Lem'alar

De Tweede Flits

Source: quranrisale.com high-fidelity multi-language editions · Diyanet/Hizmet Vakfı corrected original, official digital translation
Risale reading plan
§1

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحٖيمِ

§2

اِذْ نَادٰى رَبَّهُٓ اَنّٖى مَسَّنِىَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرَّاحِمٖينَ

§3

Het volgende gebed van de held van het geduld, Hazrat Ayyub (vrede zij met hem), is zowel meeslepend als effectief. Door echter uit het vers te citeren, zeggen we in ons gebed: We moeten الرَّاحِمٖينَ zeggen. De samenvatting van het beroemde verhaal van Hazrat Ayyub (vrede zij met hem) is als volgt:

§4

Hoewel hij lange tijd aan veel wonden en blauwe plekken leed, verdroeg hij die met volmaakt geduld, denkend aan de grote beloning van die ziekte. Vervolgens dacht hij dat wanneer de wormen die uit zijn wonden kwamen zijn hart en tong aanvielen, ze zijn hart en tong zouden schaden, wat de plaatsen zijn van dhikr en kennis van God. Die plicht van aanbidding zou geschaad worden, zei hij, niet voor zijn eigen rust, maar misschien voor de aanbidding van God: "O Heer! Het kwaad heeft mij geraakt, het schaadt mijn herinnering met mijn tong en mijn aanbidding met mijn hart." De Almachtige God accepteerde dat gebed op een wonderbaarlijke manier terwille van dat zuivere, zuivere, ondanks dat, Lillah. Hij schonk zijn volmaakte gezondheid en zorgde ervoor dat allerlei soorten mensen zijn genade ontvingen. Er zijn vijf punten in deze Lem'a.

§5

Eerste punt

§6

Als reactie op de externe wondziekten van Hazrat Ayyub (vrede zij met hem) hebben we esoterische, spirituele en hartziekten. Als we ons naar binnen en naar buiten zouden keren, zouden we er meer gewond en zieker uitzien dan de profeet Ayyub. Omdat elke zonde die we begaan, elke twijfel die onze geest binnenkomt, wonden veroorzaakt in ons hart en onze ziel. De wonden van Hazrat Ayyub (vrede zij met hem) bedreigden zijn korte wereldse leven. Onze geestelijke wonden bedreigen ons zeer lange eeuwige leven. Wij hebben dat gebed duizend keer meer nodig dan die Heilige Profeet.

§7

In het bijzonder, net zoals de wormen die uit de wonden van de Profeet kwamen, zich aan zijn hart en tong hadden gehecht; Op deze manier leggen ze ons het zwijgen op door het innerlijke hart te beïnvloeden, wat de plaats van het geloof is, en de wonden en twijfels die voortkomen uit de wonden, de wonden die voortkomen uit zonden, en het geloof beschadigen, en het spirituele genot van de tong, die de tolk van het geloof is, en vervreemden ons op hatelijke wijze van dhikr.

§8

Ja, de zonde dringt het hart binnen en maakt het zwart en hard totdat het het licht van het geloof verdrijft. In elke zonde is er een weg naar ongeloof. Als die zonde niet snel met vergeving wordt vernietigd, bijt ze het hart niet als een wolf, maar als een kleine geestelijke slang.

§9

Wanneer een man die in het geheim een ​​schandelijke zonde begaat, bijvoorbeeld wordt afgeleid door de gevoelens van iemand anders, wordt het lichaam van engelen en spiritualiteit erg zwaar voor hem. Met een klein bordje wil hij ze ontkennen.

§10

Als bijvoorbeeld een man die een grote zonde begaat die de kwelling van de hel veroorzaakt en daartegen niet met vergeving toevlucht zoekt wanneer hij de dreiging van de hel hoort, met heel zijn ziel naar de Adam van de hel verlangt, geeft een klein teken en twijfel de moed om de hel te ontkennen.

