لحاظ مناسبت معنوی، دارای اشارتی لطیف و محکم است، به لحاظ توافق محاسبه‌ی جفری و ابجدی، نزدیک بودن زمان ظهور برق، پدید آمدن رسائل النور و ولادت مؤلف‌اش را به رمز خبر می‌دهد. لمعه اعجاز دیگری هم نشان می‌دهد بدین ترتیب که: مقام عددی يَكَادُ زَي۟تُهَا يُضٖٓىءُ «هزار و دویست و هفتاد و نه» است و در وَلَو۟ لَم۟ تَم۟سَس۟هُ نَارٌ نُورٌ نیز از آن‌جا که دو تنوین دو «ن» محسوب می‌شود «هزار و دویست و هشتاد و چهار» می‌شود؛ لذا به لحاظ معنا بر نزدیک بودن زمان همگانی شدن برق و نزدیکی ظهور رسائل النور؛ و با کلمه قدسی يَكَادُ به این که چهارده سال بعد مؤلف‌اش به دنیا خواهد آمد معناً اشاره می‌کند؛ همین طور براساس علم جفر نیز با همان تاریخ مطابقت کامل دارد. مشخص است که اجتماع بندهای ضعیف و ظریف، موجب می‌شود طنابی محکم و قوی حاصل گردد. بنا بر همین سرّ، اشارت‌های آیه مذکور موجب استحکام یک‌دیگر شده و هم‌دیگر را تأیید می‌کنند. لذا تطابق اگر تمام و کمال هم نباشد حکم آن را خواهد داشت و اشارت در مرتبه دلالت قرار می‌گیرد. یادآوری: من اشارت‌های این آیه نوریه را برای برق و رسائل النور بیان نکردم، بلکه می‌خواستم لمعه‌یی از بخشی از اعجاز معنوی آیه را بازگو کنم. نتیجه: این آیه قدسی با معنای صریح‌اش، نور الهی و نور قرآنی و نور محمدی‌ عَلیهِ الصَّلاةُ و السّلام را تعلیم می‌دهد؛ در عین حال با معنای اشاری‌اش هم‌چنان که ناظر بر همه اعصار است، بر قسم پایانی قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم نیز نظر دارد و از دیگران می‌خواهد که با دقت و توجه در مقاطع زمانی مذکور نظر کنند. من نتیجه قطعی‌ای را که بدان دست یافته‌ام بی‌هیچ اکراهی می‌نویسم؛ معتقدم آن‌چه در اواخر و اوایل دو قرن مذکور بیش از مسائل دیگر به چشم می‌خورد و نسبت به امور دیگر دارای مناسبت معنوی بیش‌تری‌ست و مطابقت و موافقت تمام عبارات آیه فوق را بیش از همه مطالب دیگر دارا می‌باشد و آیه با معنای رمزی‌اش مستقیماً ناظر بر آن است برق و رسائل النور می‌باشد. اگر دچار خطا شده باشم از ارحم الراحمین می‌خواهم با رحمت‌اش مرا ببخشد. کسانی که می‌خواهند شایستگی برخورداری از التفات آیه مذکور توسط رسائل النور را در یابند به هر یک از رساله‌ها که نظری کنند متوجه خواهند شد. دست کم رساله «شش نکته» را که به شش اسم الهی مربوط می‌شود و لمعه سی‌ام نام گرفته و یکی از ثمرات زندان اسکی شهیر می‌باشد مطالعه کنند یا حداقل نکته‌های پنجم و ششم در همان لمعه را به دقت بخوانند که مربوط به اسم‌های «حی و قیوم» می‌شوند؛ در آن صورت موضوع را تأیید و تصدیق خواهند نمود.

§3

آیه‌ی مشهور فَاس۟تَقِم۟ كَمَٓا اُمِر۟تَ (هود: ١١٢) است که سبب بیان حدیث «‌شَيَّبَتْنِى سُورَةُ هُودٍ‌» شد. موضوع اشاره «اِسْتَقِمْ‌ كَمَآ ‌أُمِرْتَ‌» ‌ِ‌در لمعه هشتم به تفصیل آمده است؛ آیه مذکور آیه‌ی مشهوری‌ست و در مقابل صفحه‌یی قرار دارد که دو اشاره محکم را در آیه‌ی فَمِن۟هُم۟ شَقِىٌّ وَ سَعٖيدٌ (هود:‌١٠٥) الی آخر سوره هود، در خود جای داده است. مقام جفری آن «هزار و سیصد و سه» است؛ نیز ارزش عددی وَاس۟تَقِم۟ كَمَٓا اُمِر۟تَ (شورى: ١٥) در صفحه دوم سوره شوری هم «هزار و سیصد و نه» می‌شود، که در آن تاریخ در میان عموم مخاطبان، خصوصاً به نام قرآن به یک نفر توجه و التفات نموده و امر به استقامت می‌کند. تاریخ نخست، تاریخی‌ست که مؤلف رسائل النور شروع به تحصیل علومی می‌کند که نتیجه‌اش رساله نور می‌شود. تاریخ آیه دوم نیز اشاره دارد به دوره‌یی که مؤلف مذکور از نظر علمی به صورتی خارق العاده و در زمانی اندک پیشرفت نموده، از تحصیل به تدریس پرداخته و بیش از صد کتاب را که معمولاً طی پانزده سال در مدارس دینی می‌خوانند طی سه ماه یعنی در طول یک زمستان مطالعه کرده است. او در همان ایام نزد علمای بنام آن دوره مکرر امتحان شد تا معلوم شود که محصول همان سه ماه به اندازه پانزده سال تحصیل نتیجه داده است؛ به هر سؤالی که از هر علمی از او می‌پرسیدند پاسخ درست می‌داد. تاریخ مذکور با تاریخ دوره ذکر شده کاملاً مطابقت دارد و این اشاره‌یی رمزی‌ست به استقامت رساله نور.

§4

آیه وَالَّذٖينَ جَاهَدُوا فٖينَا لَنَه۟دِيَنَّهُم۟ سُبُلَنَا (عنكبوت: ٦٩) علاوه بر مناسبت محکم معنوی، دارای مقام جفری «هزار و سیصد و چهل و چهار» است. در آن تاریخ ظاهراً کسانی چون شاگردان رساله نور که بیش از دیگران مظهر آیه فوق بودند مشاهده نمی‌شوند. معلوم می‌شود این آیه در میان طبقات متعدد معنایی‌اش از طبقه‌یی اشاری و پرده‌یی رمزی بر رساله نور که تفسیر درخشانی از قرآن است ناظر است و آیه‌یی چون اِنَّ ال۟اِن۟سَانَ لَيَط۟غٰى در سوره علق که پیش از همه نازل شده است با معنا و مقام جفری‌اش می‌گوید: در «هزار و سیصد و چهل و چهار»، میان انسان‌ها طغیان و انکاری فرعون‌منشانه و بی‌سابقه پدید می‌آید؛ آیه‌ی وَالَّذٖينَ جَاهَدُوا فٖينَا نیز مبارزه کنندگانِ با طغیان یاد شده را می‌ستاید. آری، یکی از پیامدهای جنگ جهانی این بود که عالم اسلام و عالم انسانیت زیان‌های زیادی دیدند. جباران و سرکشانِ نوع انسان به‌ویژه در اروپا و مخصوصاً یکی از آن‌ها با تکیه بر قدرت و دارایی و پول هم‌چون فرعون غرق طغیان و گردنکشی شدند و همین اشخاص خاص موجب می‌گردند نوع بشر مسئول قرار گیرند، لذا تعبیر آیه، اسم عمومی انسان است. اگر «ن» مشدد در لَنَه۟دِيَنَّهُم۟ را یک «ن» به حساب آوریم می‌شود «هزار و دویست و نود و چهار» که بِسمِله زندگانی مؤلف رسالة النور و نخستین سال ولادت اوست. اگر «ل» مشدد را دو «ل» بدانیم و «ن» را یک «ن» به حساب آوریم، در آن صورت تاریخ «هزار و سیصد و بیست و چهار» را خواهیم داشت که با میدان آمدن مؤلف رساله نور و مطرح شدن‌اش به‌واسطه مبارزه معنوی او در هنگامه اعلام دوره‌ی آزادی مصادف است.

§5

آیه وَلَقَد۟ اٰتَي۟نَاكَ سَب۟عًا مِنَ ال۟مَثَانٖى (حجر: ٨٧) است. این عبارت، قرآن عظیم الشأن و سوره فاتحه را به صورت مثنّا ستایش می‌کند و براساس علم جفر بر رساله نور اشاره دارد که برهانی شایسته‌ی وصف مثنّای قرآن است و همراه شش رکن ایمان، حقیقت اسلام را که هفت اساس می‌باشد بیان می‌کند و چون آیینه‌یی که مظهر نور سَب۟عَ ال۟مَثَانٖى ‌باشد، سبعه مشهور قرآن را به صورت درخشان اثبات می‌کند. اٰتَي۟نَاكَ سَب۟عًا مِنَ ال۟مَثَانٖى با مقام ابجدش که «هزار و سیصد و سی و پنج» است بر تاریخ انتشار از طریق چاپ تفسیر «اشارات الاعجاز» که به‌مثابه فاتحه رسالةِ النور است اشاره دارد؛ این تفسیر، توضیحات مربوط به سوره فاتحه و آیات ابتدایی سوره بقره را در بر می‌گیرد و تاریخ انتشار آن سال «هزار و سیصد و سی و پنج یا شش» است. آیه یاد شده نشانه‌یی‌ست که از ورای پرده‌یی رمزی ناظر بر آن می‌باشد.

