Mesnevî-i Nuriye

Habbe

Mənbə: QuranRisale Redaksiya Heyəti və Tərcümə Fondu · Azərbaycan dili rəsmi elektron nəşri
Risale oxuma planı
§1

Cennet-i Kur’aniyenin semeratından bir semerenin ihtiva ettiği

§2

حَبَّه مٖى گُويَد۟

§3

مَن۟ شَاخِ دِرَخ۟تَم۟ پُر۟ اَز۟ مَي۟وَۀِ تَو۟حٖيد۟

§4

يَك۟ شَب۟نَمَم۟ اَز۟ يَم۟ پُر۟ اَز۟ لُؤ۟لُؤِ تَم۟جٖيد۟

§5

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ

§6

اَل۟حَم۟دُ لِلّٰهِ عَلٰى دٖينِ ال۟اِس۟لَامِ وَ كَمَالِ ال۟اٖيمَانِ وَالصَّلَاةُ وَالسَّلَامُ عَلٰى مُحَمَّدٍ نِ الَّذٖى هُوَ مَر۟كَزُ دَائِرَةِ ال۟اِس۟لَامِ وَ مَن۟بَعُ اَن۟وَارِ ال۟اٖيمَانِ وَعَلٰى اٰلِهٖ وَ صَح۟بِهٖ اَج۟مَعٖينَ مَا دَامَ ال۟مَلَوَانِ وَمَا دَارَ ال۟قَمَرَانِ

§7

İ’lem eyyühe’l-aziz! Bu gördüyün böyük âleme böyük bir kitab nazarıyla bakılırsa Nur-u Muhammedî (asm) o kitabın kâtibinin kaleminin mürekkebidir.

§8

Əgər o âlem-i kebir, bir şecere tahayyül edilirse Nur-u Muhammedî hem çərdəyi hem semeresi olur.

§9

Əgər dünya mücessem bir canlı farz edilirse o nur onun ruhu olur.

§10

Əgər böyük bir insan tasavvur edilirse o nur onun aklı olur.

§11

Əgər olduqca gözəl şaşaalı bir cənnət bahçesi tahayyül edilirse Nur-u Muhammedî onun andelibi olur.

§12

Əgər çox böyük bir saray farz edilirse Nur-u Muhammedî o Sultan-ı ezel’in makarr-ı saltanat və haşmeti və tecelliyat-ı cemaliyesiyle âsâr-ı sanatını hâvi olan o yüksək saraya nâzır və münadî və teşrifatçı olur. Bütün insanları davet edir. O sarayda bulunan bütün antika sanatları, hârikaları və mu’cizeleri tarif edir. Halkı o saray sahibine, sâni’ine iman etmək üzere cazibedar, hayret-efza davet edir.

§13

İ’lem eyyühe’l-aziz! Yaradılış şeceresinin semeresi insandır. Malûmdur ki semere, bütün eczanın en ekməli və kökten en uzağı olduğu üçün bütün eczanın hâsiyetlerini, meziyetlerini hâvidir. Və keza yaradılış-i âlemin ille-i gaiye hükmünde olan çərdəyi yenə insandır.

§14

Sonra o şecerenin semeresi olan insandan bir tanesini şecere-i İslâmiyet’e çərdək ittihaz etmişdir. Demək o çərdək, âlem-i İslâmiyet’in hem bânisidir hem esasıdır hem güneşidir. Lakin o çekirdeğin çərdəyi kalptir. Qəlbin ehtiyacat sâikasıyla âlemin envaıyla, eczasıyla çoxlu alâkaları vardır. Əsmaül-Hüsnanın bütün nurlarına ihtiyaçları vardır. Dünyayı dolduracaq qədər o qəlbin hem emelleri hem də düşmanları vardır. Ancaq Ganiyy-i Mutlak və Hâfız-ı Həqiqi ilə itminan edə bilər.

§15

Və keza o qəlbin elə bir kabiliyeti vardır ki bir harita və ya bir fihriste kimi bütün âlemi təmsil edər. Və Vâhid-i Ehad’den başqa merkezinde bir şeyi qəbul etmir. Ebedî, sermedî bir bekadan maada bir şeye razı olmur.

§16

İnsanın çərdəyi olan qəlb, bəndəlik və ihlas altında İslâmiyet ilə iska edilmekle imanla intibaha gelirse nurani, misalî âlem-i emirden gelen emir ilə elə bir şecere-i nurani olaraq yeşillenir ki onun cismanî âlemine ruh olur. Əgər o qəlb çərdəyi belə bir terbiye görmezse kuru bir çərdək kalarak nura inkılab edinceye qədər ateş ilə yanması lâzımdır.

§17

Və keza o habbe-i qəlb üçün çoxlu hizmetçi vardır ki o hâdimler qəlbin hayatıyla həyat bulup inbisat ederlerse kocaman kainat onlara tenezzüh və seyrangâh olur. Hattâ qəlbin hâdimlerinden bulunan hayal –mesela– en zayıf en kıymetsiz iken, hapiste və zindanda kayıtlı olan sahibini bütün dünyada gezdirir, ferahlandırır. Və şarkta namaz kılanın başını Hacerü’l-Esved’in altına koydurur. Və şehadetlerini Hacerü’l-Esved’e muhafaza üçün tevdi ettirir.

§18

Madam ki mənî-Âdem kainatın semeresidir. Necə ki bir harmanda başaklar dövülür, tasfiye neticesinde semereler istibka və iddihar edilir. Binaenaleyh haşir meydanı da bir harmandır. Kainatın başak və semeresi olan mənî-Âdem’i intizar etmektedir.

§19

İ’lem eyyühe’l-aziz! Bu görünen umumî âlemde hər insanın hususi bir âlemi vardır. Bu hususi âlemler, umumî âlemin aynıdır. Yalnız umumî âlemin merkezi şemstir. Hususi âlemlerin merkezi isə şahıstır. Hər hususi âlemin anahtarları o âlemin sahibinde olub letaifiyle bağlıdır. O şahsî âlemlerin safveti, hüsnü və kubhu, ziyası və zulmeti, merkezleri olan eşhasa tabidir. Bəli, âyinede irtisam eden bir bahçe hərəkət, tagayyür və sair ahvalinde âyineye tabi olduğu kimi hər şahsın âlemi də merkezi olan o şahsa tabidir. Gölge və misal kimi.

§20

Binaenaleyh cisminin küçüklüğüne baxıb da günahlarını kiçik zannetme. Çünki qəlbin kasavetinden bir zerre, sənin şahsî âleminin bütün yıldızlarını küsufa tutturur.