§11

Ook bijvoorbeeld een man die het verplichte gebed niet verricht en zijn plicht van aanbidding niet vervult, raakt van streek door de berisping die hij krijgt van een lagere superieur voor een kleine indiscretie in zijn plicht. De luiheid die hij beoefent in zijn plicht, tegen de herhaalde bevelen van de sultan van vóór de eeuwigheid in, bezorgt hem grote problemen, en hij wenst die problemen en zegt geestelijk: 'Ik wou dat hij die plicht van aanbidding niet had.' En uit dit verlangen ontstaat een verlangen naar ontkenning, dat een geestelijke vijandschap jegens God impliceert. Als er twijfel in het hart opkomt over het bestaan ​​van God, heeft het de neiging eraan vast te houden als een definitief bewijs. Een grote deur van vernietiging gaat voor hem open. Die ongelukkige persoon weet niet dat hij, ook al ervaart hij een zeer kleine hoeveelheid leed door de plicht van aanbidding door middel van ontkenning, zichzelf het doelwit maakt van miljoenen geestelijke moeilijkheden die zelfs nog verschrikkelijker zijn dan dat leed. Hij vermijdt de beet van de vlieg en accepteert de beet van de slang. Enzovoort... Laten we deze drie voorbeelden met elkaar vergelijken, zodat het geheim van بَلْ رَانَ عَلٰى بِهِمْ begrepen kan worden.

§12

Tweede punt

§13

Zoals vermeld in het Zesentwintigste Woord over het geheim van het lot, hebben mensen niet het recht om op drie manieren over rampen en ziekten te klagen.

§14

Eerste aspect: God de Almachtige gebruikt de lichaamskleding die hij mensen aandoet in zijn kunst. Hij heeft van de mens een model gemaakt, en snijdt, oogst, transformeert en verandert dat pak naar dat model; Het toont de manifestatie van verschillende namen. Net zoals de naam Shafi ziekte suggereert, impliceert de naam Rezzak honger. En zo verder...

§15

Tweede aspect: Het leven wordt verlicht door rampen en ziekten, vindt perfectie, vindt kracht, gaat vooruit, levert resultaten op, evolueert; Het vervult zijn essentiële taak. Het leven op zijn eentonige rustbed staat dichter bij het niet-bestaan, dat slecht is, dan bij het bestaan, dat goed is, en ernaartoe gaat.

§16

Derde aspect: Dit land van de wereld is een plaats van beproeving en dienstbaarheid; Het is geen plaats van plezier, lonen en beloningen. Omdat het de plaats van dienst en de plaats van aanbidding is; Ziekten en calamiteiten zijn zeer geschikt voor die dienst en die aanbidding en kracht geven, op voorwaarde dat ze niet religieus zijn en dat men geduldig is. En aangezien ieder uur een dag van aanbidding wordt, is het noodzakelijk dankbaar te zijn en niet te klagen.

§17

Ja, aanbidding bestaat uit twee delen: het ene deel is positief, het andere is negatief. Het positieve deel is bekend. Wat het negatieve deel betreft, degene die lijdt aan ziekten en calamiteiten voelt zijn zwakte en hulpeloosheid en wendt zich tot zijn Heer als vluchteling, denkt aan hem, smeekt hem en verricht een oprechte aanbidding. Er is geen hypocrisie in deze aanbidding, het is oprecht. Als iemand geduldig is, nadenkt over de beloning van een ramp en dankbaar is, wordt elk uur ervan een dag van aanbidding. Zijn korte leven wordt een lang leven. Er zijn zelfs sommigen onder hen voor wie een minuut gebed als een dag aanbidding kan worden beschouwd. Ik was zelfs erg nieuwsgierig naar de vreselijke ziekte van een broer van mij, Muhajir Hâfız Ahmed. Mijn hart werd eraan herinnerd: 'Feliciteer hem. Elke minuut is als een dag aanbidding.' In feite was die persoon geduldig dankbaar.

§18

Derde punt

§19

Zoals we in een paar woorden hebben gezegd: Als ieder mens aan zijn vorige leven denkt, komt er 'ah' of 'oh' in zijn hart en tong. Met andere woorden, hij heeft medelijden of zegt ‘Alhamdulillah’.

§20

Het is de spirituele pijn die voortkomt uit het verlies en de scheiding van de geneugten uit het verleden die spijt veroorzaakt. Omdat het verlies van plezier pijn is. Soms geeft een tijdelijk genot blijvende pijn. Denken daarentegen doorboort die pijn en zorgt ervoor dat je je verdrietig voelt.

