(Risale-i Nur’un ehemmiyetli bir şakirdi olan Yusuf’un bir fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 285. Məktub
بِس۟مِ اللّٰهِ الرَّح۟مٰنِ الرَّحٖيمِ
وَ بِهٖ نَس۟تَعٖينُ
Rahîm, Rauf və Zü’l-Minen Hazretlerinin inayət və lütuflarından olaraq tövbe və istiğfar kimi kullarına ihda eylediyi miftah-ı kerem və ihsana, çox günahkâr və terbiyesiz olan mən sefil Yusuf Torpaq, bütün fezayıh və i’tisaflarıma rağmen, tevessül ettikçe mənə fazlından verdiyi mazhariyetin kıymetini takdir etmək, ona şükreylemek belə dursun, bilakis küfran-ı nemət, defaatle nakz-ı ahd, irtikâb-ı kizb və hıyanet eylediyim üçün derin kasavete, kesif zulmete, müthiş dalalete (hakkıyla) maruz kalan kalbimin, ruhumun aldığı müzmin və münkis yarayı tedavi çaresini taharri yolunda aklımı, zevkimi kaybetmiş, âdeta çılgın bir hale girmişdim.
Başvurduğum hər tabib-i manevîden aldığım ilaçlar; yaramı tedaviye, aklımı iknaya, lehfemi iskâta kâfi gelmedi. Bizzarure قُل۟ يَا عِبَادِىَ الَّذٖينَ اَس۟رَفُوا عَلٰٓى اَن۟فُسِهِم۟ âyet-i celilesinin mefhumuna tevessülen, me’luf olduğum denâetlerden mütehassıl koyu lekeleri kal’ və tathire və tarîk-i Hak’ta sebata muîn olacaq bir rehberi ararken, ortada heç bir sebeb-i zâhirî olmadığı halde, memleketimden Kastamonu’ya nefyim şübhəsiz, nəfsimə giran gelmiş və hattâ yeis və teessüre kapılmışdım. Bilmiyordum ki bu nefyim ilə وَعَسٰٓى اَن۟ تَك۟رَهُوا شَي۟ئًا وَهُوَ خَي۟رٌ لَكُم۟ وَعَسٰٓى اَن۟ تُحِبُّوا شَي۟ئًا وَهُوَ شَرٌّ لَكُم۟ وَاللّٰهُ يَع۟لَمُ وَاَن۟تُم۟ لَا تَع۟لَمُونَ فَعَسٰٓى اَن۟ تَك۟رَهُوا شَي۟ئًا وَيَج۟عَلَ اللّٰهُ فٖيهِ خَي۟رًا كَثٖيرًا âyetlerinin sırrına mazhar edəcək və iltiyamı ümit və imkânsız gördüyüm manevî yaralarımın tedavisine muktedir doktorların və yanlarındaki qüvvətli mualecenin eserini, varlığını və ism-i Hay və Hakîm’in cilvesini şefkaten göstermek suretiyle, mənə minnet üstünde minnet-i uhrevî etmək içindir. Bu mülevves ahlâkımla mən neciyim ki bu ihsan-ı azîme nâil olayım deyə şaştım. Lakin lehü’l-hamdü və’l-minne مَن۟ طَلَبَنٖى وَجَدَنٖى وَكَانَ بِال۟مُؤ۟مِنٖينَ رَحٖيمًا يَجِدِ اللّٰهَ غَفُورًا رَحٖيمًا kimi işarat-ı celile hatırıma gelmekle, bir derece müteselli oldum.
Ey yaramın doktoru! Və ey dalalet uçurumunda yuvarlanan ruhumun halâskârı! Və ey İlahî və kudsî yolların rehberi!
Evvelden heç muarefemiz yokken səni kale üstünde ilk və tesadüfen gördüyümde “Dalaletten halâsın, Allah’ın rahmetine vusulün en qısa yolu var mı?” deyə sordum. “Çox qısa bir çarə-i Kur’aniye vardır.” deyə buyurdunuz. Lakin dalaletim, gafletim, enaniyetim itibarıyla bu qısa və merdane cevaptaki hikmet-i azîme, nebean-ı rahmete dikkat etmedim. Ruhuma ihanet edərək aldırmadım. Və felaket-i maneviyede bir müddet daha kalmış oldum.
Vaktâ ki Risale-i Nur hattâ enhar-ı Nur demesine şayeste olan mektuplardan, yenə tesadüfen elime geçen bir nüshayı görünce və münderecatındaki həqiqətləre dalınca, inayet-i Rabbanî, mu’cizat-ı Kur’anî, himemat-ı Sübhanî, keramat-ı ruhanî eseri olmalıdır ki kasî kalbime, âsi ruhuma, gafil aklıma, mağrur vicdanıma, sakîm düşünceme “tâk” deyə bir tokmak vuruldu. Bir intibah halkası takıldı. Hemen düşündüm. Ulemanın midad-ı aklâmı, şühedanın kanından mübecceldir və اَل۟عُلَمَاءُ وَرَثَةُ ال۟اَن۟بِيَاءِ عُلَمَاءُ اُمَّتٖى كَاَن۟بِيَاءِ بَنٖى اِس۟رَائٖيلَ kimi hadîsler ilə Hazret-i İsa’nın (as) Havariyyun’a, Hazret-i Muhammed’in (asm) Ensar’a tekliflerini və onların icabetini hatırladım.
