(Hulusi’nin fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 163. Məktub
Bu Mirkatü’s-Sünnet olan mübarək məktub hakkındaki ihtisaslarımı arza maalesef muktedir değilim. Lakin istikametli tefsir, i’cazlı beyan, nurlu ilan kimi şanına lâyık tabirle tavsif edebiləcəyəm Beşinci Lem’a’nın on bir nükteyi ihtiva edişini manidar buldum. Sanki manen dir:
Îfa-yı sünnet ilə mükellef olduğumuz, ol Nebiyy-i Zîşan’ın taraf-ı İlahîden getirip haber verdiyi yakînen malûm olan şeylerin hak olduğunu bilib qəlb ilə tasdik və dil ilə ikrar etmək suretiyle, tarif olunan iman və İslâm’ın şartlarının mecmuu olan on bir adediyle bu nurlu mektuptaki nüktelerde sarîh tevafuk vardır. Madam ki böyledir, mü’minim deyən ittiba-ı sünnet etməli. Elhamdülillah Müslüman’ım, iddiasında bulunan və لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَف۟عَلُونَ itabından kurtulmak isteyen sünnete yapışmalı ilh. həqiqətləri ders verir.
Bu məktubu almazdan evvel –Allah hayretsin– bir gece rüyamda böyük bir camide bulunuram. Namaz kılındıktan sonra, mən kapıya yaxın bir yerde ayakta dururam. Baktım, mihrabın sol tarafından kiçik və toplu bir cemaat gəlir. Mənə yaklaştıkları zaman “İşte Abdülkadir-i Geylanî Hazretleri!” deyə kulağıma bir ses geldi. Gayr-ı ihtiyarî “Meded yâ Gavs-ı A’zam!” deyərək, ağlayarak ayağına kapandım. Mübarək sol elleriyle məni yerden kaldırdılar və şəfqət gösterdiler. Özləri uzun boylu, çox mehib və üzerlerinde siyah bir sako, mübarək sakalları siyah, çox az ağarmış. Beşûş və nurani bir çehre... Mübarək başlarında bir mahrut-u nâkıs şeklinde yüksək və çox beyaz bir sarık vardı. Camiden çıkınca, bitişik bir odada cemaatle birlikdə oturduğumuzu da hatırlıram. Bu rüya mənə çox zevk vermekle birlikdə, dua və himmetlerinin hizbü’l-Kur’an üzerinde hər zaman mevcud bulunduğuna daha ziyade yakîn hasıl ettirdi.
Hulusi