§21

Het spirituele en blijvende plezier dat voortkomt uit het einde van de tijdelijke wereld die hij in zijn vorige leven doorbracht, doet hem "Alhamdulillah" zeggen. Als hij in deze natuurlijke staat nadenkt over de beloningen en beloningen in het hiernamaals die het resultaat zijn van rampen en zijn korte leven door rampen een lang leven wordt, zal hij meer dankbaar dan geduldig zijn. God zegene je. Het is noodzakelijk om الضَّلَالِ te zeggen. Er is een beroemd gezegde: ‘De tijd van rampspoed is lang.’ Ja, de tijd van rampspoed is lang. Het duurt echter niet lang omdat het lastig is, zoals in de gebruiken wordt gedacht, maar misschien duurt het lang omdat het vitale resultaten oplevert, zoals een lang leven.

§22

Vierde punt

§23

Zoals vermeld in de Eerste Modus van het Eenentwintigste Woord: Als de geduldkracht die de Almachtige God aan de mens heeft gegeven niet wordt verspreid via de weg van angst, kan deze voldoende zijn tegen elke ramp. Maar door de overheersing van waanvoorstellingen, de achteloosheid van de mens en zijn perceptie van het sterfelijke leven als permanent, verdeelt hij zijn geduld over het verleden en de toekomst, en zijn geduld tegen de huidige ramp is niet genoeg, en hij begint te klagen. Hij klaagt letterlijk over de Almachtige God tegen mensen. Hij klaagt ook op een zeer oneerlijke en krankzinnige manier en toont ongeduld.

§24

Omdat elke dag die voorbijgaat, als het een ramp is, de problemen verdwenen zijn en de troost blijft bestaan; Zijn pijn is verdwenen, het plezier van zijn dood blijft; Zijn problemen zijn voorbij, zijn beloningen blijven. Dit maakt het noodzakelijk om niet te klagen, maar dankbaar te danken. Het is niet nodig om boos op ze te zijn, maar om een ​​gesprek met ze te voeren. Zijn vroegere sterfelijke leven verandert door rampspoed in een soort eeuwig en gelukkig leven. Het is waanzin om met waanvoorstellingen over de werelden daarin na te denken en daarbij een deel van je geduld te verliezen.

§25

Maar de komende dagen zijn nog niet gekomen; Het is dwaasheid om van tevoren na te denken over de ziekte of het onheil dat zij zullen ondergaan, en ongeduld te tonen en te klagen. “Morgen, overmorgen, zal ik honger en dorst hebben.” Tegenwoordig is het zo dwaas om voortdurend water te drinken en brood te eten. Dus nadenken over de rampen en ziekten van de komende dagen, die nu bestaan, en er bij voorbaat bedroefd door zijn, ongeduld tonen en zichzelf onderdrukken zonder enige verplichting is zo'n zonde dat het mededogen en barmhartigheid verdient.

§26

Kortom: hoe dankbaarheid de zegen vergroot; Op dezelfde manier vergroot het klagen de rampspoed en veroorzaakt het verdienste in barmhartigheid.

§27

In het eerste jaar van de Eerste Algemene Oorlog raakte een gezegend persoon in Erzurum besmet met een vreselijke ziekte. Ik ging naar hem toe en hij zei tegen mij: "Ik heb al honderd nachten mijn hoofd niet op het kussen kunnen leggen en naar bed kunnen gaan." klaagde hij bitter. Ik was erg gewond. Opeens herinnerde ik het mij en zei:

§28

Mijn broeder, honderd moeilijke dagen uit je verleden zijn nu honderd gelukkige dagen waard. Denk er niet aan en klaag niet, kijk ernaar en wees dankbaar. Wat de komende dagen betreft, die zijn er nog niet. Vertrouw op de genade van jouw Heer, Rahmanu'r-Rahim, en huil niet voordat je geslagen wordt, wees nergens bang voor, geef niet de kleur van het bestaan ​​aan het niet-bestaan. Denk eens over dit uur na, uw geduld zal voldoende zijn voor dit uur. Gedraag je niet als een dwaze commandant; Hoewel de vijandelijke strijdmacht op de linkerflank zich bij zijn rechterflank heeft aangesloten en een nieuwe kracht voor hem is, zal hij, wanneer de rechterflank van de vijand op zijn linkerflank nog niet is gearriveerd, standhouden, de centrale kracht naar rechts en links verdelen, waardoor het centrum zwak blijft, en het centrum vernietigen met een vijandelijke strijdmacht. Ik zei: Broeder, doe dit niet, besteed al je kracht aan dit uur. Denk aan de goddelijke genade en de beloning van het hiernamaals, en de transformatie van je vluchtige en korte leven in een lange en eeuwige vorm. Geef in plaats van deze bittere klacht een opgeluchte dankbaarheid.