§21

İ’lem eyyühe’l-aziz! Otuz seneden beri iki tağut ilə mücadelem vardır. Biri insandadır, diğeri âlemdedir. Biri “ene”dir, diğeri “tabiat”tır.

§22

Birinci tağutu gayr-ı kasdî, gölgevari bir âyenə kimi gördüm. Lakin o tağutu kasden və ya bizzat nazar-ı ehemmiyete alanlar, Nemrut və Firavun olurlar.

§23

İkinci tağut isə onu İlahî bir sanat, Rahmanî bir sıbgat, yani nakışlı bir boya şeklinde gördüm. Lakin gaflet nazarıyla bakılırsa tabiat zannedilir və maddiyyunlarca bir ilah olur. Maahâzâ o tabiat zannedilen şey, İlahî bir sanattır.

§24

Cənabı-Haqq’a həmd və şükürler olsun ki Kur’an’ın feyziyle, mezkûr mücadelem hər iki tağutun ölümüyle və hər iki sanemin kırılmasıyla neticelendi.

§25

Bəli Nöqtə, Katre, Zerre, Şemme, Habbe, Hubab Risalelerimde ispat və izah edildiyi kimi; mevhum olan tabiat perdesi parçalanarak altında şeriat-ı fitriye-i İlahiye və sanat-ı şuuriye-i Rahmaniye güneş kimi ortaya çıkmışdır. Və keza firavunluğa delâlet eden “ene”den, Sâni’-i Zülcelal’e râci olan “Hüvə” tebarüz etti.

§26

İ’lem eyyühe’l-aziz! Dünyada sənə ait çox emirler vardır. Amma ne mahiyetlerinden və ne âkıbetlerinden haberin olmur.

§27

Biri cesettir. Bəli, cesedin genç iken latîf, zarif və güzel gül çiçeğine benzerse də ihtiyarlığında kuru və uyuşmuş kış çiçeğine benzer və tahavvül edər.

§28

Biri də həyat və hayvaniyettir. Bunun da sonu ölüm və zevaldir.

§29

Biri də insaniyettir. Bu isə zeval və beka arasında mütereddiddir. Daim-i Bâki’nin zikri ilə muhafazası lâzımdır.

§30

Biri də ömür və yaşayıştır. Bunun da hududu tayin edilmişdir. Ne ileri və ne də geri bir adım atılamaz. Bunun üçün elem çekme, mahzun olma. Tahammülünden âciz, tâkatinden hariç olduğun tûl-i emel yükünü yüklenme!

§31

Biri də vücuddur. Vücud zaten sənin mülkün deyildir. Onun mâliki ancaq Mâlikü’l-mülk’tür. Və səndən daha ziyade sənin vücuduna şefkatlidir. Binaenaleyh Mâlik-i Həqiqi’nin daire-i emrinden hariç o vücuda karıştığın zaman zərər vermiş olursun. Ümitsizliği intac eden hırs kimi.

§32

Biri də bela və musibetlerdir. Bunlar zâildir, devamları yoxdur. Zevalleri düşünülürse zıtları zihne gəlir, ləzzət verir.

§33

Biri də sən burada misafirsin və buradan da digər bir yere gidəcəksən. Misafir olan kimse beraberce götüremediyi bir şeye kalbini bağlamaz. Bu menzilden ayrıldığın kimi bu şehirden də çıkacaqsan. Və keza bu fâni dünyadan da çıkacaqsan. Elə isə aziz olaraq çıkmaya çalış.

§34

Vücudunu Mûcid’ine feda et. Mukabilinde böyük bir qiymət alacaqsan. Çünki feda etmediyin takdirde ya bâd-i heva zâil olur, gedər və ya onun malı olduğundan yenə ona rücû edər.

§35

Əgər vücuduna itimat edersen ademe düşersin. Çünki ancaq vücudun terkiyle vücud bulunabilir. Və keza vücuduna qiymət vermək fikrinde isen o vücuddan sənin elinde ancaq bir nöqtə kalabilir. Bütün vücudun cihat-ı erbaasıyla ademler içerisinde kalır. Amma o noktayı da elinden atarsan vücudun tam manasıyla nurlar içinde kalır.

§36

Biri də dünyanın lezzetleridir. Bu isə kısmete bağlıdır. Talebinde kalaka düşer. Və sürat-i zevali itibarıyla aklı başında olan onları kalbine alıb qiymət verməz.

§37

Dünyanın âkıbeti ne olursa olsun, lezaizi terk etmək evlâdır. Çünki âkıbetin ya saadettir, saadet isə bu fâni lezaizin terkiyle olur. Və ya şakavettir. Ölüm və idam intizarında bulunan bir adam, sehpanın tezyin və süslendirilmesinden zevk və ləzzət alabilir mi?

§38

Dünyasının âkıbetini küfür sâikasıyla adem-i mutlak olduğunu tevehhüm eden adam üçün də terk-i lezaiz evlâdır. Çünki o lezaizin zevaliyle vukua gelen hususi və mukayyed ademlerden adem-i mutlakın elîm elemleri hər dakikada hissedilir. Bu kimi lezzetler, o elemlere galebe edə bilməz.

§39

İ’lem eyyühe’l-aziz! Merayı tecavüz eden koyun sürüsünü çevirtmek üçün çobanın attığı taşlara musab olan bir koyun, hal dili ilə “Biz çobanın emri altındayız. O bizdən daha ziyade faydamızı düşünür. Madam ki onun rızası yoxdur, dönelim.” deyə özü döner, sürü də döner.

§40

Ey nəfs! Sən o koyundan fazla âsi və dâll değilsin. Kaderden sənə atılan bir musibet taşına maruz kaldığın zaman اِنَّا لِلّٰهِ وَ اِنَّٓا اِلَي۟هِ رَاجِعُونَ selə və Merci-i Həqiqi’ye dön, imana gel, mükedder olma. O, səni səndən daha ziyade düşünür.

§41

İ’lem eyyühe’l-aziz! Qəlbin umûr-u dünyeviye ilə kasden iştigal etmək üçün yaratılmış olmadığı şöylece izah edilebilir:

§42

Görürük ki qəlb hangi bir şeye el atarsa bütün qüvvəti ilə, şiddetiyle o şeye bağlanır. Böyük bir ihtimam ilə eline alır, kucaklar. Və ebedî bir devamla onun ilə birlikdə kalmak istəyir. Və onun hakkında tam manasıyla fena olur. Və en böyük və en devamlı şeylerin peşindedir, talebindedir. Halbuki umûr-u dünyeviyeden herhangi bir emir olursa qəlbin istek və âmâline nazaran bir kıl kadardır.

