(Yeni, mühim bir kardeşimiz Müftü Ahmed Feyzi Efendi’nin fıkrasıdır. Bu fıkra çendan şahsıma bakır. O zat şahsımı görmemiş; dellâllığım eseri olan risaleleri gördüyünden, haddimden çoxlu fazla olan sena və medhi, risalelere və esrar-ı Kur’an’a ait olduğu üçün qəbul ettim.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 158. Məktub
بِس۟مِ اللّٰهِ الرَّح۟مٰنِ الرَّحٖيمِ
Hamd-i bînihaye Kerîm-i Müteâl’e, salât ü selâm Habib-i Zülcelal’e və onun âl ü ashabına.
Ey bâkiye vâsıl olmuş fâni! Və ey matlubun bab-ı rahmetinde oturan mahbub! Və ey derecatın ekməli olan sıfat-ı abdiyete sülûk edebilmiş bahtiyar! Və ey Şems-i Tâbân-ı Zülcemal’in karanlıklara aksettirdiyi ziya-yı hidayet! Və ey Habib-i Kuddüs’ün tarîk-i ulviyetinde karanlıkları yararak uçan şahab-ı şaşaa-nisar! Hatîat və masiyet deryasının korkunç dalgaları arasında inleyen, Hâlık-ı Kerîm’in bunca eltafını nankörlükle qarşılamaktan başqa bir vaziyeti bulunmayan bu edna-yı mevcudat, nâil olduğun derece-i makbuliyetten bir katresinin olsun, özünə ihdasını sənin şəfqət və kereminden beklir. Ne olur məni özünə alıb hizmetinle müşerref kılsan. Ne olur, Habib-i Kibriya’ya mənim də özünün hizmetine intisabım üçün və onun uşşakının asgarı və hikmət və nurunun dellâlı olmaklığım üçün yalvarsan âh!..
Hər an ayaklarının altını öpmek ateşiyle mütehassir və nâlân, ahkar-ı mahlukat
Ahmed Feyzi

