(Risale-i Nur’un faal bir şakirdi olan Ahmed Nazif Çelebi’nin bir istihracıdır və bir fıkrasıdır. Bunu hem Birinci Şuâ’nın Otuz İkinci Ayəsi olaraq və hem Iyirmi Yeddinci Məktub’un fıkralarında kaydetmek münasib görüldü.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 280. Məktub
O özü dir: Gelen âyetleri hâfızdan dinledim. Sure-i Ahzab’dan:
بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ
يَٓا اَيُّهَا الَّذٖينَ اٰمَنُوا اذ۟كُرُوا اللّٰهَ ذِك۟رًا كَثٖيرًا وَ سَبِّحُوهُ بُك۟رَةً وَ اَصٖيلًا هُوَ الَّذٖى يُصَلّٖى عَلَي۟كُم۟ وَ مَلٰٓئِكَتُهُ لِيُخ۟رِجَكُم۟ مِنَ الظُّلُمَاتِ اِلَى النُّورِ وَ كَانَ بِال۟مُؤ۟مِنٖينَ رَحٖيمًا تَحِيَّتُهُم۟ يَو۟مَ يَل۟قَو۟نَهُ سَلَامٌ وَ اَعَدَّ لَهُم۟ اَج۟رًا كَرٖيمًا يَٓا اَيُّهَا النَّبِىُّ اِنَّٓا اَر۟سَل۟نَاكَ شَاهِدًا وَ مُبَشِّرًا وَ نَذٖيرًا وَ دَاعِيًا اِلَى اللّٰهِ بِاِذ۟نِهٖ وَ سِرَاجًا مُنٖيرًا وَ بَشِّرِ ال۟مُؤ۟مِنٖينَ بِاَنَّ لَهُم۟ مِنَ اللّٰهِ فَض۟لًا كَبٖيرًا
Bu ayələrdə Risale-i Nur’a îma və remiz və bəlkə işarə var deyə hissettim.
Bəli, madam ki bu ayə kimi vazife-i risalet və davete bakan ayələr hər asra bakırlar və hər asırda efradları və mâsadakları var.
Və madam ki bu ayələrdə, Resul-ü Ekrem’e (asm) verilen sıfatlar və unvanlar hər zamanda cereyanı və hər bir asırda hükmetmek haysiyetiyle o unvanların altında mana-yı remziyle Risale-i Nur kimi o vazifeyi yerine gətirən eserler və zatlar bu kimi âyâtın daire-i şümullerine girmeleri, Kur’an’daki i’caz-ı manevîsinin şe’nidir bəlkə muktezasıdır və lâzımıdır.
Madam ki Risale-i Nur, bu acib asırda müstesna bir surette bu ayənin işarə ettiği vazifeyi yapır və manasının daire-i külliyesinde bir ferdidir.
Əlbəttə müteaddid emareler və gizli karineler ilə diyebiliriz ki bu ayədə də Birinci Şuâ’nın sair otuz bir adet âyetleri kimi Risale-i Nur’a mana-yı işariyle bakar. Belə ki:
لِيُخ۟رِجَكُم۟ مِنَ الظُّلُمَاتِ اِلَى النُّورِ وَ كَانَ بِال۟مُؤ۟مِنٖينَ رَحٖيمًا cümlesi, mana-yı işarîsiyle dir: Min üç yüz yetmişe qədər tecavüz eden en karanlık bir zulüm, en karanlık bir zulmetten sizi ey ehl-i iman və’l-Kur’an, Kur’an’dan gelen Nurlara və imanın ışıklarına çıkaran və isminde Nur və manasında rahîmiyet bulunan və ism-i Nur və ism-i Rahîm’in mazharı olan bir lem’a-i Kur’aniyeye və bu asrımıza baxıb îma edir.
Mana mutabakatından başqa bir emare və karinesi budur ki:
اِلَى النُّورِ وَ كَانَ بِال۟مُؤ۟مِنٖينَ رَحٖيمًا fıkrasının (şedde və tenvin sayılır) makam-ı cifrîsi doqquz yüz qırx yeddi (947) edib Risaletü’n-Nur isminin makamı olan doqquz yüz qırx yeddi adedine tam tamına tevafuk edir.
اِنَّٓا اَر۟سَل۟نَاكَ شَاهِدًا وَ مُبَشِّرًا cümlesi (şeddeler sayılmaz və âhirde tenvin vakıftır, elif sayılır) makam-ı cifrîsi ki min üç yüz iyirmi üç (1323) tarihini gösterir. O tarihte, merkez-i hilafette dehşetli bir inkılabın mebde-i infilaki içinde, yeise düşen ehl-i imana müjde verib İslâmiyet’in hakkaniyetine və kuvvetine qüvvətli şehadet eden və veraset-i nübüvvet noktasında davette bulunan həqiqi bir şahide işarə edər.