§43

Demək qəlb, ebedü’l-âbâda müteveccih açılmış bir penceredir. Bu fâni dünyaya razı deyildir.

§44

İ’lem eyyühe’l-aziz! Kur’an, semadan nâzil olmuşdur. Və onun nüzulüyle semavî bir maide və bir sofra-i İlahiye də nâzil olmuşdur. Bu maide, tabakat-ı beşerin iştiha və istifadelerine göre ayrılmış safhaları hâvidir. O maidenin sathında, yüzünde bulunan ilk safha tabaka-i avama aittir.

§45

Mesela اَنَّ السَّمٰوَاتِ وَال۟اَر۟ضَ كَانَتَا رَت۟قًا فَفَتَق۟نَاهُمَا âyet-i kerîmesi, beşerin birinci tabakasına bu manayı ifham və ifade edir:

§46

Semavat; ayaz, bulutsuz, yağmuru yağdıracaq bir kabiliyette olmadığı kimi arz da kupkuru, nebatatı yetiştirəcək bir şəkildə deyildir. Sonra ikisinin də ratkanlığını yani yapışıklıklarını izale və fetk ettik. Birisinden sular inmeye, ötekisinden nebatat çıkmaya başladı.

§47

Mezkûr ayənin ifade ettiği bu manaya delâlet eden وَ جَعَل۟نَا مِنَ ال۟مَٓاءِ كُلَّ شَى۟ءٍ حَىٍّ âyet-i kerîmesidir. Çünki heyvanî və nebatî olan hayatları koruyan gıdalar ancaq arz ilə semanın izdivacından tevellüd edə bilər.

§48

Mezkûr ayənin tabaka-i avama ait safhasının arkasında belə bir safha da vardır ki: Nur-u Muhammediyeden (asm) yaratılan madde-i aciniyeden, seyyarat ilə şemsin o nurun macun və hamurundan infisal ettirilmesine işarətir. Bu safhayı, delâletiyle teyid eden اَوَّلُ مَا خَلَقَ اللّٰهُ نُورٖى olan hadîs-i şeriftir.

§49

İkinci misal:

§50

اَفَعَيٖينَا بِال۟خَل۟قِ ال۟اَوَّلِ بَل۟ هُم۟ فٖى لَب۟سٍ مِن۟ خَل۟قٍ جَدٖيدٍ olan âyet-i kerîmenin tabaka-i avama ait safhasında şu mana vardır:

§51

“Onlar, daha acib olan birinci yaratılışlarını şehadetle ikrar ettikleri halde, daha ehven, daha kolay ikinci yaratılışlarını uzaq görürlər.” Bu safhanın arkasında haşir və neşrin çox kolay olduğunu tenvir eden böyük bir bürhan vardır.

§52

Ey haşir və neşri inkâr eden kafasız! Ömründe kaç defa cismini tebdil edirsən. Sabah və akşam elbiseni değiştirdiyin kimi hər senede bir defa tamamıyla cismini tebdil və tecdid edirsən, haberin var mıdır? Bəlkə hər senede, hər günde cisminden bir kısım şeyler ölür, yerine emsali gəlir. Bunu heç düşünemirsən. Çünki kafan boştur. Əgər düşünebilseydin, hər vaxt âlemde minlərlə numuneleri vukua gelen haşir və neşri inkâr etmezdin. Doktora git, kafanı tedavi ettir.

§53

İ’lem eyyühe’l-aziz! Nəfsin axmaqlıq və hamakatine bak ki bir Rabb-i Muhtar-ı Hakîm tarafından terbiye edildiğini və o Rabb-i Hakîm’in memlûk və masnuu olduğunu bildiğine və bu temellük və terbiyenin bütün efrad, enva, ecnasta cari olmakla meselenin bir kaide-i külliye şeklini aldığına və bu feyzin şümullü olmakla bir nevi icma və fiilî bir tasdike mazhar olduğuna nazaran kanun və düstur şeklinde olan hâdiseye və kesb-i külliyet eden kaideye bakarak kanaat və itminan etmesi lâzım iken, bütün âfakı cilvelendiren tecelliyat-ı esmayı –özü də o cilvelerde hissedar olduğu halde– vasıta-i tesettür və alâmet-i ihmal sanır. Güya o nəfsin fevkinde onun bütün ahvalini kontrol eden kimse yoxdur. Və özünü, yaptığı fiillerinde fiil içinde müstetir هُوَ kimi görür. Tecelliyatın genişliğini imtinaa, büyüklüğünü ademe hamletmekle şeytanı hətta yaptığı mugalatadan utandırır.

§54

İ’lem eyyühe’l-aziz! Nəfs daima ızdıraplar, kalaklar içinde evhamdan kurtulup təvəkküle yanaşmır. Hükm-ü kadere razı olmur. Halbuki şemsin tulû və gurûbu muayyen və mukadder olduğu kimi insanın da bu dünyada tulû və gurûbu və sair mukadderatı, qələm-i qədər ilə cephesinde yazılıdır. İsterse başını taşa vursun ki o yazıları silsin. Lakin başı kırılır, yazılara bir şey olmaz hâ!

§55

Və illâ mütləq bilsin ki: Semavat və arzın haricine kaçıp kurtulamayan insan, Hâlık-ı külli şey’in rububiyetine muhabbetle rıza-dâde olmalıdır.

§56

İ’lem eyyühe’l-aziz! Bir şeyin sâni’i, o şeyin içinde olursa aralarında tam bir münasibət lâzımdır. Və masnuatın adedince sâni’lerin çoğalması lâzımdır. Bu isə muhaldir. Elə isə sâni’, masnû içinde ola bilməz.

§57

Mesela, matbaa ilə teksir edilen bir kitab, yenə bir adamın kalemiyle yazılır. O kitabın nakışları, harfleri; özündən sümbüllenmez. Kâtip də o kitabet sanatı içinde deyildir. Və illâ nizam-nizam-intizamdan çıkar. Elə isə masnuun nakışları özündən deyildir. Ancaq qüdrət kalemiyle kaderin takdiri üzerine yazılır.

§58

İ’lem eyyühe’l-aziz! Ağlın çox garib bir hali vardır. Elə bir yed-i tûlâ sahibidir ki bazen kainatı ihata etmekle kucağına alır. Bazen daire-i imkândan çıkar, en yüksək dairelere müdahaleye çalışır. Bazen də bir katre suda boğulur, bir zerre içinde yox olur, bir kılda kaybolur. Maahâzâ hangi şeyde fena və kaybolursa bütün varlığı o şeye münhasır olduğunu bilir. Və hangi bir noktaya girse bütün âlemi beraberce götürmek isteğindedir.