§29

Hij was volkomen opgelucht en zei: "Alhamdulillah, mijn ziekte is teruggebracht van tien naar één."

§30

Vijfde punt

§31

Het zijn drie kwesties.

§32

Eerste kwestie: De echte ramp en de schadelijke ramp is de ramp die religie overkomt. Het is altijd nodig om toevlucht te zoeken bij het Goddelijke Hof en te schreeuwen tegen religieuze calamiteiten. Maar niet-religieuze rampen zijn in werkelijkheid geen rampen. Bir kısmı ihtar-ı Rahmanîdir.

§33

Net zoals een herder stenen gooit naar zijn schapen die het veld van iemand anders betreden, voelen ze dat de steen een waarschuwing is om hen te behoeden voor schadelijk werk, en keren ze blij terug. Er zijn zoveel schijnbare calamiteiten dat het goddelijke waarschuwingen zijn; sommige ervan zijn verzoening, en sommige zijn bedoeld om achteloosheid te verdrijven en een soort vrede te schenken door de mens op de hoogte te stellen van zijn onmacht en zwakte.

§34

Het zieke deel van de ramp is geen ramp, zoals vroeger, maar misschien is het een goddelijk compliment, een zuivering. Er is een overlevering die zegt: "Net alsof je aan een heilige boom schudt, vallen de vruchten ervan af en vallen de zonden weg als gevolg van de trillingen van malaria."

§35

Toen Hazrat Ayyub (vrede zij met hem) om rust bad, bad hij misschien om genezing voor dienstbaarheid toen dit de dhikr van de tong en de contemplatie van het hart verhinderde. We moeten de intentie hebben om onze morele en geestelijke wonden die het gevolg zijn van zonden te genezen met die voorbede – ons voornaamste doel. We kunnen onze toevlucht nemen tot materiële ziekten als ze ons ervan weerhouden te aanbidden. Asiel moet echter niet op een uitdagende of klagende manier worden aangevraagd, maar misschien op een bescheiden en ondersteunende manier.

§36

Omdat wij het eens zijn met zijn soevereiniteit, moeten we instemmen met wat hij geeft in termen van zijn soevereiniteit. "O! O!" op een manier die zijn bezwaar tegen zijn lot en lotsbestemming aangeeft. klagen; Het is een soort kritiek op het lot, een beschuldiging van zijn genade. Wie het lot bekritiseert, slaat zijn hoofd tegen het aambeeld en breekt het. Wie genade beschuldigt, zal van genade beroofd worden. Het gebruik van die hand om wraak te nemen op de gebroken hand versterkt alleen maar hoe deze gebroken was. De man die zo nauw bij de ramp betrokken is en die met verwerpelijke klachten en nieuwsgierigheid tegemoet treedt, maakt de ramp dubbel.

§37

Tweede kwestie: Wanneer materiële tegenslagen als groot worden beschouwd, worden ze groter, en wanneer ze als klein worden gezien, worden ze kleiner. Een droom valt bijvoorbeeld 's nachts op. Als je er belang aan hecht, groeit het, en als je er geen belang aan hecht, verdwijnt het. Net zoals ze meer agressie tonen naarmate ze dichter bij de aanvallende bijen komen, en zich verspreiden als ze onverschillig worden; Het groeit als je materiële problemen van groot belang bekijkt. Door nieuwsgierigheid gaat die ramp door het lichaam en wortelt zich in het hart, wat zelfs tot een geestelijke ramp leidt; Hij verwijst ernaar en gaat verder. Elke keer dat hij die nieuwsgierigheid wegneemt door in te stemmen met het ongeluk en erop te vertrouwen, wordt de materiële ramp, net als het afhakken van de wortel van een boom, minder ernstig en verdroogt hij als een boom waarvan de wortels zijn afgesneden. Ik heb dit ooit gezegd om deze waarheid uit te drukken:

§38

Laat de roep van de hulpelozen terzijde, stel uw vertrouwen in de problemen.

