Feyzi qardaşım!
Mənbə mətni saxlanılır. Uyğun model olduqda tərcümə ayrıca göstərilir.
Kastamonu Lâhikası
Kastamonu Lahiyəsi 46. Məktub
Sən, Isparta vilayetindeki kahramanlara benzemek istiyorsan tam onlar kimi olmalısın. Hapishanede –Allah rəhmət eylesin– mühim bir şeyh və mürşid və cazibedar bir Nakşî evliyasından bir zat, dörd ay mütemadiyen Risale-i Nur’un əlli altmış şakirdleri içinde celbkârane sohbet ettiği halde, yalnız bir tək şakirdi muvakkaten özünə çekebildi. Mütebâkisi, o cazibedar şeyhe qarşı ehtiyacsız kaldılar. Risale-i Nur’un yüksək, qiymətli hizmet-i imaniyesi onlara kâfi olaraq kanaat verirdi.
O şakirdlerin gayet keskin qəlb basîreti belə bir həqiqəti anlamış ki: Risale-i Nur’la hizmet isə imanı kurtarır, tarîkat və şeyhlik isə velayet mertebeleri kazandırır. Bir adamın imanını kurtarmak isə on mü’mini velayet derecesine çıkarmaktan daha mühim və daha sevaplıdır. Çünki iman, saadet-i ebediyeyi kazandırdığı üçün bir mü’mine, küre-i arz qədər bir saltanat-ı bâkiyeyi temin edər. Velayet isə mü’minin cennetini genişlettirir, parlattırır. Bir adamı sultan etmək, on neferi paşa yapmaktan ne qədər yüksək isə bir adamın imanını kurtarmak, on adamı veli yapmaktan daha sevaplı bir hizmettir.
İşte bu dakik sırrı, sənin Ispartalı kardeşlerin bir kısmının akılları görmese də umumunun keskin kalpleri görmüş ki mənim kimi biçarə, günahkâr bir adamın arkadaşlığını evliyalara, bəlkə də əgər bulunsaydı müçtehidlere də tercih ettiler.
Bu həqiqətə binaen bu şehre bir kutub, bir gavs-ı a’zam gelse səni on günde velayet derecesine çıkaracağam dese sən, Risale-i Nur’u buraxıb onun yanına gitsen Isparta kahramanlarına arkadaş olamazsın.