§59

İ’lem eyyühe’l-aziz! Əgər dünyanın və ya vücudun mülkiyeti, zılliyeti səndə isə taahhüd, tahaffuz, korku külfetleriyle nimetlerden ləzzət alamazsın, daima rahatsız olursun. Çünki noksanları tedarik, mevcudları telef olmaktan muhafaza ilə daima evham, korkular, meşakkatlere mahal olursun. Halbuki o nemətlər, Mün’im-i Kerîm’in taahhüdü altındadır. Sənin işin onun sofra-i ihsanından yiyip içmekle şükretmektir. Şükürde bir zəhmət yoxdur. Bilakis nimetin lezzetini arttırır.

§60

Çünki şükür, nimette in’amı görmək deməkdir. İn’amı görmək, nimetin zevalinden hasıl olan elemi def’edər. Çünki nemət zâil olduğunda Həqiqi Nemət Sahibi onun yerini boş bırakmaz, misliyle doldurur və teceddüdünden ləzzət alırsın.

§61

Bəli وَ اٰخِرُ دَع۟وٰيهُم۟ اَنِ ال۟حَم۟دُ لِلّٰهِ رَبِّ ال۟عَالَمٖينَ olan âyet-i kerîme, hamdin ayn-ı ləzzət olduğuna delâlet edər. Çünki həmd, in’am şeceresini, nemət semeresinde gösterir. Və bu vesile ilə zeval-i nimetin tasavvurundan hasıl olan elem zâil olur. Çünki şecerede çox semere vardır, biri giderse ötekisi yerine gəlir. Demək həmd, ayn-ı lezzettir.

§62

İ’lem eyyühe’l-aziz! Âfakî malûmat yani hariçten, uzaklardan alınan malûmat, evham və vesveselerden hâlî olamır. Amma bizzat vicdanî bir şuura mahal olan enfüsî və dâhilî malûmat isə evham və ihtimallerden temizdir. Binaenaleyh merkezden muhite, dâhilden harice bakmak lâzımdır.

§63

İ’lem eyyühe’l-aziz! Küre-i arzı bir köy şekline sokan bu medeniyet-i sefihe ilə gaflet perdesi çox kalınlaşmışdır. Ta’dili, böyük bir himmete möhtacdır. Və keza beşeriyet ruhundan dünyaya nâzır çoxlu menfezler açmışdır. Bunların kapatılması ancaq Allah’ın lütfuna mazhar olanlara müyesser olur.

§64

İ’lem eyyühe’l-aziz! Bir zerre, kocaman şemsi tecelli ilə yani in’ikas itibarıyla istiab edər, içine alır. Lakin küçücük iki zerreyi bizzat yani hacimleri itibarıyla içine alamaz. Binaenaleyh yağmurun şemsin timsaline ma’kes olan katreleri kimi kainatın zerrat və mürekkebatı, ilim və iradeye müstenid qüdrət-i nuraniye-i ezeliyenin –tecelli və in’ikas itibarıyla– lem’alarına mazhar olabilirler. Lakin gözün içindeki bir hüceyre zerresi “âsab, evride, şerayin”de tesirleri görünen bir qüdrət, şuur və iradeye menba ola bilməz. Bu acib sanat, muntazam nakış, ince hikmetin iktizasına göre kainatın hər bir zerresi, hər bir mürekkebatı, uluhiyete mahsus muhit və mutlak sıfatlara menba və masdar olması lâzım gəlir. Və ya o sıfatlar ilə muttasıf Şems-i Ezelî’nin tecelliyat lem’alarına ma’kes olmaları lâzımdır.

§65

Birinci şıkta kainatın zerratı adedince muhalat vardır. Binaenaleyh hər bir zerre o böyük yükün tahammülünden âciz olduğunu ikrar ilə “Mûcid, Hâlık, Rab, Mâlik, Kayyum ancaq Allah’tır.” deyə şehadetini ilan edər. Və keza hər bir zerre, hər bir mürekkebat, muhtelif dil və delâletleriyle bu beyti terennüm edirlər:

§66

عِبَارَاتُنَا شَتّٰى وَ حُس۟نُكَ وَاحِدٌ

§67

وَ كُلٌّ اِلٰى ذَاكَ ال۟جَمَالِ يُشٖيرُ

§68

Bəli, hər bir harf öz vücuduna bir vecihle delâlet edər. Amma kâtibinin, sâni’inin vücuduna çox vecihlerle delâlet edər. Bəli

§69

تَاَمَّل۟ سُطُورَ ال۟كَائِنَاتِ فَاِنَّهَا

§70

مِنَ ال۟مَلَاِ ال۟اَع۟لٰى اِلَي۟كَ رَسَائِلُ

§71

İ’lem eyyühe’l-aziz! Cam, su, hava, âlem-i misal, ruh, ağıl, hayal, zaman vesaire kimi tecelli, timsal, akislere mahal və mazhar olan çox şeyler vardır. Maddiyat-ı kesifenin timsalleri hem münfasıl hem ölü hükmündedirler. Çünki asıllarına gayr oldukları kimi asıllarının hâsiyetlerinden də mahrumdurlar. Nuranilerin timsalleri isə asıllarıyla muttasıl və asıllarının hâsiyetlerine mâlik və asıllarına gayr değillerdir.

§72

Binaenaleyh Cənabı-Haqq şemsin hararetini həyat, ziyasını şuur, ziyadaki renkleri duygu kimi yapmış olsa idi, sənin elindeki âyinede temessül eden şemsin timsali səninlə konuşacaktı. Çünki o, timsalinde oldukça harareti, ziyası, renkleri olurdu. Hararetiyle həyat bulurdu. Ziyasıyla şuurlu olurdu. Renkleri ilə də duygulu olurdu. Belə olduktan sonra, səninlə konuşabilirdi.

§73

Bu sırra binaendir ki Rəsuli-Əkrəm (asm) özünə okunan bütün salavat-ı şerifeye bir anda vâkıf olur.

§74

İ’lem eyyühe’l-aziz! Sübhanallah və Elhamdülillah cümleleri, Cənabı-Haqq’ı celal və cemal sıfatlarıyla zımnen tavsif edirlər. Celal sıfatını tazammun eden “Sübhanallah” abdin və mahlukun Allah’tan baîd olduklarına nâzırdır. Cemal sıfatını içine alan “Elhamdülillah” Cənabı-Haqqın rahmetiyle abde və mahlukata karib olduğuna işarətir.