Âdeta fetret devri denmeye seza olan bu zamanda, irsiyet-i nübüvvet makamında, i’lâ-yı kelimetullah uğrunda maddeten uğraşan, seyl-i dalaletle kapanmış olan râh-ı Hakk’a çığır açan bir recül-ü fedakâra iltihak və muavenet etmək və bu vesile ilə fırsatı ganimet bilerek, zulümattan nura mazhar olmaq lüzumunu his və intikal ettim. Çox âdi bir mahluk olduğum və kalbime müstevli, ağır dalalet darbesi, kalın perdesi altında hasta bulunduğum üçün fazileti, maneviyatı anlamam. Çünki fazileti takdir edebilmek, fazileti bilmekle mümkündür.
Yalnız bunca mesavî və mütereddid hareketlerimle huzur-u sâmîlerine lütfen qəbulümde, yüksək ruhunuzdan yağan samimi şəfqət, həqiqi re’fet, halîmane iltifat, kerîmane hüsn-ü qəbulünüz məni birtakım ümitlere, ihtiyarsız muhabbetlere sevk və böyük sürurlara gark etti. Ancaq Allah’ın en âciz en aşağı en günahkâr en zalim bir mahlukunu arkadaşlığına qəbul və tahammül eden bir şahsiyet, alelâde olamayıp qüvvətli püştibana, fütur götürmez bir mesnede mâlik olmaq lâzım geldiğini teyakkun edebildim.
وَاب۟تَغُوا اِلَي۟هِ ال۟وَسٖيلَةَ وَجَاهِدُوا فٖى سَبٖيلِهٖ وَ حَسُنَ اُولٰٓئِكَ رَفٖيقًا
Riyakârlık olmasın, selim fikrinizden, ciddi tavrınızdan, Kur’an’a ittiba və temessük yolundaki doğru irşadınızdan, həqiqi sözlerinizden, samimi telkininizden, umumî hayırhah hissiyatınızdan kalbime, mecruh ruhuma uzanan tîg-i şifa, neşter-i ümidin tesiriyle dilşâd və mutmain oldum. Türlü türlü evhamın açtıkları menfezlerden rahnedar kalan ruhuma tamam və muvafık buldum. Zira وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذٖٓى اُن۟زِلَ مَعَهُ وَالَّذٖينَ يُمَسِّكوُنَ بِال۟كِتَابِ وَاع۟تَصِمُوا بِحَب۟لِ اللّٰهِ جَمٖيعًا وَمَن۟ يَع۟تَصِم۟ بِاللّٰهِ فَقَد۟ هُدِىَ اِلٰى صِرَاطٍ مُس۟تَقٖيمٍ فَقَدِ اس۟تَم۟سَكَ بِال۟عُر۟وَةِ ال۟وُث۟قٰى وَنُنَزِّلُ مِنَ ال۟قُر۟اٰنِ مَا هُوَ شِفَٓاءٌ وَرَح۟مَةٌ هٰذَا بَيَانٌ لِلنَّاسِ وَ هُدًى وَ مَو۟عِظَةٌ لِل۟مُتَّقٖينَ تِل۟كَ حُدُودُ اللّٰهِ قَد۟ جَٓاءَكُم۟ مِنَ اللّٰهِ نُورٌ وَكِتَابٌ مُبٖينٌ وَاَنَّ هٰذَا صِرَاطٖى مُس۟تَقٖيمًا مَنِ اتَّبَعَ رِض۟وَانَهُ سُبُلَ السَّلَامِ vesaire kimi həqiqətlər dimağıma yerleşti.
Əlbəttə bu keyfiyet mənə hacc-ı ekber, râh-ı saadet, ömr-ü ebed, tayr-ı devlet, enfal-i ganimet səbəbi olunca, sürurumdan ne qədər kabarsam və siz halâskâr və hekîm-i derdime ne qədər teşekkür və izhar-ı mahmidet eylesem hakkım olmaz mı?
İşte bu vesiledir ki məni Kur’an dellâlının, Risale-i Nur müellifinin şakirdliğine tahsis və qəbul ettirmek kimi azîm lütuflarına mazhar kılan Rabb-i Rahîm’ime qarşı, dünyada kaldığım və imkân bulduğum müddetçe kalemimi, hayatımı bu uğurda istimal etmeye söz və qərar verdirdi.
Fazlaca söz söylemeye salahiyetim və o mertebeye istihkakım olmadığından şimdilik qısa kesirəm. Hizmetiniz umumî və müessir, âmâliniz muvaffak, himmetiniz âlî və daim, emeğiniz makbul, sa’yiniz meşkûr, hayatınız mesud, ömrünüz efzûn, sıhhatiniz mahfuz olsun. Sonsuz minnettarlığımın qəbulünü, manevî himmet və teveccühünüzün devamını rica edər, nur ilə meşgul nurlu ellerinizi öperim, Efendimiz, Büyüğümüz.
(15 Şubat 1359)
Talebe namzedi, sefil
Yusuf Torpaq