§39

Omdat huilen een zeldzaam probleem is, is een fout een zeldzaam probleem.

§40

Als je degene vindt die problemen veroorzaakt, weet dan dat problemen zeldzaam en zeldzaam zijn.

§41

Als je het niet vindt, weet dan dat de hele wereld een pijn-zeldzaam, erg-zeldzaam probleem is.

§42

Waarom schreeuw je over een klein probleem als je een hele wereld aan problemen hebt? Kom en vertrouw erop!

§43

Glimlach met vertrouwen op het gezicht van problemen, zodat het ook zal glimlachen. Terwijl hij lacht, krimpt hij ineen en verandert hij.

§44

Net zoals lachen om een ​​geduchte tegenstander in een gevecht; vijandigheid verandert in vrede, vijandigheid verandert in een grap; De vijandigheid neemt af en wordt vernietigd. Zelfs het bestrijden van calamiteiten met vertrouwen is hetzelfde.

§45

Derde kwestie: elke tijd heeft een uitspraak. In deze tijd van achteloosheid veranderde de ramp van vorm. Soms en voor sommige mensen zijn problemen geen problemen, maar misschien een zegen van God. Omdat ik de zieken en degenen die getroffen zijn door andere calamiteiten op dit moment als gelukkig beschouw (maar op voorwaarde dat de ramp de religie niet treft), geeft het mij geen idee hoe ik tegen ziekten en calamiteiten ben. En hij brengt op mij niet het gevoel van medelijden met hen over.

§46

Omdat ik zie dat elke jonge patiënt die bij mij komt een zekere mate van toewijding heeft aan religieuze plichten en het hiernamaals in vergelijking met zijn leeftijdsgenoten. Hieruit begrijp ik dat dergelijke ziekten voor zulke mensen geen ramp zijn, maar een soort goddelijke zegen. Omdat die ziekte zijn aardse, vluchtige, korte leven onder druk zet. Het komt echter zijn eeuwige leven ten goede en wordt een soort aanbidding. Als hij weer gezond wordt, zal hij vanwege de dronkenschap van zijn jeugd en de losbandigheid van die tijd zeker niet in staat zijn zijn ziektetoestand te handhaven, en misschien zal hij in losbandigheid vervallen.

§47

Hatima

§48

Om Zijn oneindige macht en oneindige barmhartigheid te tonen, heeft de Almachtige God oneindige hulpeloosheid en oneindige armoede in de mens geplaatst. Om Zijn ontelbare eigenschappen te laten zien, heeft Hij de mens zo geschapen dat hij plezier kan beleven aan oneindige aspecten, maar ook kan lijden onder ontelbare aspecten. En er zitten honderden gereedschappen in die menselijke machine. Elk van hen heeft verschillende pijn, ander plezier, verschillende plichten en verschillende beloningen. Het is alsof alle goddelijke namen die in de grotere menselijke wereld worden gemanifesteerd, manifestaties van die namen in het algemeen hebben, zelfs in de mens, die een kleiner gebied is. In dit opzicht, hoe de supererogatoire bevelen zoals gezondheid, welzijn en plezier ervoor zorgen dat iemand dankbaarheid uitdrukt en die machine op veel manieren naar zijn taken stuurt. Een persoon wordt als een dankbaarheidsfabriek.

§49

Op dezelfde manier zet en stimuleert het de andere wielen van die machine door calamiteiten, ziekten, rampen en andere stimulerende en bewegende storingen. Hij laat de mijn van onmacht, zwakte en armoede die inherent zijn aan de menselijke natuur werken. Het biedt een toevluchtsoord en hulp, niet met één taal, maar misschien met de taal van elk lid. Alsof de mens een mobiel potlood wordt waar duizenden losse potloden in zitten met die storingen. Hij schrijft de bestemming van zijn leven op de bladzijden van zijn leven of in de Tafel van Misalî, legt een verklaring af aan de Goddelijke Namen en treedt op als een ode aan het Verheven Gedicht, waarmee hij zijn natuurlijke plicht vervult.

§50

***

Private reading note

This note stays on this device and is never uploaded to a server.

Up to 1,200 characters