§75

Mesela biri kurb, diğeri bu’d olmaq üzere bizə nâzır şemsin iki ciheti vardır. Kurb cihetiyle hararet və ziyayı verir. Bu’d cihetiyle insanların mazarratlarından tahir və safi kalır. Bu itibarla insan şemse qarşı yalnız kabil ola bilər, fâil və müessir ola bilməz.

§76

Kezalik –bilâ-teşbih– Cənabı-Haqq rahmetiyle bizə karib olduğu cihetle ona hamdedirik. Biz ondan uzaq olduğumuz cihetle onu tesbih edirik. Binaenaleyh rahmetiyle kurbüne bakarken hamdet. Ondan baîd olduğuna bakarken tesbih et. Lakin hər iki makamı karıştırma və hər iki nazarı birleştirme ki hak və istikamet mültebis olmasın. Lâkin iltibas və mezc olmadığı takdirde, hər iki makamı və hər iki nazarı hem tebdil hem cem’edebilirsin. Bəli “Sübhanallahi və bihamdihî” hər iki makamı cem’eden bir cümledir.

§77

İ’lem eyyühe’l-aziz! Dörd şey üçün dünyayı kesben deyil, kalben terk etmək lâzımdır:

§78

1- Dünyanın ömrü qısa olub süratle zeval və gurûba gedər. Zevalin elemiyle, visalin ləzzəti zeval bulur.

§79

2- Dünyanın lezaizi zehirli bala benzer. Ləzzəti nisbetinde elemi də vardır.

§80

3- Səni intizar etmekte və sənin də süratle ona doğru gitmekte olduğun kabir, dünyanın ziynetli, ləzzətli şeylerini hədiyyə olaraq qəbul etməz. Çünki dünya ehlince güzel addedilen şey, orada çirkindir.

§81

4- Düşmanlar və haşerat-ı muzırra arasında bir saat durmakla dost və büyükler meclisinde senelerce durmak arasındaki muvazene, kabir ilə dünya arasındaki eyni muvazenedir. Maahâzâ Cənabı-Haqq da bir saatlik ləzzəti terk etmeye davet edir ki senelerce dostlarınla birlikdə rahat edesin. Elə isə kayıtlı və kelepçeli olaraq sevk edilmezden evvel, Allah’ın davetine icabet et.

§82

Fesübhanallah, Cənabı-Haqqın insanlara fazl u keremi o qədər büyüktür ki insana vedia olaraq verdiyi malı, böyük bir semeni ilə insandan satın alır, ibka və himaye edər. Əgər insan o malı temellük edib Allah’a satmazsa böyük bir belaya düşer. Çünki o malı uhdesine almış olur. Halbuki qüdrəti taahhüde kâfi gelmir. Çünki arkasına alırsa beli kırılır; eli ilə tutarsa kaçar, tutulmaz. En-nihayet meccanen fena olur gedər, yalnız günahları miras kalır.

§83

Geceye benzeyen gençliğim zamanında gözlerim uyumuş idi ancaq ihtiyarlık sabahıyla uyandım, mealinde olan وَ عَي۟نٖى قَد۟ نَامَت۟ بِلَي۟لِ شَبٖيبَتٖى وَ لَم۟ تَن۟تَبِه۟ اِلَّا بِصُب۟حِ مَشٖيبِ şiirin şümulüne dâhilim. Çünki gençliğimde en yüksək bir intibah şâhikasına çıkdığımı sanıyordum. Indi anlıram ki o intibah, intibah değilmiş. Ancaq uykunun en derin kuyusunda bulunmaktan ibaret imiş. Binaenaleyh medenilerin iftihar ilə dem vurdukları tenevvür-ü intibahları, mənim gençlik zamanımdaki intibah kabilesinden olsa gerektir.

§84

Onların misali, rüyasında güya uyanıp rüyasını halka hikâye eden nâim meselidir. Halbuki rüyasında onun o intibahı, uykunun hafif perdesinden derin və kalın bir perdeye intikal ettiğine işarətir. Belə bir nâim ölü gibidir. Yarı buçuk uykuda bulunan insanları necə ikaz edə bilər?

§85

Ey uykuda iken özlərini ayık zannedenler! Umûr-u diniyede müsamaha və ya teşebbühle medenilere yanaşmayın. Çünki aramızdaki dere çox derindir. Doldurup hatt-ı muvasalayı temin edemezsiniz. Ya siz də onlara iltihak edersiniz və ya dalalete düşer boğulursunuz.

§86

İ’lem eyyühe’l-aziz! Masiyetin mahiyetinde, bilhassa devam ederse küfür toxumu vardır. Çünki o masiyete devam eden, ülfet peyda edər. Sonra ona âşık və müptela olur. Terkine imkân bulamayacaq dereceye gəlir. Sonra o masiyetinin ikaba mûcib olmadığını temenniye başlar. Bu hal beləliklə devam ettikçe küfür toxumu yeşillenmeye başlar. En-nihayet, gerek ikabı gerek dârü’l-ikabı inkâra səbəb olur.

§87

Və keza masiyete terettüp eden hacaletten dolayı, o masiyetin masiyet olmadığını iddia etmekle, o masiyete muttali olan melekleri hətta inkâr edər. Hattâ şiddet-i hacaletten yevm-i hesabın gelmeyeceğini temenni edər.

§88

Əgər yevm-i hesabı nefyeden edna bir vehmi bulursa o vehmi kocaman bir bürhan addeder. En-nihayet nedamet edib terk etmeyenlerin qəlbi küsufa tutulur, mahvolur gedər. –El-iyazü billah–

§89

İ’lem eyyühe’l-aziz! Bəyanı Möcüzə Quran’ın i’caz və belâgatına dair “Lemaat” namındaki eserimde izah edilen bazı lem’aları dinleyəcəksən:

§90

1- Kur’an’ın okunuşunda yüksək bir selaset vardır ki lisanlara ağır gəlməz.

§91

2- Böyük bir salamatlıq vardır ki lafzen və manen hatadan salimdir.

§92

3- Ayələr arasında böyük bir tesanüd vardır ki kârgir binalar kimi âyetleri birbirine dayanarak bünye-i Kur’aniyeyi sarsılmaktan vikaye edir.

§93

4- Böyük bir tenasüp, tecavüb, teavün vardır ki âyetleri birbirine ecnebi olmadığı kimi birbirinin vuzuhuna yardım, istizahına cavab verir.

§94

5- Parça parça, ayrı ayrı zamanlarda nâzil olduğu halde, şiddet-i tenasüpten sanki bir defada nâzil olmuşdur.

§95

6- Esbab-ı nüzul ayrı ayrı və mütebayin olduğu halde, şiddet-i tesanüdden sanki səbəb birdir.

