(Mesud’un garib bir fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 242. Məktub
Kamer yeni tulû ettiği esnada, onun aydınlığına və gecenin serinliğinden arpanın yumuşaması hasebiyle orak biçmekte iken, kamerin güzelliğine və şeffaflığına bakarak və orağın bitmemesi, Nurları yazmaktan mahrum kaldığımı tahayyürane və meyusane düşünmekte iken bilmem iğfalat, bilmem tulûat, hatırıma gelen bu sözü söyledim: “Yâ Rab! İsmim Mesud, özüm bîsud, çox çalıştım; olamadım mesud.” dedim və arpa biçmeye devam ettim.
Aradan bir müddet geçtikten sonra yattım. Menamda dediler ki: “Bırakma Üstadın Said’in eteğini, eyler səni mesud.” Derhal uyandım, ay hemen kaybolmak üzere. Derhal “Yâ Rab! Mən saadet-i dünyeviye istemedim, tövbekâr oldum.” Saadet-i uhreviyemin, sizin duanızla olacağı telkin edilmişdir və duanıza möhtacım. Bendenizi duadan diriğ buyurmamanızı temenni edər, el və ayaklarınızdan öperim Efendim Hazretleri.
Mesud (rh)