§6

اَوَمَن۟ كَانَ مَي۟تًا فَاَح۟يَي۟نَاهُ وَجَعَل۟نَا لَهُ نُورًا يَم۟شٖى بِهٖ فِى النَّاسِ (انعام: ١٢٢) است. رمز این آیه، لطیف است، زیرا با مناسبت معنوی محکم، هم‌چنین براساس علم جفر، در میان افراد کثیراش به طور خاص بر رسالةِ النور و مؤلف‌اش ناظر می‌باشد. توضیح مطلب چنین است که اگر تنوین در واژه «مَي۟تًا» نون به‌شمار رود ارزش عددی آن «پانصد» می‌شود و با ارزش عددی «سعید نورسی» که آن هم پانصد است مطابقت می‌کند، پس اشاره دارد که «سعید نورسی هم در حکم میت بود، با رسالةُ النور احیا گردید و به‌واسطه آن زندگانی یافت». آری، دو تنوین موجود در اَوَمَن۟ كَانَ مَي۟تًا فَاَح۟يَي۟نَاهُ وَجَعَل۟نَا لَهُ نُورًا «ن» هستند؛ پس ارزش عددی آن می‌شود «هزار و سیصد و سی و چهار»، که در همان تاریخ براساس تقویم عربی سعید در جنگ جهانی از مرگی جسمی و هولناک نیز به صورت شگفت‌آوری نجات یافته بود و از مرگی شدید و معنوی که برخاسته از فلسفه و غفلت بود رهایی یافت و با آب حیات قرآن وارد زندگی جدیدی شد. این توافق معنوی و مطابقت جفریه، اشاره‌یی در مرتبه دلالت است. هم‌چنین اگر در فَاَح۟يَي۟نَاهُ وَجَعَل۟نَا لَهُ نُورًا يَم۟شٖى بِهٖ فِى النَّاسِ تنوین، «ن»، و «ن» مشدد دو «ن» به‌شمار ‌رود، و چون یایی که در «بِهٖ» تلفظ می‌گردد به حساب می‌آید، ارزش عددی عبارت، «هزار و دویست و نود و چهار» می‌شود که نخستین سال ولادت و زندگانی اوست. معلوم می‌شود با این عبارت به حیات جسمی و با عبارت نخست نیز به زندگانی معنوی او اشاره می‌گردد. نتیجه: آیه یاد شده از طبقه‌یی اشاری در میان طبقات متعدد و فراوانی که دارد به رمز و اشاره و شاید هم به دلالت ناظر است بر رسالة النور، مؤلف‌اش، ابتدای قرن حاضر (چهاردهم)، و مبدأ رسالة النور در ابتدای قرن حاضر. اَوَمَن۟ كَانَ مَي۟تًا تتمه آیه‌ی اَوَمَن۟ كَانَ مَي۟تًا فَاَح۟يَي۟نَاهُ وَجَعَل۟نَا لَهُ نُورًا يَم۟شٖى بِهٖ فِى النَّاسِ كَمَن۟ مَثَلُهُ فِى الظُّلُمَاتِ لَي۟سَ بِخَارِجٍ مِن۟هَا سه مناسبت که تأیید کننده‌ی اشاره‌ی محکم آیه فوق و تقویت کننده لطافت اشاره‌ی مذکور می‌باشند در ماه رمضان ناگهان بر قلب‌ام خطور کرد. به قطع و یقین اطمینان یافتم که کلمه مَي۟تًا کاملاً مناسب سعید است. این آیه، سعید، مؤلف رساله نور را با عنوان«مَيِّتْ» نشان می‌دهد و یکی از حکمت‌هایش این است: او معما و طلسم مرگ را به‌واسطه رساله نور گشوده، و کشف و اثبات نموده است که برای اهل ایمان، زیر آن چهره دهشت‌انگیز، حقیقتی بسیار مأنوس و سرور انگیز و نورانی وجود دارد؛ و با اهل الحاد که در زندگانی فانیِ مرگ آلود غرق‌اند، به‌واسطه موت ظاهری و گذرا ولی باقیانه و حیات آلود، پیروزمندانه مقابله می‌کند. اهل الحاد که مظهر سرّ كَمَن۟ مَثَلُهُ فِى الظُّلُمَاتِ هستند به‌واسطه اباحه، تمایلات نامشروع را تزیین می‌کنند و رساله نور در برابر آن‌ها، مرگ را مقابل زندگانی فانی و فریبنده قرار داده و لذت و زینت‌هایش را زیر و زبر می‌کند، می‌گوید و اثبات می‌کند که «مرگ برای اهل ضلالت نیستی همیشگی‌ست و قرآن و ایمان است که آدمی را از آن چوبه دار وحشتناک نجات می‌دهد و موت را تبدیل به اجازه نامه‌یی مبارک برای رهایی می‌کند». این است که حقیقت بزرگ مرگ در رساله نور جایگاه وسیع و بسیار مهمی دارد؛ طوری که در بیش‌تر تهاجمات‌اش مرگ را به دست گرفته بر سر اهل ضلالت می‌کوبد و برای آن‌که بر سر عقل آیند تلاش می‌کند. دوم: «رابطه موت» یکی از موضوعات چهارگانه اهل طریقت و مؤثرترین آن‌ها، مخصوصاً نزد «نقشبندیان» است، که سعید قدیمی را به سعید جدید (رض) تبدیل کرده و مدام در حرکت فکری، رفیق سعید جدید شده است. مؤلف توسط رابطه‌ی مذکور در رساله‌ها به‌ویژه در رساله «سالمندان» کشفیات را به وضوح دیده و حقیقت نورانی و حیاتی و زیبای مرگ را در حق اهل ایمان نشان داده است. سوم: آیه فوق با حساب جفر و ابجد، زمان و تاریخ فرا رسیدن سه نوع مرگ را که از هر سو به سعید هجوم می‌آورند دقیقاً نشان داده و با آن مطابقت دارد. پس فردی از افرادِ کلمه «مَيِّتْ» در آیه مذکور که مد نظر قرار دارد سعید النورسی‌ست که با مطابقت تام با ارزش عددی «مَيِّتْ»، مصداق و مظهر اشارتی خاص است. (این یکی از کرامات صداقت صبری‌ست.) من بعد از نماز سرگرم نوشتن این تتمه بودم که دیدم، امین، خلف سلیمان صدیق یادداشت صبری مربوط به آیه اَوَمَن۟ كَانَ مَي۟تًا را دریافت کرده است، و خواهان نورهایی چون توضیحات صبری از فیوضات رمضان است. آن‌چه را می‌نوشتم به امین نشان دادم. شگفت‌زده گفت: «این، یکی از کرامات صبری و رساله نور است». وقتی به موازنه اسرار آمیز قرآنی در این آیه فکر می‌کردم، در برابر عبارت فَاَمَّا الَّذٖينَ شَقُوا (هود:‌١٠٦) در سوره‌ی هود، موازنه‌ی موجود در وَاَمَّا الَّذٖينَ سُعِدُوا فَفِى ال۟جَنَّةِ (هود: ١٠٨) به خاطرم رسید و به من فهماندند که: «هم‌چنان که آیه دوم و عبارت اول به لحاظ معنا و طبق محاسبه جفر کاملاً بر مشرب رساله نور و شاگردانش ناظر است؛ آیه فَاَمَّا الَّذٖينَ شَقُوا فَفِى النَّارِ لَهُم۟ فٖيهَا زَفٖيرٌ وَ شَهٖيقٌ نیز براساس علم جفر به معارضان و دشمنان رساله نور و مبدأ جریان و دوره فعالیت‌شان و انتهای آن اشاره داشته و مطابقت دارد». بدین صورت که در بحث از آیاتی مانند يُرٖيدُونَ لِيُط۟فِؤُا نُورَ اللّٰهِ بِاَف۟وَاهِهِم۟ (صف: ٨) در شعاع اول، بیان شده است، تاریخی که هفت یا هشت آیه آن را با اهمیت نشان می‌دهند «هزار و سیصد و شانزده و هفده» است و این شروع دوره سوء قصد به قرآن است. فَاَمَّا الَّذٖينَ شَقُوا طبق محاسبه جفر دقیقاً همان تاریخ را نشان می‌دهد. «م» مشدد را اگر دو «م» به حساب آوریم می‌شود «هزار و سیصد و پنجاه و هفت»؛ اگر «ل» مشدد را نیز دو «ل» بدانیم عدد «هزار و سیصد و چهل و هفت» را خواهیم داشت که تاریخ فعالیت طغیانگری این عصر است. اگر هر دو حرفِ مشدد دو تا حساب شوند می‌شود «هزار و سیصد و هشتاد و هفت»؛ در این صورت لَا يَع۟لَمُ ال۟غَي۟بَ اِلَّا اللّٰهُ احتمال دارد پایان یک جریان وحشتناک باشد. فَفِى النَّارِ لَهُم۟ فٖيهَا زَفٖيرٌ وَ شَهٖيقٌ هم می‌شود «هزار و سیصد و شصت و یک»؛ اگر «ی» فَفِى النَّارِ را که خوانده نمی‌شود به حساب نیاوریم، «هزار و سیصد و پنجاه و یک» می‌شود؛ و اگر «ن» مشدد را به اعتبار اصل آن یک «ل» و یک «ن» بدانیم باز هم تاریخ «هزار و سیصد و سی و یک» را خواهیم داشت که مصادف است با جنگ جهانی و حریق توأم با فریاد و فغان‌های آن؛ لذا این آیه از عذاب اهل شقاوت در آتش جهنم و زفیر و شهیق‌شان خبر می‌دهد و با اشاره می‌گوید اشقیا که موجب می‌شوند اهل ایمان گرفتار فتنه شوند در دنیا و آخرت مجازات خواهند شد؛ به همین ترتیب آیه‌ی‌ اِنَّ الَّذٖينَ فَتَنُوا ال۟مُؤ۟مِنٖينَ وَال۟مُؤ۟مِنَاتِ ثُمَّ لَم۟ يَتُوبُوا فَلَهُم۟ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُم۟ عَذَابُ ال۟حَرٖيقِ (بروج: ١٠) از سوره اسرار آمیز وَ السَّمَٓاءِ ذَاتِ ال۟بُرُوجِ (بروج: ١) که ظاهراً ناظر بر این عصر هم می‌باشد نیز اشاره دارد بر دو آتش سوزی بزرگ استانبول و حریق جنگ جهانی که مانند عذاب جهنم مجازات فتنه مذکور می‌باشد. نتیجه: این آیه هم‌چنان که ناظر بر همه اعصار است، برای جلب نظر بیش‌تر به زمانه فعلی، براساس دانش جفر به سه چهار دوره تاریخی این قرن و حوادث آن اشاره کرده و با صورت معنایی و نحوه بیان، به کیفیت و وضعیت دو جریان اشاره می‌کند. هنگامی که نامه صبری در راه بود، پیش از دریافت آن، وقتی تحت تأثیر معنوی این نامه به آیه فوق الاشاره و آیه اَوَمَن۟ كَانَ مَي۟تًا می‌اندیشیدم مطلب یاد شده به ذهن‌ام خطور کرد. سرّ و حکمت آن‌که رساله نور تا این حد مظهر اشارت قرآنی است و شاگردان‌اش نیز با چنین بشارت ارزشمندِ فرقانی و التفات اقطاب مواجه‌اند، عظمت و هیبت مصیبت و بلاست؛ لذا رساله نور با چنان تمجید و تحسین قدسی مواجه شده، که تاکنون هیچ اثری این‌گونه نبوده است. معلوم می‌شود اهمیت در بزرگی فوق العاده‌ی آن نیست بلکه به مجاهده هر چند جزئی و اندک این مجموعه با دهشت و تخریبات فوق العاده‌ی مصیبت مربوط است؛ به نحوی که در این مسیر اهمیت بسیار فراوان یافته، تا آن‌جا که در این آیه به آن اشارت شده، و در قرآن بشارت داده می‌شود که وارد شوندگان به حیطه رساله نور ایمان‌شان را که در خطر است نجات داده و با ایمان وارد قبر می‌شوند و به بهشت خواهند رفت. آری، گاه می‌شود که سربازی به دلیل خدمت‌اش فراتر از یک سپهبد قرار می‌گیرد و هزاران درجه ارزش می‌یابد. یادآوری: آیه‌هایی که پیش‌تر بیان شد یا آن‌هایی که بعدها می‌گوییم نه تنها با توافق و مطابقت، که با فردی جزئی از جزئیات کثیرِ معنای کلیِ هر یک آیات به رساله نور اشاره می‌کنند. و این مناسبت معنوی با توافق جفری و ابجدی تأیید شده و بر این اساس می‌توان گفت که آن آیات به صورت خصوصی ناظر بر رساله نور هستند.

§7

وَ يَج۟عَل۟ لَكُم۟ نُورًا تَم۟شُونَ بِهٖ (حديد: ٢٨) در سوره حدید است، یعنی به شما نوری احسان می‌کنم که با آن راه درست را در تاریکی‌ها بیابید و در آن پیش بروید. خداوند را سپاس که رساله نور یکی از فردهای درخشان این معنای کلی و قدسی‌ست. چون تنوین موجود در «نُورًا»، «ن» محسوب می‌شود، در این‌جا با عدد «هزار و سیصد و هجده» به پنج سال پیش از زمانی اشاره دارد که مؤلف رسالةِ النور از مسئولیت تدریس به انجام وظیفه تألیف پرداخت و سیاحت‌های مجاهدانه را آغاز کرد؛ نیز با زمانی مطابقت دارد که دو سال بعد از یک انقلاب مهم فکری بود، یعنی سال «هزار و سیصد و شانزده»، تاریخی که بسیاری از آیات به آن اشاره می‌کنند؛ بنابراین آغاز فعالیت‌های مقدماتی رساله نور در همان تاریخ بوده است. آیه نورانی یاد شده به لحاظ معنا و به حساب جفر با موضوع ذکر شده مطابقت دارد و وجود چنین حقیقتی در قرآن معجز البیان که تمام وجوه آن عین ادراک و شعور است نمی‌تواند اتفاقی و تصادفی باشد.

§8

وَ يُحِقُّ اللّٰهُ ال۟حَقَّ بِكَلِمَاتِهٖ (يونس: ٨٢) است. یکی از مصادیق آشکار معنای کلی این آیه‌ی مشهور در زمانه فعلی، رسالة النور می‌باشد. اگر «ل» مشدد در لفظ «اَللّٰهُ»، یک «ل» محسوب ‌شود و «ی» ملفوظ در «بِكَلِمَاتِهٖ» هم محاسبه شود عدد «نه‌صد و نود و هشت» را خواهیم داشت؛ لذا این عدد با عدد رسالة النور که ارزش عددی آن هم «نه‌صد و نود و هشت» است کاملاً مطابقت می‌کند و آیه بنابر مناسبت معنوی به صورت رمزی ناظر بر آن است. یکی از مناسباتی که رمز مذکور را لطافت و در عین حال استحکام می‌بخشد این است که اجزای رسالةُ النور به نام «گفتار‌ها» (سوزلر) شهرت یافته است. عربی این واژه می‌شود «کلمات». رساله نور با این «کلمات»، چنان ثابت کرده است حقایق قرآن، عین حقیقت و محض حق می‌باشند که فیلسوفان بی‌دین این دوران مجبور به تسلیم و سکوت می‌شوند.

§9

قُل۟ اِنَّنٖى هَدٰينٖى رَبّٖٓى اِلٰى صِرَاطٍ مُس۟تَقٖيمٍ (انعام: ١٦١) است. یکی از افراد مناسب و موافق معنای کلی این آیه مشهور در عصر فعلی، رسالة النور است. کلمه صِرَاطٍ مُس۟تَقٖيمٍ به حساب جفر، و با «ن» بودن تنوین در صِرَاطٍ ، با دو تفاوت مرموز ناظر است بر «نه‌صد و نود و هشت» که ارزش عددی رسالة النور می‌باشد. مقام ابجدی عبارت هَدٰينٖى رَبّٖٓى اِلٰى صِرَاطٍ مُس۟تَقٖيمٍ «هزار و سیصد و شانزده» است که با شروع فعالیت‌های مقدماتی مؤلف رساله نور به‌وسیله تدریس در همین زمان شور و حرارت‌اش مطابقت تام دارد.