§96

7- Mükerrer, mütefavit suallere cavab olduğu halde, şiddet-i imtizaç və ittihattan sanki sual birdir.

§97

8- Müteaddid, mütegayir hâdisata beyan olduğu halde, kemal-i nizam-nizam-intizamdan sanki hâdise birdir və bir hâdiseye cevaptır.

§98

9- “Tenezzülat-ı İlahiye” ilə tabir edilen muhatapların fehimlerine yaxın və münasib üsluplar üzerine nâzil olmuşdur.

§99

10- Bütün zaman və mekânlarda gəlib geçen insanlara tevcih-i kelâm ettiği halde, suhulet-i beyandan dolayı sanki muhatap birdir.

§100

11- İrşadın gayelerine îsal üçün tekrarları, tahkik və takriri ifade edər. Maahâzâ tekrarları halel verməz. İadesi, zevki izale etməz. Tekerrür ettikçe misk kimi kokar.

§101

12- Kur’an kalplere qüvvət və gıdadır. Ruhlara şifadır. Gıdanın tekrarı qüvvəti artırır. Tekrar etmekle daha me’luf və me’nus olduğundan ləzzəti artar.

§102

13- İnsan maddî hayatında; hər anda havaya, hər vaxt suya, hər zaman və hər gün gıdaya, hər hafta ziyaya möhtacdır. Bunların tekerrürü haddizatında tekerrür olmayıp ihtiyaçların tekerrürü içindir.

§103

Kezalik insan hayat-ı ruhiyesi cihetiyle Kur’an’da zikredilen bütün nevilere möhtacdır. Bazı nevilere hər anda möhtacdır. “Hüvallah” kimi. Çünki ruh bunun ilə nefes alır. Bazı nevilere hər vaxt, bazılarına hər zaman möhtacdır.

§104

İşte hayat-ı kalbiyenin ihtiyaçlarına binaen Kur’an tekrarlar yapır. Mesela “Bismillah” hava-i nesîmî kimi qəlbi və ruhu tatmin ettiğinden kesret-i ehtiyaca binaen Kur’an’da çox tekrar edilmişdir.

§105

14- Kıssa-i Musa kimi bazı hâdisat-ı cüz’iyenin tekrarı, o hâdisenin böyük bir düsturu tazammun ettiğine işarətir.

§106

Hülâsa: Kur’an hem zikirdir hem fikirdir hem hikmettir hem ilimdir hem hakikattir hem şeriattır hem sadırlara şifa, mü’minlere hüda və rahmettir.

§107

İ’lem eyyühe’l-aziz! Fıtrat-ı insaniyenin garib bir hali, gaflet zamanında letaif ilə havassın hükümlerini, iltibas ilə birbirine benzetir, tefrik edə bilməz. Mesela, el ilə gözü birbirine benzetip hizmetlerini və vazifelerini tefrik edemeyen bir mecnun, yüksekte gözüyle gördüğü bir şeyi almaq üçün elini uzatır. El gözün komşusu olduğu münasebetle, onun yaptığı işi, el də yapabilir zanneder.

§108

Kezalik insan-ı gafil, öz şahsına ait edna, cüz’î bir tanzimden âciz olduğu halde gururuyla, hayaliyle Cənabı-Haqqın ef’aline tahakküm ilə el uzatır.

§109

Yenə insanın fıtratında acib bir hal: İnsanın efradı arasında cismen və sureten ayrılık varsa da çox azdır. Amma manen və ruhen, aralarında zerre ilə şems arasındaki ayrılık qədər bir ayrılık vardır. Lakin sair hayvanat elə deyildir. Mesela, balık ilə kuş, qiymət-i ruhiyece birbirine çox yakındırlar. En küçüğü en büyüğü gibidir. Çünki insanın kuvve-i ruhiyesi tahdid edilmemişdir. Enaniyet ilə o qədər aşağı düşerler ki zerreye müsavi olur. Bəndəlik ilə də o qədər yükseğe çıkır ki iki cihanın güneşi olur. Hazret-i Muhammed aleyhissalâtü Vəssalam kimi.

§110

İ’lem eyyühe’l-aziz! Eşyada esas bekadır, adem deyildir. Hattâ ademe gittiklerini zannetdiyimiz kelimat, elfaz, tasavvurat kimi seriü’z-zeval olan bazı şeyler də ademe gitmirlər. Ancaq suretlerini və vaziyetlerini değişerek zevalden masûn kalıp bazı yerlerde tahassunla adem-i mütləq gitmezler. Fen dedikleri hikmet-i cedide, bu sırra vâkıf olmuş isə də vuzuhuyla vâkıf olamamışdır.

§111

Və eyni zamanda “Âlemde adem-i mutlak yoxdur. Ancaq terekküp və inhilal vardır.” deyə ifrat və hata etmişdir. Çünki âlemde Cənabı-Haqqın sun’uyla terkip vardır. Allah’ın izniyle tahlil vardır. Allah’ın emriyle icad və idam vardır.

§112

يَف۟عَلُ اللّٰهُ مَا يَشَٓاءُ وَ يَح۟كُمُ مَا يُرٖيدُ

§113

İ’lem eyyühe’l-aziz! Kabir, âlem-i âhirete açılmış bir kapıdır. Arka ciheti rahmettir, ön ciheti isə azaptır. Bütün dost və sevgililer o kapının arka cihetinde dururlar. Sənin də onlara iltihak zamanın gelmedi mi? Və onlara gedib onları ziyaret etmeye iştiyakın yox mudur? Bəli, vaxt yaklaştı. Dünya kazuratından temizlenmek üzere bir gusül lâzımdır. Yoxsa onlar istikzar ilə ikrah edeceklerdir.

§114

Əgər İmam-ı Rabbanî Ahmed-i Farukî bugün Hindistan’da hayattadır deyə ziyaretine bir davet vuku bulsa bütün zahmetlere və tehlikelere katlanarak ziyaretine gidəcəyəm. Binaenaleyh İncil’de “Ahmed” Tevrat’ta “Ahyed” Kur’an’da “Muhammed” adı ilə müsemma, iki cihanın güneşi, kabrin arka tarafında milyonlarca Farukî Ahmedler ilə muhat olaraq sakindir. Onların ziyaretlerine getmək üçün niye acele etmirik? Geri kalmak hatadır.

§115

Bu esasata dikkat lâzımdır:

§116

1- Allah’a abd olana hər şey musahhardır. Olmayana hər şey düşmandır.

§117

2- Hər şey qədər ilə takdir edilmişdir. Kısmetine razı ol ki rahat edesin.

