(Mu’cizat-ı Ahmediye’yi yaldızla yazan Doktor Abdülbâki Bey’in fıkrasıdır.)
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Barla Lâhikası
Barla Lahiyəsi 234. Məktub
Sevgili, müşfik Üstadım, Efendim Hazretleri!
Kıymetine nihayet olmayan və hər vecihle medih və takdire və sitayişe şâyan bulunan Risale-i Nur eczalarından bir parçası olan On Doqquzuncu Məktub’u, bu məktubun mazhar olduğu intişarındaki inayetine mâsadak olan kalemimle, iki gün evvel ikmal edib sevgili Üstadıma takdim edirəm. Bu risale hakkında aziz Üstadıma kalbî ihtisasatımı arz etmək istəyirəm. Lakin ne kalemim və ne də kalbim ifadeden âcizdir.
Bu risalenin ruhumda vücuda getirdiyi tebeddülatı tarif imkânsızdır. Hakikaten ruhumun asr-ı saadete ait karanlıklı nöqtələrını aydınlatmış, kalbimin en derin mahallerine nüfuz edərək, fakir talebenize verdiyi ziyaları, nurları ilə fakir talebenizi elə bir hale getirmişdir ki bu kusurlu talebenizin Cənabı-Haqq’tan istediyi və zulümatları yararak nurlar serpen asırda, beşeriyeti helâkten kurtarıp saadete davet eden və elinde və lisanında sonsuz mu’cizatı ilə yalnız beşeriyete və dünyaya deyil, bütün mövcudata, dünya və âhirete özünü tanıttıran o Peygamber-i Zîşan’a ümmet olabilmek və sevgili Üstadıma talebe olabilmek kaydı altında hayatıma hâtime verilmesidir. El və ayaklarınızdan öperim, Efendim.
Abdülbâki