§10

عبارت فَقَدِ اس۟تَم۟سَكَ بِال۟عُر۟وَةِ ال۟وُث۟قٰى (بقره: ٢٥٦) در سوره‌های بقره و لقمان است. معنی‌اش این است: کسی که به خدا ایمان می‌آورد به زنجیری نورانی و محکم تمسک می‌جوید و چنگ می‌زند. محقَّق است که رساله نور در زمانه کنونی نورانی‌ترین و محکم‌ترین برهان از براهین قرآنی ایمان به الله می‌باشد، لذا در تأیید این که رساله نور در کلیت بِال۟عُر۟وَةِ ال۟وُث۟قٰى به طرز خاصی قرار دارد می‌گوییم: مقام جفری این عبارت «هزار و سیصد و چهل و هفت» است که کاملاً با زمان درخشش فوق العاده رساله نور در انتشار، مطابقت دارد؛ پس به رمز اعلام می‌کند عروة الوثقایی که در قرن چهاردهم از اعجاز معنوی قرآن نشات می‌گیرد، و واسطه نورانی‌ای‌ست که انسان‌ها را از ظلمات به‌سوی نور می‌کشاند رساله نور است.

§11

يُؤ۟تِى ال۟حِك۟مَةَ مَن۟ يَشَٓاءُ (بقره: ٢٦٩).

§12

وَ يُعَلِّمُهُمُ ال۟كِتَابَ وَ ال۟حِك۟مَةَ وَ يُزَكّٖيهِم۟ (آل‌عمران:‌١٦٤)

§13

وَ يُزَكّٖيكُم۟ وَ يُعَلِّمُكُمُ ال۟كِتَابَ وَ ال۟حِك۟مَةَ (بقره: ١٥١) هستند؛ معنای اجمالی این آیات چنین است: قرآن حکمت قدسی را به شما می‌آموزد، و شما را از آلودگی‌های معنوی پاک می‌کند. در معنای کلی و عام این سه آیه، دو نشانه محکم وجود دارد که رساله نور به صورت تعمّدی مورد نظر می‌باشد. نشانه نخست: یکی از ویژگی‌های استثنایی رساله نور این است که مظهر اسم حکم و حکیم می‌باشد و در همه صفحات و مباحث‌اش گفته می‌شود که در آیینه نظم و نظام کائنات، تجلیات اسم حکم و حکیم وجود دارد و این حکمت قدسی و حکمت‌های قرآنی را همواره تعلیم می‌دهد. به سخن دیگر موضوع و نتیجه این کتاب، حکمت قرآنی‌ست. نشانه دوم: مقام ابجدی آیه نخست «هزار و سیصد و بیست و دو» است، و این تاریخی است که مؤلف رسالةِ النّور مستقیماً علوم آلی را رها کرده و با توجه به حکمت قرآنی، وضعیت خادمُ القرآن یافت. او یک سال بعد به استانبول رفت و مبارزه معنوی خود را آغاز نمود. مقام جفری آیه دوم نیز «هزار و سیصد و دو» است که کاملاً مطابق تاریخی می‌باشد که مؤلف رسالةِ النّور درس قرآن را آغاز کرد، لذا به صورت رمز، ناظر است بر رساله نور که برهان باهر قرآن می‌باشد. مقام جفر آیه سوم نیز «هزار و سیصد و سی و هشت» است که به صورت رمز کاملاً با تاریخی مطابقت دارد که مؤلف رسالةِ النّور به انزوا رفت. او که در دارالحکمة الاسلامیه از حکمت قرآنی دفاع می‌کرد توانسته بود حقایق قرآن را در برابر حکمای اروپایی آشکار و روشن بیان کند. هنگامی که سر اسقف انگلستان شش سؤال مطرح کرد و پاسخی در ششصد کلمه درخواست نمود مؤلف رساله نور پاسخ او را در شش کلمه داد؛ او با این حال به انزوا رفت و همّ خود را صرف اقتباس مسائل رسالةِ النّور از الهامات قرآنی نمود.

§14

وَمَا يَع۟لَمُ تَا۟وٖيلَهُٓ اِلَّا اللّٰهُ وَالرَّاسِخُونَ فِى ال۟عِل۟مِ (آیه: ٧) در سوره آل‌عمران است.

§15

لٰكِنِ الرَّاسِخُونَ فِى ال۟عِل۟مِ مِن۟هُم۟ (آیه: ١٦٢ ) در سوره نساء است. این دو آیه به شکل خاص ناظر بر عصر کنونی نیز هستند. معنای آیه نخست نشان می‌دهد در زمانه‌یی که اهل ضلالت، متشابهات قرآنی را به غلط تأویل کرده و از این رهگذر برای تحریف این دسته از آیات و ایجاد شبهه در آن‌ها تلاش می‌کنند، گروهی که در علم راسخ‌اند تأویلات حقیقی متشابهات قرآنی را بیان کرده و ایمان آورده، شبهات وارده را از بین می‌برند. این معنای کلی در هر عصر و زمانه‌یی مصداق و جزئیاتی دارد. اعتراض‌ها و توهمات اروپاییان علیه قرآن که از هزار سال پیش متراکم شده بود به‌واسطه جنگ جهانی به دنیای اسلام راه یافت و گسترده شد. قسمی از شبهات مزبور شکل علمی به خود گرفت و مطرح گردید. از آن‌جا که در زمان فعلی، رسالهِ النور و شاگردان‌اش در رأس دفع کنندگان شبهات و اعتراض‌های مذکور دیده می‌شوند و از آن‌جا که آیه فوق ناظر بر این زمانه نیز می‌باشد پس به صورت رمز بر رسالةِ النور و شاگردانش ناظر است. علاوه بر این طبق نظر علمای متأخر در عبارت «اِلَّا اللّٰهُ» نمی‌توان وقف داشت؛ لذا مقام جفری آن مانند مقام اِنَّ ال۟اِن۟سَانَ لَيَط۟غٰى هزار و سیصد و چهل و چهار است که با تاریخ آغاز مجاهده معنوی رسالةِ النور و شاگردان‌اش کاملاً مطابقت دارد و آن‌ها را جزء حریم قدسی این آیه می‌کند؛ ارزش عددی آیه‌ی مذکور با تاریخ توزیع گفتار دهم ‌که محکم‌ترین و درخشان‌ترین برهان در موضوع حشر و قیامت است نیز با زمان شهرت یافتن گفتار بیست و پنجم که معجزه بودن قرآن را به چهل دلیل بیان می‌کند و هم‌چنین با ارزش عددی اِنَّ ال۟اِن۟سَانَ لَيَط۟غٰى کاملاً مطابقت دارد. اگر طبق نظر مذهب سلف قایل به وقف در «اِلَّا اللّٰهُ» باشیم، و «ر» مشدد در اَلرَّاسِخُونَ هم دو «ر» به حساب آید عدد «هزار و سیصد و شصت و اندی» را خواهیم داشت که به رمز ناظر است بر علم و ایمان راسخ و محققانه شاگردان رسالة النور در پانزده تا بیست سال بعد؛ اگر «ر» مشدد به اعتبار اصل‌اش یک «ل» و یک «ر» به حساب آید عدد «هزار و دویست و دوازده» را خواهیم داشت که کاملاً مطابق تاریخ گسترش و رسوخ علم حقیقت درخشانی‌ست که «مولانا خالد ذوالجناحین» صد و پنجاه سال پیش، از هندوستان آورد و بدین ترتیب شبهات و تأویلات فاسدی را که در آن زمان گسترش یافته بود درهم ریخت و موجب شد در مدت صد سال، بیش از پنجاه میلیون نفر وارد حیطه ارشادش شده منوّر شوند. در آیه دوم یعنی اَلرَّاسِخُونَ فِى ال۟عِل۟مِ مِن۟هُم۟ «ر» مشدد در نظر به اصل‌اش یک «ل» و یک «ر» به حساب می‌آید لذا مقام ابجدی آن «هزار و سیصد و چهل و چهار» می‌شود؛ این آیه هم‌چنان که ناظر بر همه اعصار است به طور خاص به رمز متوجه عصر فعلی نیز هست و به گروهی که در خصوص علم حقیقت راسخانه تلاش می کنند و ایمان محکمی دارند اشاره می‌کند. در تاریخ «هزار و سیصد و چهل و چهار» که بسیاری از آیات آن را با اهمیت نشان می‌دهند، ظاهراً هیچ گروه دیگری مهم‌تر از رسالةُ النور و شاگردان‌اش دیده نمی‌شوند که وظیفه دشوار مذکور را در شرایط دشوار با ثبات قدم انجام دهند، پس معلوم می‌شود آیه مذکور آن‌ها را به طور خاص در دایره حریم خود وارد می‌کند.

§16

يَٓا اَيُّهَا النَّاسُ قَد۟ جَٓاءَكُم۟ بُر۟هَانٌ مِن۟ رَبِّكُم۟ وَاَن۟زَل۟نَٓا اِلَي۟كُم۟ نُورًا مُبٖينًا (نساء: ١٧٤). این آیه زمانه کنونی را نیز مورد خطاب قرار می‌دهد، زیرا اگر مُبٖينًا را حساب نکنیم دقیقاً «هزار و سیصد و شصت و اندی» می‌شود؛ هم‌چنین اگر آیه را بعد از قَد۟ جَٓاءَكُم۟ به حساب آوریم و تنوین‌های بُر۟هَانٌ و نُورًا را «ن» به حساب آوریم عدد «هزار و سیصد و ده» را خواهیم داشت. ثابت می‌شود که آیه مذکور عصر حاضر را نیز خطاب قرار می‌دهد؛ هم‌چنین عبارت قَد۟ جَٓاءَكُم۟ بُر۟هَانٌ فقط با چهار تفاوت، با صراحت ناظر بر عدد فرقان است و با آن مطابقت دارد؛ و ارزش عددی عبارت دوم یعنی اَن۟زَل۟نَٓا اِلَي۟كُم۟ نُورًا مُبٖينًا نیز ناظر است بر رسائل النور که از برهان‌های محکم و درخشان برهان قدسی و الهی مذکور در این زمانه است. ارزش عددی این عبارت با وقف در دو «تنوین»، که دو «الف» محسوب می‌گردد «پانصد و نود و هشت»، که کاملاً منطبق بر رسائل النور و عدد رسالةِ النور است؛ لذا با رمز خبر داده می‌شود که یکی از برهان‌های آن برهان قدسی آسمانی در زمین، رسائل النّور است. یادآوری: «ن» مشدد در سه نام متعلق به «گفتارها» یعنی رسالةِ النُور، رسائل‌النّور یا رسالةُ النور، دو «ن» به حساب می‌آید و این براساس علم جفر قاعده‌یی‌ست که اغلب اعمال می‌گردد. حرف تشدید دار را گاه یک حرف و گاه دو حرف به حساب می‌آورند.

§17

لِلَّذٖينَ اٰمَنُوا هُدًى وَ شِفَٓاءٌ (فصلت: ٤٤) است. این آیه‌ی شفابخش مدت‌هاست که شفا و داروی دردهای من است. آن را از میان داروهای چون تریاق قرآن حکیم که داروخانه بزرگ الهی‌ست، و از قوطی اجزای رسالةِ النور اخذ کرده، و به‌واسطه آن برای هزاران درد معنوی خویش هزاران شفای قدسی یافته‌ام، شاگردان رسالةِ النور نیز یافته‌اند. بسیاری از بیرون آمدگان از باتلاق علم و فلسفه و مبتلایان بیماری زندقه که مداوای امراض‌شان صعب و دشوار است با آن علاج شده‌اند. رسالةِ النور نیز که امروز در زمره علاج‌های قرآنی‌ست، قرآنی که شفای هر نوع دردی می‌باشد، یکی از مواردی‌ست که مدنظر آیه شفابخش فوق قرار دارد، نشانه یقینی این مدعا چنین است: مقام جفری آیه، «هزار و سیصد و چهل و شش» است و این با تاریخ انتشار شفابخش رسالةِ النور در هر سو، و زمان نگارش رساله فوق العاده‌یی که «معجزات احمدیه عَلیهِ الصَّلاةُ و السّلام» نام دارد مطابقت تام داشته، و این مطابقت، وجود مناسبتی معنوی را تأیید و خود به وسیله‌ی آن مورد تأیید قرار می‌گیرد و موضوع را از صورت رمز به حالت اشاره در می‌آورد.