§118

3- Mülk Allah’ındır. Səndə emaneten durur. O emaneti ibka edib sənin üçün muhafaza edəcək. Səndə kalırsa meccanen zâil olur gedər.

§119

4- Devam olmayan bir şeyde ləzzət yoxdur. Sən zâilsin. Dünya da zâildir. Halkın dünyası da zâildir. Kainatın bu şekl-i hazırı da zâildir. Bunlar saniye və dakika və saat və gün kimi birbirini takiben zevale gidirlər.

§120

5- Âhirette səni kurtaracaq bir eserin olmadığı takdirde, fâni dünyada bıraktığın eserlere də qiymət verme.

§121

İ’lem eyyühe’l-aziz! Sübhanallah, Elhamdülillah, Allahu ekber bu üç mukaddes cümlenin faydalarını və mahall-i istimallerini dinlə:

§122

1- Kalbinde həyat bulunan bir insan kainata, âleme bakarken idrakinden âciz bilhassa bu boşlukta yapılan İlahî manevraları görmekle hayretler içinde kalır. İşte bu kimi hayret və dehşet-engiz vaziyetleri ancaq Sübhanallah cümlesinden nebean eden mâ-i zülâli içmekle o hayret ateşi söner.

§123

2- Eyni o insan, gördüğü leziz nimetlerden duyduğu zevkleri izhar etmekle “Hamd” unvanı altında in’amı nimette və mün’imi in’amda görmekle idame-i nemət və tezyid-i ləzzət talebinde bulunarak Elhamdülillah cümlesiyle nemətlər definesini bulan adam kimi nefes alır.

§124

3- Eyni o insan, mahlukat-ı acibe və harekât-ı garibeden aklının tartamadığı və zihninin içine alamadığı şeyleri gördüğü zaman Allahu ekber demekle rahat bulur. Yani Hâlık’ı daha azîm və daha büyüktür. Onların halk və tedbirleri özünə ağır deyildir.

§125

İ’lem eyyühe’l-aziz! İnsan seyyiatıyla, Allah’a zərər vermiş olmur. Ancaq nəfsinə zərər edər. Mesela hariçte, vakide və həqiqətdə Allah’ın şeriki yoxdur ki onun hizbine girmekle Cənabı-Haqqın mülküne və âsârına müdahale edebilsin. Ancaq şeriki zihninde düşünür, boş kafasında yerleştirir. Çünki hariçte şerikin yeri yoxdur. O halde o kafasız, öz eliyle öz evini yıkır.

§126

İ’lem eyyühe’l-aziz! Allah’a təvəkkül edene Allah kâfidir.

§127

Allah, kâmil-i mutlak olduğundan lizatihî mahbubdur.

§128

Allah mûcid, vâcibü’l-vücud olduğundan kurbiyetinde vücud nurları, bu’diyetinde adem zulmetleri vardır.

§129

Allah melce və mencedir. Kainattan küsmüş, dünya ziynetinden iğrenmiş, vücudundan bıkmış ruhlara melce və mence odur.

§130

Allah bâkidir, âlemin bekası ancaq onun bekasıyladır.

§131

Allah mâliktir, sendeki mülkünü sənin üçün saklamak üzere alır.

§132

Allah ganiyy-i muğnîdir, hər şeyin anahtarı ondadır. Bir insan Allah’a hâlis bir abd olursa Allah’ın mülkü olan kainat, onun mülkü kimi olur.

§133

İ’lem eyyühe’l-aziz! Aklı başında olan insan, ne dünya umûrundan kazandığına mesrur və ne də kaybetdiyi şeye mahzun olmaz. Çünki dünya durmur, gidir. İnsan da birlikdə gidir. Sən də yolcusun. Bak, ihtiyarlık şafağı kulakların üstünde tulû etmişdir. Başının yarısından fazlası beyaz kefene sarılmış. Vücudunda tavattun etmeye niyet eden hastalıklar, ölümün keşif kollarıdır.

§134

Maahâzâ ebedî ömrün önündedir. O ömr-ü bâkide göreceğin rahat və ləzzət ancaq bu fâni ömürde sa’y və çalışmalarına bağlıdır. Sənin o ömr-ü bâkiden heç haberin yox. Ölüm sekeratı uyandırmadan evvel uyan!

§135

İ’lem eyyühe’l-aziz! Cənabı-Haqq’a malûm və maruf unvanıyla bakacaq olursan meçhul və menkûr olur. Çünki bu malûmiyet, örfî bir ülfet, taklidî bir sema’dır. Həqiqəti i’lam edəcək bir ifade də deyildir. Maahâzâ o unvan ilə fehme gelen mana, sıfât-ı mutlakayı beraberce alıb zihne ilka edə bilməz. Ancaq Zat-ı Akdes’i mülahaza üçün bir nevi unvandır.

§136

Amma Cənabı-Haqq’a mevcud-u meçhul unvanıyla bakılırsa marufiyet şuâları bir derece tebarüz edər. Və kainatta tecelli eden sıfât-ı mutlaka-i muhita ilə bu mevsufun o unvandan tulû etmesi ağır gəlməz.

§137

İ’lem eyyühe’l-aziz! Əsmaül-Hüsnanın hər biri, ötekileri icmalen tazammun edər. Ziyanın elvan-ı seb’ayı tazammun ettiği kimi. Və keza hər biri ötekilere delil olduğu kimi onların hər birisine də netice olur. Demək Əsmaül-Hüsna, mir’at və âyenə kimi birbirini gösterir. Binaenaleyh neticeleri birlikdə mezkûr kıyaslar kimi və ya delilleri birlikdə neticeler kimi okuması mümkündür.

