Aziz, sıddık qardaşlarım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Emirdağ Lâhikası II
Emirdağ Lahiyəsi 1. Kitab 212. Məktub
Hədsiz şükür olsun ki Risale-i Nur’un Haremeyn-i Şerifeynce makbuliyetine bir alâmet şudur ki:
Denizli kahramanı Hâfız Mustafa, İstanbul’dan aldığı Zülfikar və Asâ-yı Musa və Siracünnur’u –ki Hindistan ulemasına gönderilecekti– onları alıb yolda bazı hacılara okutup birlikdə Medine-i Münevvere’de Keşmirli gayet meşhur bir âlim və Türkçe də güzel bilen zata teslim etmiş. O zatın da çox takdir edib kat’î teminat ilə Hindistan ulemasının merkezine göndereceğini və Medine-i Münevvere’ye mahsus olan mecmualar da yetiştiğini və sair yerlere də gönderilen mecmualar salamatlıqla yetiştiğini, Denizlili Hâfız Mustafa’ya birlikdə arkadaş olub və yolda Nurları okuyarak giden hem genç hem Nurcu iki Afyonlu hacı və başqa hacılar, bu müjdeli haberi mənə getirdiler və hariçte Risale-i Nur’un ehemmiyetli revacını və makbuliyetini müjdelediler.
Yalnız Camiü’l-Ezhere gidəcək üç mecmuadan Zülfikar burada kaldı, gönderemedik; ikisi gitmişler. Bunun hikməti şudur ki: Zülfikar ilmî bir geniş derstir. Âlem-i İslâm’ın medrese-i kübrası olan Camiü’l-Ezhere ders suretiyle göndermek münasib olmadığı kimi hem orada kolera hastalığının istilasıyla əlbəttə Zülfikar, lâyık olduğu dikkat-i nazara bu sırada alâkadarane mazhar olamayacaktı.