§18

فَاِن۟ تَوَلَّو۟ا فَقُل۟ حَس۟بِىَ اللّٰهُ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ عَلَي۟هِ تَوَكَّل۟تُ (توبه:‌١٢٩) است. مقام جفری قُل۟ حَس۟بِىَ اللّٰهُ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ عَلَي۟هِ تَوَكَّل۟تُ در صورتی که هر یک از «ل»های مشدد را یک «ل» به حساب آوریم و «ک» مشدد را نیز یک «ک» بدانیم «هزار و سیصد و بیست و نه» می‌شود؛ این تاریخ با زمان تألیف تفسیر اشارات الاعجاز که نقطه آغازین رسالةِ النور در زمان شروع جنگ جهانی بود مطابقت کامل دارد. علاوه بر آن در صورتی که «ک» مشدد دو «ک» به حساب آید عدد «هزار و سیصد و چهل و نه» را خواهیم داشت که مطابق است با زمان انتشار انوار قرآنی توسط مؤلف و شاگردان رسائل النور؛ که حَس۟بِىَ اللّٰهُ گفتند و بدون هیچ کمکی از اهل دنیا و حتی تحت هجوم آن‌ها، به تنهایی، به سختی و بدون عقب نشینی این کار را انجام دادند. وجود این قبیل مطالب در آیه‌هایی که عین ادراک و شعورند نمی‌تواند امری تصادفی باشد. این نوع آیات بر زمانه فعلی نیز که از دشوارترین زمانه‌هاست به طور خاص نظر دارند؛ و بر گروهی از پیروان‌اش که آیات مذکور را راهنمای عمل خویش قرار داده‌اند توجه ویژه کرده و موجب تشجیع آن‌ها می‌گردند. در آیه مذکور هر چند مانند آیات پیشین، در ظاهر مناسبت معنوی دیده نمی‌شود، اما با رسائل النور از جهتی و به نوعی مرتبط است؛ به این نحو که سیزده سال است آیه فوق ورد خصوصی مؤلف رسالة النور و شاگردان خاص او بعد از هر نماز مغرب است. نیز، رسالةِ النور و سپس شاگردان‌اش هستند که در زمانه فعلی مظهر تام معنای آیه می‌باشند و با این‌که دیگران از آن‌ها فاصله می‌گیرند سستی به خود راه نمی‌دهند و با گفتن حَس۟بِىَ اللّٰهُ در متن مشکلات بزرگ با توکل بر خدا انوار ایمانی و اسرار قرآنی را نشر داده و مؤمنان را از یأس و ناامیدی نجات می‌دهند.

§19

اِنَّ حِز۟بَ اللّٰهِ هُمُ ال۟غَالِبُونَ (مائده: ٥٦) است. این آیه با معنایی که دارد درصدد رفع ناامیدی ناشی از شکست ظاهری حزب الله است و تسلی خاطری قدسی می‌دهد. نیز خبر می‌دهد که حزب الله یعنی همان حزب قرآنی در حقیقت و عاقبت غالب می‌شود. در این عصر شاگردان رسائل النور به عنوان فردی از افراد حزب قرآنی ظهور یافته‌اند، لذا اشاره‌یی بر این‌که آنان به طور خاص شامل معنای کلی آیه هستند مقام جفری آیه است که «هزار و سیصد و پنجاه» می‌باشد و این با تاریخ رومی هزار و سیصد و پنجاه، پنجاه و یک، و پنجاه و دو که مصادف بود با شکست ظاهری شاگردان رسائل النور و غلبه و متانت معنوی آن‌ها در حبسی که یک سال بعد گرفتارش شدند، و ظهور توان معنوی و اخلاص‌شان که موجب عقیم ماندن طرح وحشتناک نابودی‌شان شد، مطابقت کامل دارد. این مطلب یکی از رموز شفقت آمیز و تسلی بخش قرآنی‌ست.

§20

وَ الَّذٖينَ اٰمَنُوا مَعَهُ نُورُهُم۟ يَس۟عٰى بَي۟نَ اَي۟دٖيهِم۟ وَ بِاَي۟مَانِهِم۟ يَقُولُونَ رَبَّنَٓا اَت۟مِم۟ لَنَا نُورَنَا وَ اغ۟فِر۟لَنَا (تحريم: ٨‌) طبقه‌یی اشاری از عموم طبقات معنایی این آیه، ناظر بر عصر کنونی نیز هست، زیرا يَقُولُونَ رَبَّنَٓا اَت۟مِم۟ لَنَا نُورَنَا هم به لحاظ معنا مناسبت محکمی دارد و هم از نظر علم جفر عدد «هزار و سیصد و بیست و شش» را نشان می‌دهد. در تاریخ مذکور توفان‌هایی از انقلاب دوره‌ی آزادی ایجاد شده بود و در میان مؤمنانی که در جستجوی نور بودند تا از ظلمات حاصل از آن توفان‌ها و جنگ‌ها که همه چیز را در می‌نوردیدند نجات یابند شاگردان رسائل النور پس از مدت زمان کمی به میدان آمدند. پس این موضوع نشانه‌یی‌ست بر این که شاگردان رسائل النور فردی از افراد کثیر آیه و مصداقی در عصر کنونی می‌باشند. عبارت وَاغ۟فِر۟لَنَا ناظر است بر تاریخ «هزار و سیصد و شصت». معلوم می‌شود پنج شش سال پس از آن، دوره استغفار بوده است. آیه نشانه‌یی به این رمز است که شاگردان رسائل النور در آن دوره قرار بوده درس استغفار دهند.

§21

وَ نُنَزِّلُ مِنَ ال۟قُر۟اٰنِ مَا هُوَ شِفَٓاءٌ وَ رَح۟مَةٌ لِل۟مُؤ۟مِنٖينَ (اسراء: ٨٢) است. این آیه‌ی عظیم هم‌چنان که صراحتاً ناظر بر نزول قرآن در صدر اسلام است‌، با معنای اشاری متوجه سایر زمان‌ها نیز می‌باشد و بر نورهای شفابخشی که به صورت الهام از آسمان قرآن سرچشمه می‌گیرند اشاره دارد. من به کرات تجربه کرده‌ام رسالةُ النور که ریشه در فیض و نورانیت قرآن حکیم دارد؛ قرآنی که به‌راستی طبیب قلوب است شفای تمام دردهای معنوی‌ام بوده است. شاگردان رسائل النور نیز با تجربیات‌شان گفته مرا تأیید می‌کنند. ثابت می‌شود رسائل النور شامل یکی از معانی اشاری این آیه می‌باشد. مقام جفری مَا هُوَ شِفَٓاءٌ وَ رَح۟مَةٌ لِل۟مُؤ۟مِنٖينَ که نشانه‌یی بر شمول مذکور است، «هزار و سیصد و سی و نه» می‌باشد. در این تاریخ، رسائل النور که ملهم از قرآن است و شفای بیماری‌های دهشتناک و معنوی این روزگار می‌باشد به میدان می‌آید؛ لذا معتقدم آیه فوق به صورت رمز و به صورت خاص ناظر بر آن است. من نظر خود را نوشتم، نمی‌توان به نظر شخصی اعتراض نمود.

§22

قُل۟ اِنَّنٖى هَدٰينٖى رَبّٖٓى اِلٰى صِرَاطٍ مُس۟تَقٖيمٍ (انعام:‌١٦١) وَ هَدٰيهُ اِلٰى صِرَاطٍ مُس۟تَقٖيمٍ (نحل: ١٢١) است. قرآن در هشت یا نُه آیه نظرها را به صراط مستقیم جلب می‌کند. از آن‌جا که یافتن راه راست و درست، از بین بردن ظلمات و روشن نمودن طریق صواب در هر عصری مستلزم انواری منبعث از قرآن می‌باشد، و در زمانه دهشت‌انگیز و توفانی کنونی پیش از همه رسالة النور است که ظهور یافته و راه مذکور را بی‌هیچ خطایی نشان می‌دهد؛ و از آن‌جا که مقام جفری عبارت صِرَاطٍ مُس۟تَقٖيمٍ با «ن» دانستن تنوین هزار شده و در صورت حساب نکردن «مد» «نه‌صد و نود و نُه» می‌شود؛ و با عدد «نُه‌صد و نود و هشت» که ارزش عددی رسالة النور است با یک یا دو تفاوت مطابقت و هم‌خوانی دارد. پس عبارت صِرَاطٍ مُس۟تَقٖيمٍ در هشت یا نه آیه مانند همین دو آیه، رسالة النور را به صورت خاص جزء افراد صراط مستقیم کرده و موجب می‌شود به رمز ناظر بر آن باشند و به استقامت آن اشاره می‌کند. اگر «تنوین» موجود در صِرَاطٍ محاسبه نشود، «ن» مشدد در « ﯗ» یک «ن» به حساب می‌آید و باز هم مطابقت و هم‌خوانی وجود خواهد داشت. این آیه علاوه بر آن‌که بر رسالةِ النور با اسم‌اش نظر دارد بر زمان مقدمات ظهورش نیز نظر دارد، زیرا مقام جفری هَدٰينٖى رَبّٖٓى اِلٰى صِرَاطٍ مُس۟تَقٖيمٍ «هزار و سیصد و شانزده» است که با پرشورترین زمان آغاز فعالیت‌های نوری مؤلف رسالة النور که بی‌اختیار هم بوده و این‌که همه معلومات خود را سکویی برای فهم قرآن قرار داد مطابقت تام دارد. این امر البته تأیید کننده اشاره نخست است و تحکیم‌اش توسط آن، موجب می‌شود رسالةُ النور به رمز یا اشاره وارد حریم‌اش گردد . . . مطابقت و هم‌خوانی مهم و شایان توجهی‌ست که مؤلف رسالة النور در سال «هزار و سیصد و شانزده» انقلاب فکری مهمی را از سر گذراند. توضیح مطلب چنین است: او تا آن زمان به علوم گوناگون فقط به منظور تنوّر خویش کنجکاوی نشان می‌داد؛ لذا مطالعه‌ها و تدریس‌های او در این راستا بود. لیکن در آن تاریخ ناگهان و به‌واسطه استاندار مرحوم طاهر پاشا مطلع شد که اروپا طرح‌های وحشتناکی برای مقابله با قرآن دارد. حتی روزنامه‌یی نوشته بود که وزیر مستعمرات انگلستان گفته است: «تا زمانی که قرآن در دست مسلمانان است ما نمی‌توانم به طور کامل بر آن‌ها مسلط شویم. ما باید تلاش کنیم قرآن را از میان برداریم». خون مؤلف رسالة النور با شنیدن این مطلب به جوش آمد. یک‌باره گوش به معنای فرمان فَاَع۟رِض۟ عَن۟هُم۟ (سجده: ٣٠) داد که مقام جفری‌اش «هزار و سیصد و شانزده» است؛ و با انقلابی فکری کنجکاوی‌های خویش را تغییر داد. همه علوم متنوعی را که تا آن زمان می‌دانست پله‌یی کرد برای فهم قرآن و اثبات حقایق‌اش؛ پس قرآن را هدف، غایت علمی و نتیجه حیات خود قرار داد. لذا اعجاز معنوی قرآن، راهنما و مرشد و استاد او شد. متأسفانه در سنین جوانی به دلیل عوامل فریبنده نتوانست بالفعل وظیفه مذکور را به انجام رساند. مدتی بعد، با سر و صدای جنگ جهانی بیدار شد. اندیشه ماندگار فوق جان گرفت و شروع به خروج از حالت بالقوه به بالفعل کرد. آیات متعددی هست که همگی ناظرند بر تاریخ «هزار و سیصد و شانزده» که کاملاً با او و رسالة النور مرتبط است. برای نمونه هم‌چنان که آیه‌ی هَدٰينٖى رَبّٖٓى اِلٰى صِرَاطٍ مُس۟تَقٖيمٍ با مطابقت کامل اشاره دارد، مقام جفری آیه‌ی اِنَّ رَبّٖى عَلٰى صِرَاطٍ مُس۟تَقٖيمٍ (هود: ٥٦) نیز که آیه مشهوری‌ست در صورتی که «ن» مشدد را یک «ن» بدانیم و تنوین را به حساب نیاوریم، «هزار و سیصد و شانزده» می‌شود که بر تاریخ مذکور اشاره کامل دارد. نیز هم‌چنان که آیات هفت یا هشت سوره، و عبارت ذکر شده صِرَاطٍ مُس۟تَقٖيمٍ در آن‌ها با نام رسالة النور توافق دارند بعضی از آن‌ها هم مانند دو آیه ذکر شده، تاریخ تألیف رسالة النور را نشان می‌دهند؛ به همین ترتیب مقام جفری عبارت قدسی تِل۟كَ اٰيَاتُ ال۟كِتَابِ که در ابتدای هفت سوره آمده، «هزار و سیصد و شانزده یا هفده» است و کاملاً با تاریخ یاد شده مطابقت داشته و به آن اشاره می‌کند. همین طور آیه‌ی طٰسٓ تِل۟كَ اٰيَاتُ ال۟قُر۟اٰنِ (نمل: 1) عیناً دارای ارزش عددی «هزار و سیصد و شانزده» است و با مطابقت و توافق بر همان تاریخ اشاره دارد. من اطمینان دارم هم‌چنان که در صدر اسلام، قرآن معجز البیان برای نشان دادن دلایل و علایم مربوط به حقایق ایمان و براهین و حجت‌های دعوی آن، بارها اعلام می‌کند که تِل۟كَ اٰيَاتُ ال۟كِتَابِ، تِل۟كَ اٰيَاتُ ال۟كِتَابِ، تِل۟كَ اٰيَاتُ ال۟قُر۟اٰنِ؛ با معنای اشاری نیز نظرها را به رسائل النور جلب می‌کند، رساله نوری که در عصر دهشتناک کنونی براهین آیات فرقانی و علایم حقانیت‌ و حجت‌های حقایق و دلایل حق و کلام الله بودن قرآن می‌باشد؛ نیز با معانی علامت و برهان و اماره و دلیل به عنوان آیه‌ها‌ی (دلایل) آیات، مکرراً با بیان فرمانِ تِل۟كَ اٰيَاتُ ال۟كِتَابِ نظرها را به حساب قرآن، متوجه عصر کنونی و رسائل النور می‌کند. آری، آیات قرآنی که از هر نظر عین شعور‌اند، به این صورت، با بیست وجوه و با بیست انگشت، به اتفاق بر موضوعی واحد اشاره دارند، و این اطمینانی در حد تصریح به من می‌دهد. کسی که با دیدگاه من موافق نباشد با چنین اتفاقی چه خواهد کرد؟ چه می‌تواند بگوید؟ با چه قدرتی می‌توان این اتفاق را از بین برد؟ رسائل النور به طور خاص مورد نظر اشارات قرآنی ناظر بر عصر حاضر است؛ کسانی که در این مطلب تردید دارند «گفتار بیست و پنجم» را که «معجزات قرآنی» نام دارد و معجزه بودن قرآن را به چهل وجه اثبات می‌کند، مقام دوم «گفتار بیستم»، «گفتار دهم و بیست و نهم» که مربوط به قیامت و حشر است را مطالعه کنند. اگر تردیدشان برطرف نشد بیایند و انگشت در چشمان من کنند.