§138

* * *

§139

تَضَرُّعْ وَ نِيَازْ

§140

اِلٰهٖى لَازِمٌ عَلَىَّ اَن۟ لَا اُبَالِىَ وَ لَو۟ فَاتَ مِنّٖى حَيَاةُ الدَّارَي۟نِ وَ عَادَت۟نٖى ال۟كَائِنَاتُ بِتَمَامِهَا اِذ۟ اَن۟تَ رَبّٖى وَ خَالِقٖى وَ اِلٰهٖى اِذ۟ اَنَا مَخ۟لُوقُكَ وَ مَص۟نُوعُكَ لٖى جِهَةُ تَعَلُّقٍ وَ اِن۟تِسَابٍ مَعَ قَط۟عِ نِهَايَةِ عِص۟يَانٖى وَ غَايَةِ بُع۟دٖى لِسَائِرِ رَوَابِطِ ال۟كَرَامَةِ فَاَتَضَرَّعُ بِلِسَانِ مَخ۟لُوقِيَّتٖى يَا خَالِقٖى يَا رَبّٖى يَا رَازِقٖى يَا مَالِكٖى يَا مُصَوِّرٖى

§141

يَا اِلٰهٖى اَس۟ئَلُكَ بِاَس۟مَائِكَ ال۟حُس۟نٰى وَ بِاِس۟مِكَ ال۟اَع۟ظَمِ وَ بِفُر۟قَانِكَ ال۟حَكٖيمِ وَ بِحَبٖيبِكَ ال۟اَك۟رَمِ وَ بِكَلَامِكَ ال۟قَدٖيمِ وَ بِعَر۟شِكَ ال۟اَع۟ظَمِ وَ بِاَل۟فِ اَل۟فِ قُل۟ هُوَ اللّٰهُ اَحَدٌ

§142

اِر۟حَم۟نٖى يَا اَللّٰهُ يَا رَح۟مٰنُ يَا حَنَّانُ يَا مَنَّانُ يَا دَيَّانُ اِغ۟فِر۟لٖى يَا غَفَّارُ يَا سَتَّارُ يَا تَوَّابُ يَا وَهَّابُ اُع۟فُ عَنّٖى يَا وَدُودُ يَا رَؤُفُ يَا عَفُوُّ

§143

يَا غَفُورُ اُل۟طُف۟ بٖى يَا لَطٖيفُ يَا خَبٖيرُ يَا سَمٖيعُ يَا بَصٖيرُ وَ تَجَاوَز۟ عَنّٖى يَا حَلٖيمُ يَا عَلٖيمُ يَا كَرٖيمُ يَا رَحٖيمُ اِه۟دِنَا الصِّرَاطَ ال۟مُس۟تَقٖيمَ

§144

يَا رَبِّ يَا صَمَدُ يَا هَادٖى جُد۟ عَلَىَّ بِفَض۟لِكَ يَا بَدٖيعُ يَا بَاقٖى يَا عَد۟لُ

§145

يَا هُوَ اَح۟ىِ قَل۟بٖى وَ قَب۟رٖى بِنُورِ ال۟اٖيمَانِ وَ ال۟قُر۟اٰنِ يَا نُورُ يَا حَقُّ يَا حَىُّ يَا قَيُّومُ يَا مَالِكَ ال۟مُل۟كِ يَا ذَا ال۟جَلَالِ وَ ال۟اِك۟رَامِ يَا اَوَّلُ يَا اٰخِرُ

§146

يَا ظَاهِرُ يَا بَاطِنُ يَا قَوِىُّ يَا قَادِرُ يَا مَو۟لَاىَ يَا غَافِرُ يَا اَر۟حَمَ الرَّاحِمٖينَ

§147

اَس۟ئَلُكَ بِاِس۟مِكَ ال۟اَع۟ظَمِ فِى ال۟قُر۟اٰنِ وَ بِمُحَمَّدٍ عَلَي۟هِ الصَّلَاةُ

§148

وَ السَّلَامُ اَلَّذٖى هُوَ سِرُّكَ ال۟اَع۟ظَمُ فٖى كِتَابِ ال۟عَالَمِ اَن۟ تَف۟تَحَ مِن۟ هٰذِهِ ال۟اَس۟مَاءِ ال۟حُس۟نٰى كُوَاةً مُفٖيضَةً اَن۟وَارَ ال۟اِس۟مِ ال۟اَع۟ظَمِ اِلٰى قَل۟بٖى فٖى قَالِبٖى وَ اِلٰى رُوحٖى فٖى قَب۟رٖى فَتَصٖيرَ هٰذِهِ الصَّحٖيفَةُ كَسَق۟فِ قَب۟رٖى

§149

وَ هٰذِهِ ال۟اَس۟مَاءُ كَكُوَاتٍ تُفٖيضُ اَشِعَّةَ شَم۟سِ ال۟حَقٖيقَةِ اِلٰى رُوحٖى

§150

اِلٰهٖى اَتَمَنّٰى اَن۟ يَكُونَ لٖى لِسَانٌ اَبَدِىٌّ يُنَادٖى بِهٰذِهِ ال۟اَس۟مَاءِ اِلٰى قِيَامِ السَّاعَةِ فَاَق۟بَل۟ هٰذِهِ النُّقُوشَ ال۟بَاقِيَةَ بَع۟دٖى نَائِبًا عَن۟ لِسَانِىَ الزَّائِلِ

§151

اَللّٰهُمَّ صَلِّ وَ سَلِّم۟ عَلٰى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ صَلَاةً تُن۟جٖينَا بِهَا مِن۟ جَمٖيعِ ال۟اَه۟وَالِ وَ ال۟اٰفَاتِ وَ تَق۟ضٖى لَنَا بِهَا جَمٖيعَ ال۟حَاجَاتِ وَ تُطَهِّرُنَا بِهَا مِن۟ جَمٖيعِ السَّيِّئَاتِ وَ تَغ۟فِرُ لَنَا بِهَا جَمٖيعَ الذُّنُوبِ وَ ال۟خَطٖيئَاتِ يَا اَللّٰهُ يَا مُجٖيبَ الدَّعَوَاتِ اِج۟عَل۟ لٖى فٖى مُدَّةِ حَيَاتٖى وَ بَع۟دَ مَمَاتٖى فٖى كُلِّ اٰنٍ اَض۟عَافَ اَض۟عَافِ ذٰلِكَ اَل۟فُ اَل۟فِ صَلَاةٍ وَ سَلَامٍ مَض۟رُوبٖينَ فٖى مِث۟لِ ذٰلِكَ وَ اَم۟ثَالِ اَم۟ثَالِ ذٰلِكَ عَلٰى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ وَ عَلٰى اٰلِهٖ وَ اَص۟حَابِهٖ وَ اَن۟صَارِهٖ وَ اَت۟بَاعِهٖ وَاج۟عَل۟ كُلَّ صَلَاةٍ مِن۟ كُلِّ ذٰلِكَ تَزٖيدُ عَلٰى اَن۟فَاسِىَ ال۟عَاصِيَةِ فٖى مُدَّةِ عُم۟رٖى وَ اغ۟فِر۟لٖى وَ ار۟حَم۟نٖى بِكُلِّ صَلَاةٍ مِن۟هَا

§152

بِرَح۟مَتِكَ يَا اَر۟حَمَ الرَّاحِمٖينَ اٰمٖينَ

Şəxsi oxuma qeydi

Bu qeyd yalnız cihazında saxlanır və serverə göndərilmir.

Ən çox 1 200 simvol