Aziz, sıddık qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası I
Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 20. Məktub
İşarat-ı Gaybiye-i Gavsiye və Aleviye’de, altmış dörtte Risale-i Nur telifçe tamam olur. Demək o tarihten sonra, yalnız izahat və hâşiyeler və tetimmeler olacaq. Bu münasebetle iki nöqtə ihtar etmək kalbime geldi:
BİRİNCİSİ
Risale-i Nur’un fitrətən və zamanın vaziyetine göre talebesi olacaq, başta masum çocuklardır. Çünki bir çocuk, küçüklüğünde qüvvətli bir ders-i imanî alamazsa sonra çox zor və müşkül bir tarzda İslâmiyet və imanın erkânlarını ruhuna alabilir. Âdeta gayr-ı müslim birisinin İslâmiyet’i qəbul etmək derecesinde zor olur, yabani düşer. Bilhassa peder və validesini dindar görmezse və yalnız dünyevî fenlerle zihni terbiye olsa daha ziyade yabanilik verir. O halde o çocuk, dünyada peder və validesine hörmət yerinde istiskal edib çabuk ölmelerini arzu ilə onlara bir nevi bela olur. Âhirette də onlara şefaatçi deyil bəlkə davacı olur: “Neden imanımı terbiye-i İslâmiye ilə kurtarmadınız?”
İşte bu həqiqətə binaen en bahtiyar çocuklar onlardır ki Risale-i Nur dairesine girip dünyada peder və validesine hörmət və hizmet və hasenatı ilə onların defter-i a’maline vefatlarından sonra hasenatı yazdırmakla və âhirette onlara derecesine göre şefaat etmekle bahtiyar evlat olurlar.
Risale-i Nur’un ikinci kısım talebeleri: Fitrətən Risale-i Nur’a möhtac, bir derece də dünyadan ürkmüş veyahut küsmüş kadınlardır. Hususan bir derece yaşlı da olsa Risale-i Nur ona həqiqi bir gıda-yı manevîdir. Çünki Risale-i Nur’un dörd esasından biri şefkattir ki ism-i Rahîm’in mazhariyetinden gelmiş. Kadınların da en esaslı hâssaları və fitri vazifelerinin mayası şefkattir.
Üçüncü kısım: Fitri olmasa da vaziyeti itibarıyla Risale-i Nur’a ekmek və ilaç kimi möhtac olan hastalar və ihtiyarlardır. Çünki Risale-i Nur, hayat-ı bâkiyeyi güneş kimi gösterdiğinden və dünyevî hayatın fânilik cihetinde mahiyetini tam gösterdiğinden; dünyevî hayatlarına ya hastalık və ya ihtiyarlıkla darbe gelen və gaflet və ya dalalet cihetiyle ölümü idam tevehhüm eden hastalar və ihtiyarlar Risale-i Nur’a o derece möhtactırlar və elə bir teselli, bir nur alırlar ki onların hastalık və ihtiyarlığını sıhhat və gençliğe tercih ettirir.
İHTAR EDİLEN İKİNCİ NOKTA
Madam ki Arabîce altmış dörde girdik, işarə-i gaybiye gelmesiyle Risale-i Nur tekemmül etmiş olur. Əgər Rumî tarihi olsa daha iki senemiz var. Halbuki çox mühim yerde yazılmayan və tehir edilen risaleler kalmış. Mesela, Otuzuncu Məktub və Otuz İkinci Məktub və Otuz İkinci Lem’alar kimi ehemmiyetli mertebeler boş kalmış. Kalbime ihtar edilmiş ki:
Eski Said’in en mühim eseri və Risale-i Nur’un fatihası, Arabî və matbu olan İşaratü’l-İ’caz tefsiri, Otuzuncu Məktub olacaq və olmuş. Eski Said’in en son telifi və iyirmi gün ramazanda telif edilen, öz özünə manzum gelen Lemaat Risalesi, Otuz İkinci Lem’a olması və Yeni Said’in en evvel həqiqətdən şuhud derecesinde kalbine zâhir olan və Arabî ibaresinde Katre, Habbe, Şemme, Zerre, Hubab, Zühre, Şule və onların zeyllerinden ibaret böyükçe bir mecmua Otuz Üçüncü Lem’a olması ihtar edildi. Hem Meyvə, On Birinci Şuâ olduğu kimi Denizli Müdafaanamesi də On İkinci Şuâ və hapiste və sonra Kiçik Məktublar mecmuası On Üçüncü Şuâ olması ihtar edildi. Mən də aziz kardeşlerimin tensiblerine havale edirəm. Demək, bir neçə mertebede kapı açıktır, bizlərə daha iyi tetimmeler yazdırılabilir.
Aziz kardeşlerime birer birer selâm edirəm. Kastamonu və civarındaki kardeşlerimi də –eski zamanda olduğu kimi– daima birlikdə görürəm. Heç merak etmesinler; Risale-i Nur tevakkuf etmir, perde altında böyük fütuhatı var. Sıkıntılarımızın neticeleri, Risale-i Nur’un derslerine daha ziyade nazar-ı dikkati celbedip geniş bir dairede özünü okutturur. Onun üçün gayet çalışkan iki kardeşimiz olan baba və oğlu; və babası ziyade sıkıntı çekmelerinde iftihar etsinler, orada muvakkat tevakkuftan müteessir olmasınlar. Mənim və bizim nazarımızda onlar, eski mevkilerini tam muhafaza edirlər.
Başta Risale-i Nur’un fitri talebeleri masum çocuklar demişdik. İşte bir numunesi; bu mektubumu rahatsızlıktan özüm yazamadığım üçün mən söyleyip yeni hurufla yazan Ceylan, biri də ona məktub yazan masum Kiçik Ali, biri də bu defa mənə kâmilane və müdakkikane məktub yazan medrese-i Nuriye’nin kiçik şakirdi Kiçik Mehmed’dir. Mən də onlara “Bârekellah bahtiyar çocuklar!” derim, peder və validelerini də tebrik ederim.