§23

اعلام قدسیِ تِل۟كَ اٰيَاتُ ال۟كِتَابِ در صدر سوره‌های «یونس، یوسف، رعد، حجر، شعرا، قصص و لقمان» است. در بخش پایانی آیه بیست و یکم مناسبت معنوی این مطلب تا حدودی بیان شد. درباره مقام جفری آن نیز می‌گوییم سه «ت» در این آیه وجود دارد که ارزش عددی آن‌ها می‌شود «هزار و دویست»، دو «ک» و دو «ل» هم هست که می‌شود صد، و مجموع آن‌ها «هزار و سیصد»؛ یک «ی»، یک «ب»، چهار یا پنج «الف» هم هست که مجموع ارزش عددی آن‌ها «هزار و سیصد و شانزده یا هفده» می‌شود. و این عدد با تاریخی که مؤلف رسائل النور انقلابی فکری را از سر گذراند و علوم گوناگون را سکوی ارتقاء به‌سوی حقایق قرآن قرار داد، مطابقت کامل دارد. پس با استناد به مناسبت محکم معنوی آن می‌گوییم: مطابقت فوق به رمز اشاره دارد که آن‌چه در زمانه کنونی رسائل النور نامیده می‌شود و متشکل از سی و سه گفتار، سی و سه مکتوب و سی و یک لمعه می‌باشد، نشانه‌های آیات کتاب مبین است، یعنی این کتاب علامت و نشانه حقایق قرآن است و برهانی‌ست برای این‌که قرآن، حق و حقیقت است. این کتاب حجت‌های بسیار محکم حقایق ایمانی آن آیات است. نیز دلایلی را در بردارد که شایسته اشاره‌ی حسیِ کلمه قدسی تِل۟كَ است، اشاره‌یی چنان ظاهر که تو گویی با چشم‌ها نیز قابل مشاهده است. لذا رسائل النور را به صورت رمز به صورت فردی مورد نظر و خصوصی وارد دایره‌ی کلی معنای اشاری خویش می‌کند. نتیجه: هم‌چنان که معنای اشاری موجود در این آیه، در حکم هفت اشاره در هفت سوره است و در مرتبه دلالت و حتی صراحت قرار می‌گیرد، رمز موجود در صِرَاطٍ مُس۟تَقٖيمٍ نیز در هفت، هشت سوره وجود دارد، پس در حکم هفت یا هشت رمز می‌باشد و رمز مذکور را به مرتبه اشارت و شاید دلالت و حتی صراحت می‌رساند. یادآوری: به منظور عدم تکلف، اشاراتی که یک‌باره به ذهن خطور کرد نوشته شد. برای پرهیز از ظاهر سازی، بسیاری از اشارات آیه‌های سی و سه گانه‌یی که دارای اشاره‌هایی هستند نوشته نشد.

§24

عَسٰى رَبُّنَٓا اَن۟ يُب۟دِلَنَا خَي۟رًا (قلم: ٣٢ ) ؛ این آیه هم‌چنان که ناظر بر همه اعصار است بر این عصر نیز نظر دارد؛ و در میان کسانی که در زمانه کنونی گرفتار مصایبی چون رؤیایی پر از کابوس شده و از پروردگار رحیم‌شان تقاضا می‌کنند آن را تبدیل به خیر کند، مخصوصاً و به رمز، به شاگردان رسائل النور اشاره دارد. یکی از نشانه‌های این مطلب چنین است: در «هزار و سیصد و چهل و پنج» که مقام جفری آیه فوق می‌باشد رساله‌های مهم تألیف شد و حوادث فوق العاده‌یی در شرف وقوع قرار گرفت . . . هم‌چنین در قریه بارلا که مرکز انتشار رسائل النور بود به مؤلف این اثر فشار زیادی آوردند، مخصوصاً وقتی که سراغ مسجد کوچک او رفتند شاگردان رسائل النور با درخواستی جدی به درگاه الهی پناه بردند و عاجزانه دعا کردند: «پروردگارا! این رؤیای ترسناک را به خیر تبدیل کن»؛ آن‌ها به رغم ناامیدی همه، با امید و آرزویی محکم توان معنوی مسلمانان را تقویت نمودند. آن‌چه درباره این آیه به یک‌باره و بی‌تکلف به ذهن خطور کرد، همین قدر بود. البته اسرار آن بسیار زیاد است، ولی برای پرهیز از ظاهر سازی مختصر بیان شد.

§25

آیات عظیم تَن۟زٖيلُ ال۟كِتَابِ مِنَ اللّٰهِ ال۟عَزٖيزِ ال۟حَكٖيمِ که در آغاز سوره‌های «زمر، جاثیه و احقاف» آمده است می‌باشد. این آیات نیز مانند آیات بیست و دوم بر نام و ذات رسالةُ النور ناظر بوده، و با معنای رمزی به تألیف و انتشار آن نیز اشاره دارند. یادآوری مهم پیش از ارائه توضیح (پنج نقطه‌ی لازم به شرح زیر بیان می‌شود) نقطه اول: هم‌چنان که در حدیث آمده است: «هر آیه‌یی در مراتب معنایی دارای ظاهری و باطنی و حدی و مُطَّلعی‌ست. هر یک از این طبقات نیز دارای فروعات و اشارات و شاخ و برگی هستند که در حدیث از آن‌ها به «شُجُونٌ وَ غُصُونٌ» تعبیر می‌شود». براساس مضمون این حدیث، آیه قدسی فوق که درباره قرآن نازل شده است اگر از طبقه‌یی فرعی و با معنایی اشاری، ناظر باشد بر تفسیری که مناسبت بسیار محکمی با قرآن دارد، نه تنها نقصی برای شأن و مرتبه‌اش نخواهد بود، بلکه اقتضای اعجاز معنوی‌اش در آن لسان الغیب چنین چیزی را ایجاب می‌کند. نقطه دوم: همه مطالعه کنندگان رسالةُ النور تصدیق می‌کنند که یکی از افراد کلیّت معنای اشاری طبقه‌یی از آیه مورد نظر، رسالة النور است که در زمانه فعلی ظهور یافته و دارای مناسبتی بسیار جدی با آیه است. آری، من شاگردان خاص رسالة النور را به شهادت می‌خوانم و می‌گویم: رسالة النور مانند سایر تألیفات از علوم و فنون و کتاب‌های دیگر اقتباس نشده است و جز قرآن مأخذ و استاد و مرجع دیگری ندارد. در زمان تألیف این اثر هیچ کتاب دیگری نزد مؤلف‌اش نبود. رسالة النور مستقیماً ملهم از فیض قرآن است و از آسمان قرآنی و ستارگان آیات‌اش نازل می‌شود. نقطه سوم: رسائل النور از ابتدا تا انتها مظهر اسم حکیم و رحیم است، لذا اتمام سه آیه مذکور با اسم حکیم و آیه‌ی بیست و پنجم که بیان خواهد شد با اسمای رحمان و رحیم، مناسبت معنوی موجود را به طور جدی استحکام می‌بخشد؛ بنابر این مناسبت معنوی محکم می‌گوییم: یکی از معانی صریح عبارت تَن۟زٖيلُ ال۟كِتَابِ نزول کتاب مبین است که در صدر اسلام و به صورت وحی تحقق یافت؛ به همین ترتیب یکی از معانی اشاری عبارت مذکور این است که حقایق پنهان و براهین این حقایق در هر عصری به طریق دریافت فیض و الهام از مرتبه عرشیه و معجزه معنویه‌ی آن کتاب مبین نازل می‌شود و در زمانه فعلی یکی از شاگردان و لمعات‌اش را با التفاتی خاص در محدوده حریم و تحت حمایت خود قرار می‌دهد. نقطه چهارم: سی و سه آیه مشهور ذکر شده در این رساله بالاتفاق و بی‌تکلف از نظر معنا و بر اساس دانش جفر رسائل النور را تصدیق می‌کنند و در رأس همه آن‌ها، آیة النور است که به ده وجه به این کتاب اشاره دارد. این‌ها بر قانونی علمی و معروف مبتنی‌اند که از دیرباز بین علما و ادیبان قاعده‌یی مشهور و منطبق بر حقیقت و مدار استخراج‌ها بوده و حتی در تاریخ‌های خاص و سنگ قبرها به کار گرفته می‌شده‌اند. اگر در مورد قانون مذکور، تصنّعی در کار نباشد می‌تواند اشارتی غیبی محسوب شود، اما اگر براساس قصد و تصنّع مطرح شده باشد صرفاً یک لطافت، ظرافت یا جزالت خواهد بود. آری، ادیبان با تقلید از قرآن در تواریخ شخصی و خصوصی، بیان خود را زیبایی می‌بخشند؛ و اما درباره‌ی اشارات با مقام ابجدی که کلیدی مهم، و اساسی‌ترین قاعده در دانش جفر است؛ قرآن که از هر نظر عین ادراک است، و نفس علم و محض اراده می‌باشد، و فارغ از هرگونه تصادف و خالی از هر مورد اضافی و زاید است با این تعداد از آیات مشهور‌اش بالاجماع و بالاتفاق به رسالةِ النّور اشاره و مطابقت دارد و در مرتبه صراحت بر مقبولیت‌اش گواهی می‌دهد. این امر در واقع امضایی‌ست بر حق بودن رسالةِ النور و بشارتی‌ست برای شاگردان آن. نقطه پنجم: در این‌که حساب ابجد قاعده‌یی علمی، عمومی و مقبول می‌باشد و قانونی ادبی‌ست دلایل بسیار فراوانی وجود دارد. در این‌جا فقط پنج مورد را به عنوان نمونه بیان می‌کنیم: مورد اول: زمانی یک گروه از علمای بنی اسرائیل که در حضور پیامبر بودند حروف مقطعه‌یی چون «الٓمٓ ۝ كٓهٰيٰعٓصٓ» را که در ابتدای سوره‌ها هستند شنیدند و براساس دانش جفر گفتند: ای محمد! مدت عمر امت تو کوتاه است. پیامبر در مقابل گفت: این طور نیست. مقطعات سوره‌های دیگر را خواند و فرمود: باز هم هست. لذا آن‌ها سکوت کردند. مورد دوم: «جلجلوتیه» مشهورترین قصیده حضرت علی (رض) از ابتدا تا انتها با نوعی حساب ابجد و جفر تألیف شده و به همان ترتیب بعدها در چاپ‌خانه‌ها منتشر شده است. مورد سوم: اشخاصی چون جعفر صادق (رض) و محیی الدین عربی (رض) که با اسرار غیبی مأنوس بوده‌اند و افرادی که با علم اسرار حروف مشغول‌اند قبول کرده‌اند که حساب ابجد قاعده و کلیدی غیبی‌ست. مورد چهارم: ادبای بزرگ حساب ابجد را قانونی لطیف و ادبی می‌دانند و از گذشته تاکنون از آن استفاده کرده‌اند. حتی با آن‌که برای تأمین لطافت در این کار، پرهیز از روش‌های ارادی، ساختگی و تقلیدی لازم است؛ به صورت تصنّعی و با قصد خاص از کلیدهای غیبی مذکور تقلید نموده‌اند. مورد پنجم: لطیف‌ترین قواعد مناسبت‌های عددی نزد علمای علوم ریاضی و قوانین‌شان که از نظر عامه، خارق العاده‌اند، از جنس همین حساب ابجد یا توافقات می‌باشند. حتی فاطر حکیم این توافقات حسابی را در فطرت موجودات، قاعده نظم، قانون وحدت و انسجام، مدار تناسب و اتحاد، و ناموس حُسن و انتظام قرار داد. مثلاً در دو دست و دو پا، تعداد انگشتان، عصب‌ها، استخوان‌ها، حتی سلول‌ها و دریچه‌های پوستی با هم مطابقت دارد؛ به همین ترتیب گل و برگ و میوه این درخت در این بهار و در بهار گذشته دارای مطابقتی‌ست؛ این بهار نیز با اندک تفاوتی مطابق همان چیزی است که در بهار گذشته بود. همین طور است بهارهای آتی که نسبت به بهارهای گذشته تفاوت‌هایی اندک و اسرار انگیز دارند و این مطابقت‌ها اختیار و اراده الهی را نشان می‌دهند. این امر، گواهی محکمِ وحدانیتی‌ست که وحدت صانع حکیم ذوالجلال را نشان می‌دهد. حال که این توافق و مطابقت جفری و ابجدی، قانونی علمی، قاعده‌یی ریاضی، ناموسی فطری، اصولی ادبی و کلیدی غیبی می‌باشد، البته اقتضای اعجاز قرآن معجز البیان است که به عنوان منبع علوم، معدن اسرار، ترجمان آیات تکوینی فطرت، معجزه کبرای ادبیات، و لسان الغیب، قانون توافقی مذکور را در اشارات خود به خدمت گیرد و به کار برد. یادآوری به اتمام رسید اینک به بحث اصلی باز می‌گردیم. مناسبت معنوی آیات تَن۟زٖيلُ ال۟كِتَابِ مِنَ اللّٰهِ ال۟عَزٖيزِ ال۟حَكٖيمِ که در ابتدای سوره‌های «زمر، جاثیه و احقاف» قرار دارد در نقطه دومِ یادآوری گذشته بیان شد، لذا در این‌جا فقط به رمز جفری آن می‌پردازیم: دو «ت» می‌شود «هشتصد»، دو «ن» می‌شود «صد»، دو «م» می‌شود «هشتاد»، دو «ک» می‌شود «چهل»، سه «ز» می‌شود «بیست و یک»، سه «ی» می‌شود «سی»، یک «ب» و یک «ح» می‌شود «ده»، لفظ «ﭷ » می‌شود «شصت و هفت»، یک «ع» می‌شود «هفتاد»، چهار «ل» و چهار «الف» می‌شود «صد و بیست و چهار»، و مجموع این اعداد می‌شود «هزار و سیصد و چهل و دو»؛ و به این ترتیب نظرها را به تاریخ دوره کنونی جلب می‌کند؛ علاوه بر آن بر نوری تأکید می‌کند که با نزول قرآن ارتباط فراوانی دارد. کمی بعد از تاریخ مذکور، نورانی‌ترین اجزای رسالة النور مانند رساله‌ی «معجزات احمدی عَلیهِ الصَّلاةُ و السّلام» و «مکتوبات بیستم و بیست و چهارم» منتشر شدند؛ هم‌چنین رساله معجزات قرآنی که معجزه بودن قرآن را به چهل وجه اثبات می‌کند، با «گفتار دهم» که مربوط به محشر و قیامت است در سال چهل و دو (رومی) به انتشار رسید؛ و شهرت فوق العاده و فراوان این دو در سال «چهل و شش» نشانه‌ی محکمی‌ست که آیه فوق التفات ویژه‌یی به آن دارد. هم‌چنان که این آیات بر تألیف و انتشار آن اشاره دارند، عبارت تَن۟زٖيلُ ال۟كِتَابِ نیز در صورتی که «ن» مشدد را یک «ن» به حساب آوریم، با تفاوتی به غایت اندک بر نام رسالةُ النور مطابقت دارد و به رمز ناظر بر آن است و آن را به عنوان یکی از افراد خود می‌پذیرد. زیرا عبارت تَن۟زٖيلُ ال۟كِتَابِ «نه‌صد و پنجاه و یک» می‌شود و با سه تفاوت اسرارانگیز عددی بر «نه‌صد و چهل و هشت» که مقام ابجدی رسالة النور است ناظر بوده و مطابقت دارد . . . در یک لحظه به ذهن خطور کرد که راز سه تفاوت مذکور نیز بودن رسالة النور در مرتبه سوم است، یعنی وحی نیست و نمی‌تواند باشد. عموماً الهام هم نیست و غالباً سنوحات و استخراجات قرآنی‌ست که بر اثر فیض و مدد قرآن بر قلب وارد می‌شود. شایان توجه است که مقام جفری تَن۟زٖيلُ ال۟كِتَابِ مِنَ اللّٰهِ ال۟عَزٖيزِ ال۟عَلٖيمِ در سوره «مؤمن» که اولین حٰمٓ است مانند برخی آیات مهم دیگر ناظر بر «هزار و سیصد و هفتاد» می‌باشد. آیا پانزده یا بیست سال بعد نور قرآن دیگری ظهور خواهد کرد؟ یا رسائل النور با ظهور فوق العاده دیگری پیروزی و فتوحات دیگری در پی خواهد داشت؟ چون پاسخ این سؤالات را نمی‌دانم به آن نمی‌پردازم.