وَ نَذٖيرًا وَ دَاعِيًا اِلَى اللّٰهِ cümlesi (Hâşiye-1 ) (tenvinler vakıf olmadığından sayılırlar) makam-ı cifrîsi, min iki yüz əlli altı (1256) tarihini göstermekle, bu asırda və bu zamandaki İslâmiyet’in inhisafını bir asır evvel ihzar eden mukaddimatına bakarak وَ دَاعِيًا اِلَى اللّٰهِ kəlməsi yüz doksan bir (191) edərək Risale-i Nur’un bir həqiqi ismi olan Bediüzzaman’ın makam-ı cifrîsi bulunan yüz doksan bir (191) adedine tam tamına tevafukla îma edər ki Risale-i Nur də o inhisaf içinde bir “dâî-i ilallah”tır.
بِاِذ۟نِهٖ وَ سِرَاجًا مُنٖيرًا (Hâşiye-2 ) və yalnız سِرَاجًا مُنٖيرًا kəlməsi isə tam tamına Risale-i Nur’un bir ismi olan “Siracünnur”a lafzen və manen və cifren tevafukla bakar. مُنٖيرًا daki “mim” “ye” اَلنُّورِ daki şeddeli “nun”a mukabildir. Bəli, İmam-ı Ali (ra) keramet-i gaybiyesinde, Risale-i Nur’a “Siracünnur” namını vermesi, bu ayənin bu fıkrasından mülhemdir denilebilir və çekinmeyerek deriz.
وَ بَشِّرِ ال۟مُؤ۟مِنٖينَ بِاَنَّ لَهُم۟ مِنَ اللّٰهِ cümlesi (şedde sayılmak cihetiyle) makam-ı cifrîsiyle min üç yüz əlli doqquz (1359) tarihini göstermekle, bu asrımızın tam bulunduğumuz bu senesine bakarak ehl-i imana bir böyük ihsanı var deyə mana-yı remziyle haber verir.
Biz bakırıq, bu zamanda en böyük ihsan, imanı kurtarmaktır. Və görürük, imanı hârika bürhanlarla kurtaran –başta– Risale-i Nur’dur. Demək bu zamana nisbeten bir “fazl-ı kebir” də odur.
Bu işarəi kuvvetlendiren şudur: فَض۟لًا كَبٖيرًا daki فَض۟لًا kəlməsi, doqquz yüz altmış (960) edib Risaletü’n-Nur’un bu ismi, izafeden tavsif tarzına geçmekle Risaletü’n-Nuriye olub makamı olan doqquz yüz altmış iki (962) adedine manidar iki farkla tevafuku, onun başına remzen və îmaen barmaq basmasıdır.
İlahî yâ Rab! Sən Risale-i Nur’u və Risale-i Nur müellifi Üstadımız Said Nursî’yi və Risale-i Nur talebe və şakirdlerini və mensuplarını, mahfaza-i hıfzında və kale-i İlahiyen içinde muhafaza və emin eyle, âmin! Və hizmet-i Kur’an və imanda sabit və daim eyle, âmin! Və bu kudsî hizmetlerinde, muvaffakiyetlerle yardım və muavenetler ihsan eyle, âmin! Və Bəyanı Möcüzə Quran-ı Azîmüşşan’ın sırr-ı a’zamına, marifetullah, muhabbetullah və muhabbet-i Resulullah sırr-ı kudsîsine və حَس۟بُنَا اللّٰهُ وَنِع۟مَ ال۟وَكٖيلُ sırr-ı uzmasına və rızaullah və rü’yet-i cemalullah lütuf və ihsanına mazhar eyle, yâ Rabbe’l-âlemîn!..
وَ صَلَّى اللّٰهُ عَلٰى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَ عَلٰى اٰلِهٖ وَ اَص۟حَابِهٖ وَ اَه۟لِ بَي۟تِهٖ اَج۟مَعٖينَ الطَّيِّبٖينَ الطَّاهِرٖينَ اٰمٖينَ اٰمٖينَ بِحُر۟مَةِ سَيِّدِ ال۟مُر۟سَلٖينَ وَ ال۟حَم۟دُ لِلّٰهِ رَبِّ ال۟عَالَمٖينَ
Fakir, âciz, zayıf, günahkâr talebe və hizmetkârınız
İnebolulu
Ahmed Nazif Çelebi

