Muhterem Üstadım, Efendim Hazretleri!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası I
Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 178. Məktub
Kardeşimiz Müteahhid İsmail Efendi, Hilmi Bey’le hususi olaraq hər zaman görüşmekte olduğundan, bu hususta lâzım gelen izahatın verilmesini ona havale edərək biz doğruca Diyanet Riyasetine gittik. Orada evvela bizim Isparta’da iken tanıdığımız müderris Hasan Hüsnü Bey vardı. Özü Diyanet Riyaseti Heyet-i Müşavere azasındandır. Onunla hususi olaraq bir müddet görüştüm və izahat verdim. Bilâhare beraberce heyet-i müşavere odasına gedərək Ankara ehl-i vukuf raporunda imzası bulunan müderris Yusuf Ziya’yı gördüm. Baktım, Zülfikar və Asâ-yı Musa mecmualarıyla, hakkımızda yazılmış olan evraklar önünde dururdu. Yanında yer gösterdi, mufassalan izahat verdim.
Dedim: “Sizin raporunuz və Denizli Mahkemesinin qərarı və Mahkeme-i Temyizin tasdiki varken, kitablarımıza vuku bulan taarruz və bizlərə verilen bu sıkıntı nədən ileri gəlir? Madam ki cumhuriyet idaresinde kanun hər şeyin fevkindedir və onun hükmü cari olur, biz kanun huzurunda beraet etmişiz, bundan belə bizə ilişmemek gerektir. Bunun men’i, sizin vereceğiniz isabetli bir kararla mümkündür. Yoxsa biz hakkımızı arayabiliriz.” dedim.
Sonra ilâvə etti: “Bu, oradaki adliye memurlarıyla zabıtanın sizin meseleye vukuf-u tammeleri olmadığından ileri gəlir. Indi evrak önümdedir. Sû-i tevehhüme uğramış mütalaalarına birer birer cavab verəcəyəm.” dedi və eserleri takdir ettiğini söyledi. Mən də Üstadımızın selâmını söyledim, bi’l-mukabele selâm və duanızı istediğini bildirdi.
Ondan sonra oradan ayrıldım, Diyanet Reisinin yanına girdim. Onunla da bir müddet görüştüm və izahat verdim. Cevaben “Mən Hoca Hazretlerini Dârülhikmetten tanırım, hürmetim vardır. Özünə selâm və hürmetlerimi iblağ ediniz.” dedi. Və bizə “Lâzım gelen cavabı vereceğiz, inşâallah iyi olur.” dediler və bilumum Diyanet müntesipleri, eserleri takdir ilə qarşıladılar. Bu kimi yolsuz işlerin ancaq âsâr-ı diniye mütalaasında hüsn-ü niyet taşımayarak, öz kafalarına göre mana vermelerinden ileri geldiğini anladım. Ertesi gün Mehmed Efendi kardeşimiz, Erzurum Mebusu Vehbi Paşa’yı görmüş. O zat də “Mən dâhiliye vekilini görüb bu hususta uzun uzadıya görüşəcəyəm. Üstad Hazretlerine hörmət və selâmlarımı götürünüz.” demiş. Bunun üzerine parti erkânıyla görüşmeyi İsmail Efendi’ye havale edərək Ankara’dan ayrıldık.
Kusurlu, âciz talebeniz
Re’fet