§26

آیه قدسی حٰمٓ‌* تَن۟زٖيلٌ مِنَ الرَّح۟مٰنِ الرَّحٖيمِ (فصلت:‌١‌٢) است. مناسبت معنای اشاری این آیه با رسائل النور بسیار محکم است. یکی از جهات‌اش این است که مشرب رسالة النور و شاگردان‌اش بر چهار پایه استوار می‌باشد، نخست تفکر است که ناظر بر اسم حکیم می‌باشد. دیگری شفقت است و درک فقر بی‌حد و حصر آدمی که ناظر بر اسم‌های رحمان و رحیم می‌باشد. هم‌چنان که این آیه با توافق و تطابق، به تاریخ تألیف و تکمیل رسائل النور اشاره دارد، مقام کلمه تَن۟زٖيلٌ نیز در آن، «پانصد و چهل و هفت» است (چون تنوین آن محل وقف نیست «ن» به حساب می‌آید) و با یکی دو تفاوت بسیار جزئی و اسرار انگیز، با توجه به این‌که «ن» مشدّد یک «ن» محسوب می‌شود، با عدد رسالةِ النور و رسائل النور که نام‌های دوم و سوم «گفتار‌ها» هستند و پانصد و چهل و هشت یا نه می‌شود توافق و مطابقت دارد و به رمز ناظر برآن است و آن را جزء حیطه خود می‌سازد. هم‌چنین مقام جفری حٰمٓ‌ * تَن۟زٖيلٌ مِنَ الرَّح۟مٰنِ الرَّحٖيمِ به وجهی، یعنی اگر تنوین، «ن» به حساب آید و اصل «ل» که در دو «ر» مشدد وجود دارد در نظر گرفته شود و حَامٖيم۟ , حٰمٓ مانند تلفظ‌اش «حَامِيمْ» به حساب آید «هزار و سیصد و پنجاه و چهار و یا پنج» می شود. به وجه دیگر نیز یعنی اگر تنوین به حساب نیاید می‌شود «هزار و سیصد و چهار»؛ وجه سوم هم این است دو «ل» را که تلفظ نمی‌شوند به حساب نیاوریم؛ در این‌صورت می‌شود «هزار و دویست و نود و چهار». در وجه اول کاملاً به تاریخ تکمیل شدن نسبی تألیف رسایل النور، کسب اهمیت فوق العاده، مواجه شدن با توفان‌ها، و نیاز شاگردان‌اش به تسلی خاطری قدسی، به تاریخ عربیِ «هزار و سیصد و پنجاه و پنج یا چهار» اشاره دارد. نیز با زمان تألیف «مکتوب سی و یکم» که مرکب از سی و یک لمعه بود و هنگام ظهور «لمعه سی و یکم» آن مکتوب، هم‌چنین با زمان تألیف شعاع اول در آن لمعه، و زمان استخراج سی و سه آیه در بیست و نه مقام آن شعاع که به رساله نور اشاره دارند، و نگارش اشاره‌های آیه بیست و پنجم به رساله نور در این زمان و این دقیقه و این حالت، کاملاً مطابقت داشته و با اعجاز معنویِ قرآن سنخیت دارد. این امر توافق و مطابقتی به غایت لطیف و بشارت دهنده است. در وجه دوم با مقام «هزار و سیصد و چهار» اشاره کامل دارد به زمانی که ترجمان رساله نور تحصیل مبادی علوم را که پله‌های رساله نورند با نام خدا آغاز کرد، یعنی زمانی که بسم الله فتوحات نوریه را گفت وبِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ فاتحه حیات علمی را بر زبان آورد. وجه دوم گویی او را مورد لطف و نوازش قرار داده و به رمز به او گفته است: «برو و به سلامت بکوش». در وجه سوم یعنی با مقام جفری‌اش که «هزار و دویست و نود و سه یا چهار» است با سرّ توافق و مطابقت کامل به ابتدای بِسْمِ اللّٰهِ حیات دنیوی ترجمان، اشاره دارد که زندگی او با دغدغه‌های بسیار دهشتناک توأم خواهد بود؛ و او با توفان‌هایی مواجه می‌شود و باید آن‌ها را تحمل کند. او همواره مظهر اسم‌های «رحمان و رحیم» خواهد بود، لذا منعمانه و به رمز خبر می‌دهد که با رحمت الهی محافظت و با شفقت تربیت خواهد شد؛ به این ترتیب پرتویی از نوع اخبار غیبی اعجاز معنوی قرآن را نشان می‌دهد.

§27

آیه‌ی فَمِن۟هُم۟ شَقِىٌّ وَ سَعٖيدٌ (هود: ١٠٨) است که دو سطر بعد از آیه‌ی وَاَمَّا الَّذٖينَ سُعِدُوا فَفِى ال۟جَنَّةِ در سوره هود آمده است. در صورتی که هر یک از «م» و «ل» و «ن» مشدد در این آیه را دو حرف به حساب آوریم و «ة» در اَل۟جَنَّةِ را چون در موضع وقف است «ه» بدانیم، مقام جفری‌اش هزار و سیصد و پنجاه و دو می‌شود. لذا با تاریخ «هزار و سیصد و پنجاه و دو» که زمان ناامیدی کامل شاگردان رسائل النور و مصایب‌شان بود کاملاً توافق و مطابقت دارد؛ بنابراین آیه مذکور برای اوضاع ترحم‌انگیز آن‌ها تسلی خاطری قدسی و آسمانی و نوعی بشارت است. مناسبت معنوی آیه در یکی دو رساله یعنی در «کرامات عَلَویه و غوثیه» بیان شده است. واژه سُعِدُوا در وَاَمَّا الَّذٖينَ سُعِدُوا در صفحه قرآن با واژه «سَعِيدٌ» از عبارت فَمِن۟هُم۟ شَقِىٌّ وَ سَعٖيدٌ کاملاً موازی و مقابل است، پس لطافت دیگری را به توافق و مطابقت مذکور اضافه می‌کند. آیه با توافق و مطابقت کامل به وجود جزئی‌ای از جزئیات معنای قدسی کلی و بسیار گسترده‌اش در این عصر در سال «هزار و سیصد و پنجاه و دو»، یعنی به وجود کسانی مانند شاگردان رساله نور که واقعاً نیازمند تسلی خاطر بوده‌اند اشاره کامل و مشخصی دارد. اگر در فَفِى ال۟جَنَّةِ وقف صورت نگیرد و این عبارت به خَالِدٖينَ ربط داده شود «ة» (تای گرد)، «ه» نمی‌شود؛ اما توافق و مطابقتی لطیف‌تر و تسلی بخش‌ خواهد بود، زیرا وَاَمَّا الَّذٖينَ سُعِدُوا طبق قاعده نحوی مبتداست و فَفِى ال۟جَنَّةِ خَالِدٖينَ خبر آن است. این خبر نیز با مقام جفری‌اش که «هزار و سیصد و چهل و نه» است به رمز و بشارت از تاریخ «هزار و سیصد و چهل و نه» خبر می‌دهد. با معنای اشاری و توافق جفری خبر می‌دهد که گروهی از خدمتکاران قرآن که در آن تاریخ زندگی می‌کنند سعادتمند و اهل بهشت‌اند و مشخص شده است که در تاریخ مذکور شاگردان رساله نور بوده‌اند که خدمت فوق العاده‌یی به قرآن می‌کرده و تنّور یافته‌اند و تألیف رساله‌های بسیار مهم در همان زمان بوده و این مصیبتی که اکنون گرفتارش هستند از طرف دشمن طراحی شده است. و از آن‌جا که همه این موارد تظاهر یافته، البته چنین بشارت قرآنیِ تسلی بخش و اشاری که متوجه این تاریخ است پیش از دیگران ناظر بر آن‌هاست. آری، «ن» مشدد در ﭿ ﯿ ﰀ ﯲ ﭾ یک «ن» به حساب می آید و «ت» «چهارصد»، و «خ» «ششصد»، که مجموع‌شان می شود «هزار». دو «ن» «صد»، یک «ی» دو «ف» و یک «ل» می‌شود «دویست»؛ «ل» دیگر «سی»، «ی» دوم «ده»، دو «الف» «دو»، یک «ج» «سه»، یک «د» «چهار»، جمعاً می‌شود«چهل و نه»؛ و مجموع این ارقام می‌شود «هزار و سیصد و چهل و نه». اگر وجهی از هزار وجهِ این مژده قرآنی به ما ربط داشته باشد بیش از هزار گنجینه ارزشمند است. از بشارت دهندگان این مژده، رؤیای صادقه‌یی‌ست که یک سال پیش دیده شد. در اسپارتا یک ماه پیش از این حادثه‌یی که برای‌مان رخ داد در عالم رؤیا به شخصی گفته می‌شود: «شاگردان رسائل النور با ایمان وارد قبر خواهند شد؛ آن‌ها بی‌ایمان از این دنیا نمی‌روند». ما در آن زمان از بابت رؤیای یادشده بسیار خوشحال شدیم. معلوم می‌شود آن مژده مبشر این مژده قرآنی بوده است.

§28

آیه يُرٖيدُونَ لِيُط۟فِؤُا نُورَ اللّٰهِ بِاَف۟وَاهِهِم۟ وَاللّٰهُ مُتِمُّ نُورِهٖ وَلَو۟ كَرِهَ ال۟كَافِرُونَ (صف: ٨) در سوره‌ی صف است. مقام جفری عبارت نُورَ اللّٰهِ بِاَف۟وَاهِهِم۟ وَاللّٰهُ مُتِمُّ نُورِهٖ «هزار و سیصد و شانزده یا هفده» است. این تاریخ نیز مربوط است به بحث انقلاب فکری‌ای که پیش‌تر در پایان مطالب آیه «بیست و یکم» بیان شد. مصادف است با تلاش یکی از وزرای مستملکات اروپا برای خاموش کردن نور قرآن، و در مقابل آن، فعالیت مؤلف رسائل النور برای درخشان‌تر کردن آن نور که در سایه انقلابی فکری رخ داد. عبارت تِل۟كَ اٰيَاتُ ال۟كِتَابِ که در هفت سوره قرآن آمده؛ و عباراتی چون طٰسٓ تِل۟كَ اٰيَاتُ ال۟قُر۟اٰنِ؛ ‌هَدٰينٖى رَبّٖٓى اِلٰى صِرَاطٍ مُس۟تَقٖيمٍ؛اِنَّ رَبّٖى عَلٰى صِرَاطٍ مُس۟تَقٖيمٍ در صورتی که «ن» مشدد آن یک «ن» به حساب آید و تنوین را به حساب نیاوریم؛ فرمان فَاَع۟رِض۟ عَن۟هُم۟؛ و نُورَ اللّٰهِ بِاَف۟وَاهِهِم۟ وَاللّٰهُ مُتِمُّ نُورِهٖ ‌بالاتفاق با همان تاریخ مطابقت دارند و این بیش از آن‌که رمز و اشارت و دلالت باشد صراحت است و با معنای اشاری‌اش بشارت می‌دهد که رساله نور پرتویی از آن نور الهی شده و ظلمت شبهاتی را که از سوی دشمنانش ایجاد می‌شود در هم خواهد شکست. این توافق‌های جفریِ متعدد و بامعنا به مناسبتی معنوی و محکم استناد می‌کنند. آری، صد و بیست و نه رساله از رسائل النور مانند صد و بیست و نه لامپ به سیم‌هایی وصل‌اند که به نور اعظم قرآن اتصال دارند و به این ترتیب نور قرآن را به همه جا می‌پراکنند و این مشخص و آشکار است. نیمی از نام رساله نور دو بار در این عبارت از آیه تکرار شده است و مناسبت مذکور را از این جهت نیز لطیف‌تر می‌کند.

§29

عبارت نُورَ اللّٰهِ بِاَف۟وَاهِهِم۟ وَيَا۟بَى اللّٰهُ اِلَّٓا اَن۟ يُتِمَّ نُورَهُ در آیه يُرٖيدُونَ اَن۟ يُط۟فِؤُا نُورَ اللّٰهِ بِاَف۟وَاهِهِم۟ وَيَا۟بَى اللّٰهُ اِلَّٓا اَن۟ يُتِمَّ نُورَهُ وَلَو۟ كَرِهَ ال۟كَافِرُونَ (توبه: ٣٢) با مناسبت معنوی محکم و در عین حال لطیف خود، در صورتی که «ل»های مشدد یک «ل»، و«م» مشدد به دلیل آن‌که از اصل کلمه است دو «م» به‌شمار آیند، «هزار و سیصد و بیست و چهار» می‌شود که مطابقت کامل دارد با تاریخی که ستمگران اروپا به قصد خاموش کردن نور دولت اسلامی طرح وحشتناک ویرانگری تدارک دیده بودند؛ و با این‌که وطن دوستان ترکیه در سال بیست و چهار در برابر آن‌ها اعلام آزادی کردند و در تلاش برای عقیم گذاشتن طرح مذکور بودند متأسفانه اروپاییان شش هفت سال بعد در نتیجه جنگ جهانی با همان هدف ویرانگری، در معاهده «سَور» با شرایطی به غایت سنگین و به ضرر قرآن درصدد اجرای افکار ملحدانه خود برآمدند و میهن‌پرستان ترک برای مقابله با آن‌ها و عقیم گذاشتن طرح آنان این بار جمهوریت را اعلام نمودند. لذا با توجه به این‌که این تلاش‌ها مطابقت کاملی با سال‌های «بیست و چهار، سی و چهار و پنجاه و چهار» دارند، مشاهده می‌شود که مؤلف رسائل النور در آن اوضاع نابسامان در میان کسانی که سعی بر محافظت از نور قرآن داشتند در سال هزار سیصد و بیست و چهار، مقدمات رسائل النور در سال هزار و سیصد و سی و چهار، و اجزای نورانی رسائل النور و شاگردان‌ فداکارش در سال هزار و سیصد و پنجاه و چهار به مقابله برخاسته‌اند. آن‌ها حتی موجب نگرانی عده‌یی از سیاستمدارانی شدند که از حقیقت امر بی‌خبر بودند، و چون در خنثی کردن سوء قصد دشمنان وظیفه روشنگری را به خوبی ایفا نمودند یکی از افرادی شدند که معنای اشاری آیه بر آن‌ها نظر دارد و این نشانه‌یی محکم است. اینک بیش‌تر مسائل مخالف نور قرآن که در میان مسلمانان دیده می‌شود نتیجه وخیم همان طرح‌های ویرانگری و معاهدات ظالمانه‌یی مانند پیمان «سَور» است. اگر «م» مشدد مانند «ل» های مشدد یک حرف حساب شود عدد «هزار و دویست و هشتاد و چهار» به دست می‌آید، که در آن تاریخ کفار اروپایی تصمیم گرفته بودند نور دولت اسلامی را خاموش کنند لذا ده سال بعد روس‌ها را تحریک کردند، و با جنگ شوم «نود و سه» (1293) روس موفق شدند به طور موقت پرده‌یی بر نور درخشان جهان اسلام بکشند. اما در این رویداد، شاگردان مولانا خالد (ع) به جای شاگردان رسائل النور ظلمات آن پرده را در هم کشیدند لذا آیه مذکور از این جهت انگشت اشاره را به سمت آنان می‌برد. هم اینک به خاطر رسید که اگر هر یک از «ل» های مشدد و «م» مشدد را دو حرف به حساب آوریم این نتیجه حاصل می‌شود: اشخاصی که قرار است یک قرن دیگر ظلمات را از میان بردارند ممکن است شاگردان حضرت مهدی باشند. به هر حال . . . این آیه نورانی نکات نورانی فراوانی دارد. براساس سرّ «‌اَلْقَطْرَةُ تَدُلُّ عَلَى الْبَحْرِ‌» سخن را کوتاه می‌کنیم.

§30

آیه الٓرٰ كِتَابٌ اَن۟زَل۟نَاهُ اِلَي۟كَ لِتُخ۟رِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَاتِ اِلَى النُّورِ بِاِذ۟نِ رَبِّهِم۟ اِلٰى صِرَاطِ ال۟عَزٖيزِ ال۟حَمٖيدِ (ابراهيم:‌١) است. در چهار پنج عبارت این آیه چهار پنج اشاره به شرح زیر وجود دارد که البته مجموع آن‌ها در حکم اشارتی واحد‌ند: اشاره نخست: عبارت اِلَى النُّورِ بِاِذ۟نِ رَبِّهِم۟ می‌گوید انسان‌ها از ظلمات قرن چهاردهم به اذن الهی و به‌واسطه کتاب مبین به ‌سوی نوری ناشی از قرآن می‌روند. این معنا و مخصوصاً لفظ «نور» با رسائل النور مطابقت دارد؛ در عین حال مقام جفری آن با محاسبه «ن» مشدد به عنوان دو «ن» «هزار و سیصد و سی و هشت یا نُه» می‌شود که مطابقت تام دارد با تاریخ ظهور تفسیر «اشارات الاعجاز» به عنوان فاتحه رسائل النور که در ظلمات جنگ جهانی تألیف شد. کلمه نور نیز در آیه با اشاره ناظر است بر لفظ نور در رساله نور. اشاره دوم: عبارت اِلٰى صِرَاطِ ال۟عَزٖيزِ ال۟حَمٖيدِ کلمه نور در عبارت پیشین را تعریف می‌کند و می‌گوید: آن نور راهی‌ست که عزت و محمودیت حضرت حق را نشان می‌دهد. مقام ابجدی این عبارت «پانصد و چهل و هشت» و یا «پانصد و پنجاه» است که با عدد رسائل النور چون «ن» مشدد یک «ن» محسوب می‌شود یعنی «پانصد و چهل و هشت» مطابقت تام دارد، اگر دو «الف» غیرِ ملفوظ را نیز حساب کنیم با دو تفاوت که به مرتبه‌اش اشاره دارد کاملاً موافق و مطابق است. مناسبتی وجود دارد که این اشاره را تأیید کرده و موجب لطافت‌اش نیز می‌شود؛ به این صورت که ترسناک‌ترین دوره برای جهان اسلام، قرن ششم با فتنه هلاکو، پایان قرن سیزدهم و فتنه‌های مرتبط با جنگ جهانی در قرن چهاردهم و نتایج حاصل از آن بوده است. بدین مناسبت عبارت فوق با مقام ابجدی‌اش به قرن ششم و مانند عبارت پیشین با لفظ اَل۟عَزٖيزِ ال۟حَمٖيدِ به این عصر و زمان حاکمیت سلطان عبدالعزیز و سلطان عبدالحمید اشاره دارد. نیز همان‌طور که پیش‌تر دیدیم تمام آیاتی که با توافق و مطابقت، ناظر بر نام دوم رسائل النور هستند به دوره هلاکو و چنگیز نیز که مقطع زمان دهشتناکی بوده است اشاره دارند. حتی می‌توان گفت به دلیل اشاره آیات مذکور به آن دوره و این زمان است که حضرت علی (رض) در «ارجوزه‌اش» و غوث اعظم (رض) در قصیده خود هنگامی که از سر کرامت به رسائل النور اشاره می‌کنند، با نظر به آن عصر و این دوره با خشم به آن‌ها اشاره می‌کنند. اشاره سوم: عدد مِنَ الظُّلُمَاتِ «هزار و سیصد و هفتاد و دو» است و بر این نکته که ظلم‌ها و ظلمت‌های این عصر تا چه زمانی ادامه خواهد داشت و این‌که در متن همین ظلمات نوری همواره روشنگری خواهد کرد اشاره دارد و به رمز ناظر است بر روشنگری رساله نور. اشاره چهارم: عبارت لِتُخ۟رِجَ النَّاسَ می‌گوید: «انسان‌ها در سال هزار و سیصد و چهل و پنج به وسیله نوری برخاسته از قرآن از تاریکی‌ها به سوی روشنایی‌ها خواهند رفت». این معنا براساس دانش جفر و به لحاظ معنایی به طور کامل با سال «هزار و سیصد و چهل و پنج» که رسائل النور به صورت فوق العاده‌یی روشنگری آغاز کرد مطابقت و موافقت دارد؛ علاوه بر آن با ایما و اشاره و رمز بر مقبولیت رساله نور دلالت می‌کند. اشاره پنجم: کلمه‌ی اِلَي۟كَ در عبارت الٓرٰ كِتَابٌ اَن۟زَل۟نَاهُ اِلَي۟كَ به طور خاص ناظر است بر قرآن؛ لذا با در نظر نگرفتن آن، مقام ابجدی عبارت الٓرٰ كِتَابٌ اَن۟زَل۟نَاهُ اِلَي۟كَ کاملاً موافق و مطابق با نام نخست رسالة النور می‌باشد و بیان رمزی این مطلب است که رسالة النور تفسیر و معنایی کامل از کتاب مُنزَل می‌باشد و با آن بیگانه نیست. چرا که الٓرٰ «سیصد و هشتاد و دو»، كِتَابٌ «چهارصد و بیست و سه»، اَن۟زَل۟نَاهُ «صد و چهل و چهار» و جمع آن‌ها «نهصد و چهل نه» می‌شود. اگر تنوین را «ن» به حساب آوریم می‌شود «نُه‌صد و نود و نه» و در صورتی که «ن» مشدد رسالة النور را یک «ن» حساب کنیم با عدد آن یعنی «نه‌صد و چهل و هشت»، و اگر «ن» مشدد را دو «ن» بدانیم با «نه‌صد و نود و هشت»، فقط با یک تفاوت رمز آلود مطابقت می‌یابد تا وحی نبودن آن نیز بیان شده باشد. نتیجه: با ملاحظه مناسبت معنوی پنج عبارت یاد شده در تک آیه‌ی فوق، پنج اشاره مذکور در حقیقت حکایت از یک اشاره محکم دارند و شاید بتوان آن اشاره را دلالت دانست. همین فکر بود که موجب شد این متن را بنویسم. اگر خطا کرده باشم کتاب مبین را شفیع قرار داده از ارحم الراحمین برای اشتباه‌ام طلب عفو می‌کنم. سُب۟حَانَكَ لَا عِل۟مَ لَنَٓا اِلَّا مَا عَلَّم۟تَنَٓا اِنَّكَ اَن۟تَ ال۟عَلٖيمُ ال۟حَكٖيمُ بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ

§31

بر اثر خطای کوچکی شاهد اشاره غیبی محکمی شدم و دانستم که دلیل آن خطا، مطلب زیر است: آیه زیر که بیست و نهمین آیه از اشارت قرآنی یعنی شعاع اول است، در آغاز سوره ابراهیم قرار دارد: الٓرٰ كِتَابٌ اَن۟زَل۟نَاهُ اِلَي۟كَ لِتُخ۟رِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَاتِ اِلَى النُّورِ بِاِذ۟نِ رَبِّهِم۟ به سهو گفته بودیم مقام جفری عبارت اِلَى النُّورِ بِاِذ۟نِ رَبِّهِم۟ در آن «هزار و سیصد و سی و چهار» است و در مطابقت و توافق، ناظر است بر تاریخ ظهور و طبع تفسیر «اشارات الاعجاز» که در حکم فاتحه رساله نور می‌باشد. در حالی که مقام حروف ملفوظ آن «هزار و سیصد و سی و نه» است و به صورت تقدیرآمیز و براساس توافق، ناظر است بر زمانی که تفسیر مذکور شهرت فوق العاده‌یی یافت و توسط دارالحکمه نسخه‌هایی از آن برای بیش‌تر مفتیان ارسال شد؛ این نسخه‌ها براساس نشانه‌های فراوان و اعتراف مفتی‌ها، در مقام حفاظت در برابر لرزه انقلاب‌های متعددِ مادی و معنوی، در حکم قلعه، و در دست بیش‌تر مفتیان حکم شمشیر الماسین را یافت. اگر دو «الف» غیر ملفوظ را به حساب آوریم «هزار و سیصد و چهل و یک» می‌شود و باید گفت به طور کامل ناظر است بر مطابقت با مبدأ ظهور رساله نور. این خطای سهوی کوچک چنین معنایی را در یک لحظه و با قدرت گوشزد کرد: فقط چهار عبارت آیه آغازین سوره ابراهیم (ع) نیست که به رمز ناظر است بر رساله نور؛ بلکه همان صفحه‌ی اول تا پایان، از لحاظ مناسبت معنوی و با معنایی رمزی، در میان افراد کثیره، با تخصیص پنهانی به رساله نور اشاره دارند و به رمز ناظر بر آن می‌باشند. من فعلاً نمی‌توانم آن حقیقت رمزی را بیان کنم و فقط اشاره مختصری خواهم کرد. آری، از آن‌جا که خمیر مایه و مشرب رساله نور، تفکر و شفقت است با مشرب خاص حضرت ابراهیم (ع) که آن هم تفکر و شفقت است توافق و مطابقت تام دارد. پس بر اساس این سرّ است که قرآن در این سوره، رساله نور را بیش از موارد دیگر به آغوش می‌گیرد. آیه آغازین، با چهار جمله به نوری اشاره می‌کند که از قرآن سرچشمه می‌گیرد و در تاریک‌ترین زمانه انسان‌ها را از تیرگی و ظلمت محض بیرون آورده به‌ نور رهنمون می‌شود؛ در عین حال آیه کسانی را که در ظلمت محض‌اند و با جریان رساله نور مخالفت می‌کنند معرفی می‌کند. آیه سوم: اَلَّذٖينَ يَس۟تَحِبُّونَ ال۟حَيٰوةَ الدُّن۟يَا عَلَى ال۟اٰخِرَةِ وَيَصُدُّونَ عَن۟ سَبٖيلِ اللّٰهِ وَيَب۟غُونَهَا عِوَجًا اُولٰٓئِكَ فٖى ضَلَالٍ بَعٖيدٍ (ابراهيم: ٣) این آیه نیز با سه عبارت به لحاظ برخی مناسبت‌های معنوی و موافقت‌های مفهومی، با اشاره ناظر است بر مشرب رساله‌ی نور و هم‌چنین بر مشرب ملحدان؛ و با عبارت نخست می‌گوید: «آن بیچارگان، با دلالت پیوستن برخی مؤمنان با این‌که دارای ایمان‌اند و برخی اهل علم با این‌که از آخرت آگاهی کامل دارند به آن‌ها، دانسته و با خرسندی زندگانی دنیوی را بر دین و آخرت ترجیح می‌دهند؛ یعنی مانند این است که تکه شیشه‌یی بی‌ارزش را بر الماس ترجیح دهند، با وجود این که آن را شناخته و یافته‌اند؛ آنان خوشی‌های حیات را با لجبازی به احساسات دینی ترجیح داده، و به بی‌دینی افتخار می‌کنند». این عبارت در ارتباط با زمانه کنونی به نوعی تخصیص دارد، زیرا درهیچ دوره و زمانی چنین شیوه و روشی وجود نداشته است. در سایر قرن‌ها اهل ضلالت درباره آخرت چیزی نمی‌دانسته و آن را انکار می‌کرده‌اند. الماس را الماس نمی‌دانسته و دنیا را ترجیح می‌داده‌اند. آیه با عبارت دوم یعنی وَ يَصُدُّونَ عَن۟ سَبٖيلِ اللّٰهِ می گوید: «گمراهی آن بیچارگان از دوست داشتن دنیا و از تمرّد نشأت می‌گیرد؛ پس به وضعیت خود بسنده نمی‌کنند و دست به تجاوز می‌زنند. می‌خواهند با عداوت و دشمنی، منابع دین خود را که از آن آگاهند و نیاکان‌شان نیز بدان وابستگی داشته‌اند بخشکانند و پایه‌هایش را نابود و درها و راه‌هایش را مسدود کنند». نیز با عبارت سوم‌اش وَ يَب۟غُونَهَا عِوَجًا می‌گوید: گمراهی آنان ریشه در علم و فلسفه دارد، لذا دچار غروری عجیب، فرعونیتی غریب، و انانیتی دهشتناک شده و نفس‌شان را چنان لوس می‌کنند که پرتوهای قوانین الهیِ اداره کننده کائنات و قواعد آن حقایق در عالم انسانی را مناسب امیال و هوس‌های سفلی خود ندیده حاشا، حاشا آن‌ها را کج و غلط و ناقص می‌یابند. این آیه با سه عبارت‌اش به لحاظ معنا با گروه گمراه عجیبی در این زمانه هم‌خوانی معنوی تام دارد و هم‌چنان که با معنای اشاری در میان افراد فراوان‌اش به طور خاص بر گروه مذکور ناظر است؛ براساس مطابقت جفری نیز به همان‌ها اشاره دارد. آری، مقام عبارت نخست یعنی اَلَّذٖينَ يَس۟تَحِبُّونَ «هزار و سیصد و بیست و هفت» بود؛ اگر «ل» و «ب» مشدد را دو حرف به‌ ‌شمار آوریم به تاریخ عربی می‌شود «هزار و سیصد و پنجاه و نُه» که با مطابقت و توافق کامل، زمان هجوم‌های آن گروه سرکش و ستمگر را نشان می‌دهد. مقام عددی وَ يَب۟غُونَهَا عِوَجًا با توجه به این که تنوین، «ن» است می شود «هزار و دویست و نه»؛ و این با تطابق کامل ناظر است بر تاریخی که نسبت به شریعت اسلام سوءِ قصد شد و خواستند قوانین اجنبی را وارد دادگستری کنند. اشاره محکم آیه فوق با نشانه‌های فراوانی از این دست، به صورت نمایان ناظر است بر معارضان رساله نور، به همین ترتیب و براساس مفهوم مخالف، ناظر است بر خود رساله نور. حتی در آیه چهارم ترکی بودن رساله نور را تحسین می‌کند و در پنجمین آیه نیز از ولایات شرقی یاد می‌شود که ترکی و عربی را به طور کامل نمی‌دانند و عالمان و مرشدان‌شان حال و روز پریشانی دارند و رساله نور به یاری‌شان می‌آید و بیش از هر طایفه دیگری با حوادث مواجه می‌شوند؛ در آیه با تعبیر بِاَيَّامِ اللّٰهِ (ابراهيم:‌٥) وقایع دردناک را به خاطرشان می‌آورد و با معنایی رمزی و اشاری به ارشاد و بیدار کردن‌شان امر می‌کند. فعلاً اجازه ندارم درباره اشارت مهم اخیر چیزی بگویم، لذا فقط رمزی از هر یک، به اختصار بیان می‌شود. آیه‌ی چهارم: وَمَٓا اَر۟سَل۟نَا مِن۟ رَسُولٍ اِلَّا بِلِسَانِ قَو۟مِهٖ لِيُبَيِّنَ لَهُم۟ (ابراهيم: ٤) به‌واسطه مقام جفری‌اش و با قرینه اشارات آیه بالا و براساس این قاعده که رسالت و نبوت در هر عصر و زمانه‌یی از نظر وراثت، نواب و وکلایی دارد، با معنایی رمزی رساله نور را که مسئولیت وارث بودن را انجام می‌دهد، با التفاتی خاص جزء افراد خود کرده و ترکی بودن‌اش را که به زبان قرآن یعنی عربی نبوده تمجید می‌کند. مقام جفری عبارت، در صورتی که تنوین رَسُولٍ «ن» به حساب آید و «ل» مشدد را دو «ل» بدانیم و «ی» مشدد را یک «ی» به حساب آوریم «هزار و سیصد و پنجاه و هشت» می‌شود؛ اگر هر کدام از آن‌ها را یک «ی» به حساب آوریم می‌شود «هزار و سیصد و بیست و هشت»؛ اگر مشددها را دو حرف بدانیم و تنوین را به حساب نیاوریم عدد «هزار و سیصد و هجده» را خواهیم داشت، اما اگر هم تنوین و هم مشددها را به حساب آوریم رقم «هزار و سیصد و شصت و هشت» حاصل می‌شود که به رمز و ایما به پنج دوره و پنج وضعیت رساله نور اشاره دارد. آیه پنجم: مقام جفری عبارت اَن۟ اَخ۟رِج۟ قَو۟مَكَ مِنَ الظُّلُمَاتِ اِلَى النُّورِ وَذَكِّر۟هُم۟ بِاَيَّامِ اللّٰهِ اِلَى النُّورِ وَذَكِّر۟هُم۟ بِاَيَّامِ اللّٰهِ (ابراهيم:‌٥) در صورتی که هر کدام از مشددها را یک حرف بدانیم عدد «هزار و سیصد و پنجاه و یک» به‌دست می‌آید که اشاره دارد به ایفای یکی از مسئولیت‌های مهم رساله نور و امتثال این اوامر قرآنی؛ که من فعلاً اجازه بیان آن را ندارم. لذا می‌گوییم عبارت مذکور براساس قرینه توافق جفری و موافقات معنوی، و رمز مناسبات مفهومیِ دریافت موضوع از داستان، به اشاره بر رساله نور ناظر است. اشارات غیبی بیش‌تری برای نوشتن هست اما اجازه داده نشد و در حال حاضر نوشته نشد.

Private reading note

This note stays on this device and is never uploaded to a server.

Up to 1,200 characters